12 ਮਈ 2025·8 ਮਿੰਟ
Arm ਦੀ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਮਾਡਲ: ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਰਾਹੀਂ CPU IP ਦਾ ਪੈਮਾਨਾ
Arm ਨੇ ਮੋਬਾਈਲ ਅਤੇ ਐਮਬੈਡਿਡ ਵਿੱਚ CPU IP ਲਾਇਸੈਂਸ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਸਕੇਲ ਕੀਤਾ—ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਸਾਫਟਵੇਅਰ, ਟੂਲ ਅਤੇ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
Arm ਨੇ ਮੋਬਾਈਲ ਅਤੇ ਐਮਬੈਡਿਡ ਵਿੱਚ CPU IP ਲਾਇਸੈਂਸ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਸਕੇਲ ਕੀਤਾ—ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਸਾਫਟਵੇਅਰ, ਟੂਲ ਅਤੇ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
Arm ਡਿਬੀਨੇ ਬਾਕਸਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਚਿਪ ਭੇਜ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇਸ ਨੇ CPU ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਅਤੇ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਲਾਇਸੈਂਸ ਕਰਕੇ ਸਕੇਲ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਜੋ ਹੋਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੋਡਕਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਮੈਨੂਫੈਕਚਰਿੰਗ ਸਕੇਜੂਲ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢਾਲ ਕੇ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
“CPU IP ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ” ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ ਦਾ ਸੈਟ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੱਕ ਵੇਚਣਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਾਗੀਦਾਰ Arm ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ CPU ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਦੇ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਪੈਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ (ਅਤੇ ਸਬੰਧਤ ਤਕਨੀਕ), ਫਿਰ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚਿਪ ਵਿੱਚ ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ GPU, AI ਬਲਾਕ, ਕਨੈਕਟਿਵਿਟੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਫੀਚਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕੰਮ ਦੀ ਵੰਡ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ:
ਸੈਮੀਕੰਡਕਟਰਜ਼ ਵਿੱਚ “ਵਧੀਅਾ ਮੈਨੂਫੈਕਚਰਿੰਗ” ਇਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫਾਇਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਪਰ ਇਹ ਅਕਸਰ ਅਸਥਾਈ, ਮਹਿੰਗੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਰਕੀਟਾਂ 'ਚ ਲਗਾਤਾਰ ਫੈਲਾਉਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਜੋੜਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡਿਵਾਈਸ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਬੁਨਿਆਦ (instruction set, ਟੂਲ, OS ਸਹਾਇਤਾ) ਸਾਂਝੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਡਿਵੈਲਪਰ, ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਗਾਹਕ ਪ੍ਰਡਿਕਟੇਬਲ ਵਿਹਾਰ ਅਤੇ ਵਧਦੀਆਂ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਰਿਸੋর্স ਤੋਂ ਲਾਭ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ।
Arm ਇੱਕ ਸਾਫ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਅਨੁਕੂਲਤਾ—ਸਾਂਝੇ ਸਟੈਂਡਰਡ, ਟੂਲਚੇਨ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਭਾਗੀਦਾਰ ਨੈਟਵਰਕ—ਮਾਨਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਦੇ ਮਲਕੀਅਤ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੀਮਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਉੱਚ-ਸਤਹ 'ਤੇ ਰੱਖਾਂਗੇ, ਸਮਝਾਵਾਂਗੇ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ Arm ਕੀ ਲਾਇਸੈਂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਖਾਵਾਂਗੇ ਕਿ ਇਹ ਮਾਡਲ ਮੋਬਾਈਲ ਅਤੇ ਐਮਬੈਡਿਡ ਉਤਪਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫੈਲਿਆ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਆਰਥਿਕਤਾ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜਾਂਗੇ, ਟਰੇਡ-ਆਫ ਅਤੇ ਖਤਰੇ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯੋਗਿਕ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਸਬਕ ਦਿਆਂਗੇ ਜੋ ਚਿਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
For a quick preview of the business mechanics, see the Licensing Economics (plain-English) post.
Arm ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਚਿਪ ਵੇਚਦਾ" ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਵੇਚਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ—ਲਾਇਸੈਂਸ ਰਾਹੀਂ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂਫੈਕਚਰਿੰਗ ਵਿੱਚ Arm IP ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਝਣਾ ਮਦਦਗਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ:
Arm ਦੀ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਤਹਾਂ—ਨਿਯਮ (ISA) ਅਤੇ/ਜਾਂ ਇੰਟੀਗਰੇਟ ਕਰਨ ਯੋਗ CPU ਡਿਜ਼ਾਈਨ (ਕੋਰ)—ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲਾਇਸੀਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੂਰਾ SoC ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਕਸਰ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਾਡਲਾਂ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ:
ਮੁਤਾਬਕ ਸਮਝੌਤੇ, ਲਾਇਸੀਨੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ RTL (ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੋਡ), ਰੈਫਰੈਂਸ ਕੰਫਿਗ੍ਰੇਸ਼ਨ, ਦਸਤਾਵੇਜ਼, ਵੈਰੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਸਮੱਗਰੀ ਅਤੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਜੋ ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਟ ਅਤੇ ਜਾਰੀ ਉਤਪਾਦ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹਨ।
ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ Arm ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਉਹ ਹੈ ਚਿਪਾਂ ਦੀ ਮੈਨੂਫੈਕਚਰਿੰਗ। ਇਹ ਭਾਗ ਲਾਇਸੀਨੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਫਾਊਂਡਰੀ ਅਤੇ ਪੈਕੇਜਿੰਗ/ਟੈਸਟ ਭਾਗੀਦਾਰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਚਿਪ ਬਣਾਉਣਾ ਮਹਿੰਗਾ, ਢੀਰ ਅਤੇ ‘‘ਅਣਜਾਣ ਅਣਜਾਣੀਆਂ’’ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਦਾ ਮਾਡਲ ਇਸ ਲਈ ਸਕੇਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਈ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ CPU ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਦੁਬਾਰਾ ਵਰਤਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਫੰਕਸ਼ਨਲ, ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕਲ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਸਿਲਿਕਨ 'ਤੇ ਵੀ ਚੈਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਦੁਬਾਰਤਾ ਖਤਰੇ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ (ਘੱਟ ਅਚਾਨਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ) ਅਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ (ਨਵਾਂ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਘਟਾ, ਘੱਟ ਬੱਗਸ)।
ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ CPU ਕੋਰ ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਬਲਾਕ ਹੈ। ਜਦ ਇਕ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕੋਰ IP ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਪਲਬਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਗੀਦਾਰ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਿਮਨ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਘਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ:
ਇਸ ਨਾਲ ਸਮਕਾਲੀ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇੱਕੋ ਨੀਂਹ 'ਤੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਟੀਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਤਪਾਦ ਬਣਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਕ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਰੋਡਮੇਪ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ।
ਵਰਟੀਕਲ ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਟেড ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਕੰਪਨੀ CPU ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕਰਦੀ, SoC ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕਰਦੀ, ਵੈਰੀਫਾਈ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਅਖ਼ੀਰਕਾਰ ਚਿਪ ਭੇਜਦੀ (ਅਕਸਰ ਡਿਵਾਈਸ ਵੀ ਭੇਜਦੀ ਹੈ)। ਇਹ ਚੰਗੇ ਨਤੀਜੇ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਪਰ ਸਕੇਲ ਇਕ ਹੀ ਸੰਗਠਨ ਦੀ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਬੈਂਡਵਿਡਥ, ਮੈਨੂਫੈਕਚਰਿੰਗ ਐਕਸੈਸ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਨਿਚਾਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ ਸੀਮਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਇਸਨੂੰ ਉਲਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। Arm ਮੁੜ ਵਰਤਣਯੋਗ “ਕੋਰ” ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਭਾਗੀਦਾਰ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਨੁਕੂਲ CPU ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਸ਼ਿਪ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡੈਵਲਪਰ ਅਤੇ ਟੂਲ ਵੈਂਡਰ ਕੰਪਾਇਲਰ, ਡੀਬੱਗਰ, OS ਸਹਾਇਤਾ, ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਟਿਮਾਈਜੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਟੂਲ ਅਗਲੇ ਡਿਵਾਈਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਪ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਪਣਾਉਣ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਫਲਾਈਵੀਲ ਜੋ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਚਿਪਮੈਕਰ ਅਕਸਰ ਮਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਮੋਬਾਈਲ ਚਿਪ ਛੋਟੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਏ: ਛੋਟੀ ਡਿਵਾਈਸ, ਫੈਨ-ਰਹਿਤ, ਘੱਟ ਸਤਹ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦਾ ਨਿਕਾਸ ਸੀਮਿਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੈਟਰੀ ਜੋ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਚੱਲੇ। ਇਹ ਮਿਸ਼ਰਣ CPU ਡਿਜ਼ਾਈਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਵਰ ਅਤੇ ਥਰਮਲ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਪੰਗਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮੈਟਰਿਕ ਕੱਚੀ ਬੈਨਚਮਾਰਕ ਸਪੀਡ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਤੀ ਵਾਟ ਹੈ। ਇੱਕ CPU ਜੋ ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਪਾਵਰ ਘੱਟ ਵਰਤਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਸਲ ਯੂਜ਼ਰ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤੇਜ਼ੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਬਿਨਾਂ ਓਵਰਹੀਟ ਹੋਏ।
ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ Arm ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਸਮਾਰਟਫੋਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਜ਼ਮੁਨ੍ਹੀ ਹੋਈ: Arm ਦਾ ISA ਅਤੇ ਕੋਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਇਹ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਰਕਾਰੀ ਗੁਣਕੂਲਤਾ ਉਤਪਾਦ ਹੈ।
Arm ਦੀ CPU IP ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਨੇ ਇੱਕ ਮਾਰਕੀਟ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਲ ਕੀਤਾ: ਫੋਨ ਨਿਰਮਾਤਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿਪ ਸਪਲਾਇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਵਿਭਾਜਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਭੁਗਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
Arm ਨਾਲ, ਕਈ ਚਿਪ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਭਾਗੀਦਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੋਬਾਈਲ ਪ੍ਰੋਸੈਸਰ ਬਣਾ ਸਕਦੇ—ਆਪਣੇ GPU, ਮੋਡਮ, NPU, ਮੈਮੋਰੀ ਕੰਟਰੋਲਰ ਜਾਂ ਪਾਵਰ-ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਤਕਨੀਕਾਂ ਜੋੜ ਕੇ—ਪਰ CPU ਸਤਰ 'ਤੇ ਅਨੁਕੂਲ ਰਹਿ ਕੇ।
ਇਹ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸੀ: ਐਪ ਡੈਵਲਪਰ, OS ਵੈਂਡਰ ਅਤੇ ਟੂਲ ਮੈਕਰ। ਜਦ ਨੀਵ ਨਿਰੰਤਰ ਰਹੇ, ਟੂਲਚੇਨ, ਡੀਬੱਗਰ, ਪ੍ਰੋਫਾਈਲਰ ਅਤੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਧਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਦੀ ਲਾਗਤ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮਾਰਟਫੋਨ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਸ਼ਿਪ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਟੈਂਡਰਡਾਈਜੇਸ਼ਨ ਦੇ ਫਾਇਦਿਆਂ ਨੂੰ ਬਢ਼ਾਇਆ। ਉੱਚ ਵਾਲੀਅਮ ਨੇ Arm-ਅਧਾਰਤ ਚਿਪਾਂ ਲਈ ਗਹਿਰੀ ਆਪਟਿਮਾਈਜੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਬਣਾਇਆ, ਵਿਆਪਕ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਅਤੇ ਟੂਲ ਸਹਾਇਤਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ Arm ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਨੂੰ ਮੋਬਾਈਲ ਲਈ "ਸੇਫ ਡੀਫਾਲਟ" ਬਣਾਇਆ।
ਇਸ ਫੀਡਬੈਕ ਲੂਪ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ CPU IP ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਅਪ੍ਰੋਚਾਂ 'ਤੇ ਉਭਾਰਿਆ ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਮਨ੍ਯੂਫੈਕਚਰਿੰਗ ਫਾਇਦੇ ਉੱਪਰ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ।
“ਐਮਬੈਡਿਡ” ਇਕ ਇਕੱਲਾ ਮਾਰਕੀਟ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਉਹ ਉਤਪਾਦ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਘਰੇਲੂ ਉਪਕਰਨ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਕੰਟਰੋਲਰ, ਨੈਟਵਰਕਿੰਗ ਗੀਅਰ, ਆਟੋਮੋਟਿਵ ਸਿਸਟਮ, ਮੈਡੀਕਲ ਡਿਵਾਈਸ ਅਤੇ IoT ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਰੇਂਜ।
ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਜੋ ਸਾਂਝੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਉਹ ਫੀਚਰ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਘੱਟ ਪਾਵਰ ਬਜਟ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਲਾਗਤ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਿਕਟੇਬਲ ਵਿਹਾਰ।
ਐਮਬੈਡਿਡ ਉਤਪਾਦ ਅਕਸਰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਪ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਭਰੋਸੇਯੋਗੀਤਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਪੈਚਿੰਗ, ਅਤੇ ਸਪਲਾਈ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ।
ਇੱਕ CPU ਨੀਂਹ ਜੋ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਅਨੁਕੂਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਉਹ churn ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਟੀਮ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਰੱਖ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਆਂ ਮੁੜ ਵਰਤ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ fixes ਬਿਨਾਂ ਮੁੜ-ਲਿਖਾਈ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਵਰਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਦ ਕਿਸੇ ਉਤਪਾਦ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਲਾਂਚ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੰਭਾਲਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਇਕੋ ਕੋਡ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ” ਇਕ ਵਪਾਰਿਕ ਫਾਇਦਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਧਨਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਆਂ ਲਈ ਇਕੋ Arm ISA ਵਰਤਣਾ ਇਹ ਸੁਧਾਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ:
ਇਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਕੰਪਨੀਆਂ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਐਮਬੈਡਿਡ ਉਤਪਾਦ ਸ਼ਿਪ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਹਰ ਟੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ।
ਐਮਬੈਡਿਡ ਪੋਰਟਫੋਲਿਓ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਇਕੱਲੇ “ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ” ਉਪਕਰਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਉਹ ਲੇਅਰਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ: ਘੱਟ-ਲਾਗਤ ਸੈਂਸਰ, ਮਿਡ-ਰੇਂਜ ਕੰਟਰੋਲਰ, ਅਤੇ ਉੱਚ-ਅੰਤ ਗੇਟਵੇਅ ਜਾਂ ਆਟੋਮੋਟਿਵ ਕੰਪਿਊਟ ਯੂਨਿਟ।
Arm ਦਾ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਪਾਵਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਕੜੇ ਚੁਣਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦਕਿ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਦੇ ਨੀਤੀਰੂਪ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨਤੀਜਾ ਇੱਕ ਸੰਗਠਿਤ ਉਤਪਾਦ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ: ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤ-ਬਿੰਦੂ ਅਤੇ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ, ਪਰ ਅਨੁਕੂਲ ਵਿਕਾਸ ਵਰਕਫਲੋ ਅਤੇ ਸੌਖਾ ਅਪਗਰੇਡ ਰਸਤਾ।
ਔਕੜਾ ਫੈਕਟਰੀ ਚਿਪਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਘਟਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣਾ, ਭੇਜਣਾ ਅਤੇ ਰੱਖਣਾ ਸਸਤਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਦ ਕਈ ਡਿਵਾਈਸ ਇੱਕ ਅਨੁਕੂਲ CPU ਨੀਂਹ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਾਇਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ-ਪਰ-ਵਾਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਐਪ, OS ਅਤੇ ਵਿਕਾਸਕਾਰ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਉਤਪਾਦਾਂ 'ਚ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰਬੇਲਟੀ ਇੱਕ ਵਪਾਰਿਕ ਸੰਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਘੱਟ ਸਮਾਂ-ਮੁੜ-ਲਿਖਾਈ, ਘੱਟ ਅਚਾਨਕ ਬੱਗ, ਅਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੂਲ ਜਿਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਟੂਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
Arm ਦੀ ਲੰਮੀ-ਅਵਧੀ ISA ਅਤੇ ABI ਸਥਿਰਤਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਇਕ Arm-ਅਧਾਰਤ ਡਿਵਾਈਸ ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਅਕਸਰ ਨਵੇਂ ਚਿਪਾਂ ਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੇਂਡਰਾਂ ਦੇ ਸਿਲਿਕਨ 'ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਵੱਡੀ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਚੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਬਾਰਾ ਕੰਪਾਇਲ ਕਰਨ ਨਾਲ।
ਇਹ ਸਥਿਰਤਾ ਲੁਕਵੇਂ ਖਰਚੇ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ:
ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਬਦਲਾਵ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇੱਕ ਕੰਪਨੀ “ਚਿਪ A” ਤੋਂ “ਚਿਪ B” 'ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਡਰਾਇਵਰ ਮੁੜ-ਲਿਖਣ, ਪੂਰੇ ਕੋਡਬੇਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵੈਰੀਫਾਈ ਕਰਨ ਜਾਂ ਟੀਮ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਿਖਾਉਣ ਦੇ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਪਲਾਇਰ ਤਬਦੀਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਡਿਊਲ 'ਤੇ ਸ਼ਿਪ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਸਿਰਫ CPU ਕੋਰ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਥਾਪਨਾ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ Arm ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਕੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਜੀ-ਪੱਖੀ ਹਿੱਸੇ "ਤਿਆਰ-ਕੀਤੇ ਹੋਏ" ਆਉਂਦੇ ਹਨ: ਕ੍ਰਿਪਟੋ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਆਂ, ਵੀਡੀਓ ਕੋਡੈਕਸ, ML ਰਨਟਾਈਮ, ਨੈਟਵਰਕਿੰਗ ਸਟੈਕ, ਅਤੇ ਕਲਾਉਡ ਏਜੰਟ SDK। ਸਿਲਿਕਨ ਵੇਂਡਰ ਵੀ SDKs, BSPs, ਅਤੇ ਰੈਫਰੈਂਸ ਕੋਡ ਸਪਲਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵਿਕਾਸਕਾਰਾਂ ਲਈ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮੈਨੂਫੈਕਚਰਿੰਗ ਪੈਮਾਨੇ ਯੂਨਿਟ ਲਾਗਤ ਘੱਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਕੁੱਲ ਲਾਗਤ—ইੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਸਮਾਂ, ਖਤਰੇ ਅਤੇ ਮਾਰਕੀਟ-ਤੱਕ ਸਮਾਂ—ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਹੋਰੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
Arm ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਸਿਰਫ CPU ਕੋਰ ਜਾਂ ISA ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ है। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਆ-ਨਿਰਣਾਇਕ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਦਿਨ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ 'ਤੇ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਬਣਾਉਣ, ਡੀਬੱਗ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਪ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਇਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਟੂਲਿੰਗ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਚੁੱਪਚਾਪ ਵਾਧਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਚਿਪ ਵੇਂਡਰ ਵਧੀਆ ਮਾਈਕ੍ਰੋਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਕਾਸਕਾਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: ਕੀ ਮੈਂ ਕੋਡ ਕੰਪਾਇਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਕਰੈਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਡੀਬੱਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਮਾਪ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਟੈਸਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
Arm-ਅਧਾਰਤ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਵਾਲਾਂ ਅਕਸਰ "ਹਾਂ" ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਟੂਲਿੰਗ ਮਿਆਰਦਾਰ ਹੈ:
CPU IP ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਪਨੀਆਂ Arm-ਕੰਪੈਟਿਬਲ ਚਿਪ ਸ਼ਿਪ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਐਲੱਗ ਟੂਲਚੇਨ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਨਵੇਂ ਵੇਂਡਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਪੋਰਟ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ।
ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ, Arm ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਵਿਕਾਸਕਾਰ ਅਕਸਰ ਮੌਜੂਦਾ ਬਿਲਡ ਸਿਸਟਮਾਂ, CI ਪਾਈਪਲਾਈਨਾਂ ਅਤੇ ਡੀਬੱਗਿੰਗ ਵਰਕਫਲੋਜ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ "ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਟੈਕਸ" ਘਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਲਾਇਸੀਨੀ ਲਈ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਸਲਾਟ ਜਿੱਤਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਟਾਈਮ-ਟੂ-ਮਾਰਕੀਟ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਟੂਲਿੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦ ਸਾਫ਼ਟਵੇਅਰ ਸਟੈਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ। Arm ਨੂੰ Linux, Android ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ RTOS ਵਿਕਲਪਾਂ 'ਚ ਵੱਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਆਮ ਰਨਟਾਈਮ ਅਤੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਆਂ।
ਕਈ ਉਤਪਾਦਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਚਿਪ ਬ੍ਰਿੰਗ-ਅਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਿਸਰਚ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੀ ਥਾਂ ਇਕ ਦੁਹਰਾਯੋਗ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਕੰਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜਦ ਕੰਪਾਇਲਰ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਡਿੱਬੱਗਰ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ OS ਪੋਰਟ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹਨ, ਲਾਇਸੀਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਟਰੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪ੍ਰੋਟੋਟਾਈਪ, ਘੱਟ ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਅਚਾਨਕ ਤੇਜ਼ੀ, ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਛੇਤੀ ਰਿਲੀਜ਼। ਅਮਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗਤੀ Arm ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਮਾਡਲ ਦੇ ਸਕੇਲ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ—CPU IP ਅਧਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਟੂਲ ਅਤੇ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਟੂਲਚੇਨ ਇਸਨੂੰ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਯੂਜ਼ਬਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
Arm ਦਾ ਮਾਡਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਹਰ ਚਿਪ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਦਿੱਸੇ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਗੀਦਾਰ ਇੱਕ CPU ਬੁਨਿਆਦ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਉਤਪਾਦ ਨੂੰ ਯੂਨੀਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕਈ ਉਤਪਾਦ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ Arm CPU ਕੋਰ (ਜਾਂ ਕੋਰ ਕਲੱਸਟਰ) ਨੂੰ ਆਮ-ਉਦੇਸ਼ ਇੰਜਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਲਾਕ ਜੋੜਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਤਪਾਦ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ:
ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚਿਪ ਜਾਣੂ OS, ਕੰਪਾਇਲਰ ਅਤੇ ਮਿਡਲਵੇਅਰ ਚਲਾਵੇਗੀ, ਪਰ performance-per-watt, ਫੀਚਰ ਜਾਂ BOM (bill of materials) ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਦੋ ਵੇਂਡਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ CPU IP ਲਾਇਸੈਂਸ ਕਰਨ, ਉਹ SoC ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ: ਮੈਮੋਰੀ ਕੰਟਰੋਲਰ, ਕੈਸ਼ ਸਾਈਜ਼, ਪਾਵਰ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ, ਕੈਮਰਾ/ISP ਬਲਾਕ, ਆਡੀਓ DSP ਅਤੇ ਡਾਇ-ਉੱਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਜੁੜਿਆ ਹੈ।
ਇਹ ਚੋਣਾਂ ਅਸਲ-ਦਿੱਲਚਸਪੀ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਬੈਟਰੀ ਲਾਈਫ, ਲੇਟेंसी, ਥਰਮਲ ਅਤੇ ਲਾਗਤ—ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ CPU ਸਪੀਡ ਫ਼ਰਕ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ।
ਫੋਨ ਨਿਰਮਾਤਾ, ਘਰੇਲੂ ਉਪਕਰਨ ਬ੍ਰਾਂਡ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ OEMs ਲਈ, ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ Arm ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਨੀਂਹ ਲੌਕ-ਇਨ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਪਲਾਇਰ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ (ਜਾਂ ਡੁਅਲ-ਸੋਰਸ) ਜਦੋ ਕਿ ਅਕਸਰ ਉਹ ਇੱਕੋ ਹੀ OS, ਐਪ, ਡਰਾਇਵਰ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਟੂਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਨਾਲ "ਉਤਪਾਦ ਮੁੜ-ਲਿਖੋ" ਵਾਲਾ ਹਾਲਾਤ ਟਲੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਸਪਲਾਈ, ਕੀਮਤ ਜਾਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲੋੜ ਬਦਲਦੀ ਹੈ।
ਭਾਗੀਦਾਰ ਰੈਫਰੈਂਸ ਡਿਜ਼ਾਈਨ, ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਸਟੈਕ, ਅਤੇ ਪਰਖੇ ਹੋਏ ਬੋਰਡ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਜਾਰੀ ਕਰਕੇ ਵੀ ਅੰਤਰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ OEMs ਲਈ ਖਤਰਾ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗੀਤਾ ਵੱਲੋਂ ਕੰਮ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਤੱਕ-ਬਾਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਸੰਕੋਚਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਤੇਜ਼ ਬੈਨਚਮਾਰਕ ਸਕੋਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਜਾਦੀ ਹੈ।
Arm ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ (CPU IP) ਭੇਜ ਕੇ ਸਕੇਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਫਾਊਂਡਰੀਜ਼ ਭੌਤਿਕ ਸਮਰੱਥਾ (ਵਾਫਰ) ਭੇਜ ਕੇ। ਦੋਹਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚਿਪਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਆਧੁਨਿਕ ਚਿਪ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ:
Arm ਦਾ ਸਕੇਲ ਹੋਰਾਇਜ਼ਾਂਟਲ ਹੈ: ਇੱਕ CPU ਨੀਂਹ ਕਈ ਚਿਪ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰਾਂ ਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਉਤਪਾਦ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ Arm ਨੀਂਹ ਚਿਪ ਮੈਨੂਫੈਕਚਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੇ ਭਾਗੀਦਾਰ ਇੱਕ ਫਾਊਂਡਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਚੁਣ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕੰਮ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ—ਲਾਗਤ, ਪਾਵਰ, ਉਪਲੱਬਧਤਾ, ਪੈਕੇਜਿੰਗ ਵਿਕਲਪ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਮੰਗ ਕੀਤੇ ਕਿ IP ਪਰੋਵਾਇਡਰ ਕਿਸੇ ਫੈਕਟਰੀ ਨੂੰ "ਰੀਟੂਲ" ਕਰੇ।
ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਂਡਰੀ ਚੋਣ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਗੀਦਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤ-ਬਿੰਦੂ ਜਾਂ ਮਾਰਕੀਟਾਂ ਨੂੰ ਲਕੜ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ CPU ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਫਾਊਂਡਰੀ ਸਕੇਲ ਭੌਤਿਕ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਯੋਜਨਾ ਚਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸੀਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੰਗ ਬਦਲਦੀ ਹੈ, ظرفیت ਵਧਾਉਣਾ ਇਕ ਦਿਨ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
IP ਸਕੇਲ ਵੱਖਰਾ ਹੈ: ਜਦ ਇਕ CPU ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਉਪਲਬਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਈ ਭਾਗੀਦਾਰ ਉਸਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਢੰਗ ਸਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਥੇ ਬਣਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਡਿਜ਼ਾਈਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਫਾਊਂਡਰੀਆਂ ਦਰਮਿਆਨ (ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਚੋਣਾਂ ਅਤੇ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ) ਸਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਲਚਕੀਲਾਪਣ ਸਪਲਾਈ ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ мੈਨੂਫੈਕਚਰਿੰਗ ਸਥਿਤੀਆਂ ਬਦਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
Arm ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ CPU ਇੰਟੈਲੀਕਚੁਅਲ ਪਰਾਪਰਟੀ (IP) ਲਾਇਸੈਂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਯਾਂ ਤਾਂ instruction set architecture (ISA), ਇੱਕ ਤਿਆਰ-ਕੀਤੀ-ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਟ ਕਰਨ ਯੋਗ CPU ਕੋਰ ਡਿਜ਼ਾਇਨ, ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ। ਲਾਇਸੈਂਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੱਕ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਡੈਲੀਵਰੇਬਲ (ਜਿਵੇਂ RTL ਅਤੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼) ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆਪਣੀ ਚਿਪ ਬਣਾ ਸਕੋ।
ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਹਲੂ ਹਨ ਜੋ ਅਕਸਰ ਗਲਤ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ:
Arm ਦੀ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਨਿਯਮ (ISA) ਅਤੇ/ਜਾਂ ਇੱਕ ਤਿਆਰ-ਕੀਤੀ ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਟ ਕਰਨ ਯੋਗ CPU ਡਿਜ਼ਾਇਨ (ਕੋਰ)। ਲਾਇਸੀਨੀ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪੂਰਾ SoC ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਕੋਰ ਲਾਇਸੈਂਸ ਤੁਹਾਨੂੰ Arm-ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਕੀਤਾ CPU ਕੋਰ ਆਪਣੇ SoC ਵਿੱਚ ਜੋੜਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ CPU ਬਲਾਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ, ਵੇਰੀਫਿਕੈਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਿਸਟਮ-ਸਤਰ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਕਰੋਗੇ।
ਇੱਕ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਲਾਇਸੈਂਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖੁਦ ਦਾ CPU ਕੋਰ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ Arm ISA ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ Arm-ਕੰਪੈਟਿਬਲ ਰਹਿੰਦਾ ਜਦਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਇਕਰੋਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਦੀਆਂ ਫੈਸਲਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਧ ਨਿਯੰਤਰਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਡੀਲ ਦੇ ਨੁਸਖੇ ਵਿੱਚ ਲਾਇਸੀਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ:
ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ CPU IP ਦੁਬਾਰਾ ਵਰਤਣ ਯੋਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕੋਰ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਈ ਭਾਗੀਦਾਰ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਤਪਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੱਠੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੁਬਾਰਤਾ ਨਾਲ ਖ਼ਤਰੇ ਘਟਦੇ ਹਨ (ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਝਟਕੇ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ), ਸ਼ਡਿਊਲ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਭਾਈਦਾਰ ਆਪਣੀ ਯੂਨੀਕ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਵਰ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ, ਕੈਸ਼ ਸਾਈਜ਼, ਜਾਂ ਕਸਟਮ ਐਕਸੀਲੇਟਰ।
ਮੈਨੂਫੈਕਚਰਿੰਗ ਫਾਇਦੇ ਯੂਨਿਟ ਲਾਗਤ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਮਹਿੰਗੇ, ਚਕਰੀਲ ਅਤੇ ਹਰ ਨਿਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਕੁੱਲ ਲਾਗਤ (ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਸਮਾਂ, ਪੋਰਟਿੰਗ, ਟੂਲਿੰਗ, ਰਖ-ਰਖਾਅ) ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਫਟਵੇਅਰ, ਹੁਨਰ ਅਤੇ ਤੀਜੀ-ਪੱਖੀ ਕੰਪੋਨੈਂਟ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਤਪਾਦਾਂ 'ਤੇ ਮੁੜ ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਜਨਰੇਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ "ਪੂਰਨ ਲਿਖਤ-ਪੁਨਰ-ਲਿਖਾਈ ਟੈਕਸ" ਅਕਸਰ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੋਬਾਈਲ ਡਿਵਾਈਸ ਛੋਟੇ ਹਨ: ਫੈਨ ਨਹੀਂ, ਘੱਟ ਸਤਹ ਜਿੱਥੇ ਗਰਮੀ ਨਿਕਲ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਬੈਟਰੀ ਜੋ ਦਿਨ ਭਰ ਚੱਲਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ CPU ਡਿਜ਼ਾਈਨਰ ਨੂੰ ਪਾਵਰ ਅਤੇ ਥਰਮਲ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ—ਇੱਕ ਫ਼ୋਨ ਲੰਮੇ ਵੇਲੇ ਲਈ ਵੱਧ ਵਾਟ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਬਿਨਾਂ ਗਰਮ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪੈਰਫਾਰਮੈਂਸ ਘਟਣ ਦੇ।
ਇਸ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮੈਟਰਿਕ ਕੱਚੀ ਸਪੀਡ ਨਹੀਂ—ਇਹ 'performance per watt' ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ CPU ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲੀ ਹੋਵੇ ਪਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਾਵਰ ਖਪਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਬੇਹਤਰ ਯੂਜ਼ਰ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ਼ ਹੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ Arm ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਸਮਾਰਟਫੋਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫੈਲੀ: Arm ਦਾ ISA ਅਤੇ ਕੋਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਉਤਪਾਦ ਹੈ।
ਐਮਬੈਡਿਡ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੈ—ਘਰੇਲੂ ਉਪਕਰਨ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਕੰਟਰੋਲਰ, ਨੈਟਵਰਕਿੰਗ ਉਪਕਰਨ, ਆਟੋਮੋਟਿਵ ਸਿਸਟਮ, ਮੈਡੀਕਲ ਡਿਵਾਈਸ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ IoT ਹਾਰਡਵੇਅਰ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਫੀਚਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਂਝੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ-ਸਬੰਧੀ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਘੱਟ ਪਾਵਰ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਲਾਗਤ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਵਰਤੋਂ।
ਐਮਬੈਡਿਡ ਉਤਪਾਦ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਕਈ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਭਰੋਸੇਯੋਗੀਤਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਪੈਚਿੰਗ, ਅਤੇ ਸਪਲਾਈ ਕੰਟਿਨਿਊਟੀ ਉਸੇ ਮਾਤਰਾ 'ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ।
ਇੱਕ CPU.Foundation ਜੋ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਨੁਕੂਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਚੇन्जਾਂ ਦੇ ਖਰਚੇ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਟੀਮ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਰੱਖ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਆਂ ਮੁੜ ਵਰਤ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਚਿੱਪਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਕੋਡ ਰੱਖਣਾ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਵਪਾਰਿਕ ਲਾਭ ਹੈ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਤਪਾਦ ਲਾਂਚ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੜੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਚਿਪ ਵੇਂਡਰ ਵਧੀਆ ਮਾਈਕ੍ਰੋਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਕਾਸਕਾਰ ਅਜੇ ਵੀ ਮੂਲ-ਪੱਧਰੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੋਡ ਕੰਪਾਇਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਕਰੈਸ਼ ਨੂੰ ਡੀਬੱਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਮਾਪ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਟੈਸਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
Arm-ਅਧਾਰਤ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਲਈ ਜਵਾਬ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਹਾਂ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਟੂਲਿੰਗ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਟੈਂਡਰਡ ਹੈ:
Arm ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੋ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਆਗਾਮੀ ਲਾਇਸੈਂਸ ਫੀਸ ਅਤੇ ਚਲਦੀ ਰॉयਲਟੀਜ਼।
ਰॉयਲਟੀਜ਼ ਮਾਡਲ ਇਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਆਪਕ ਅਪਣਾਉਣ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਵੱਡੇ ਡੀਲ ਨੂੰ। ਇਹ Arm ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਪਣਾਉਣ ਨੂੰ ਆਸਾਨ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਅਨੁਕੂਲਤਾ, ਰੈਫਰੈਂਸ ਡਿਜ਼ਾਈਨ, ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਰਥਨ।
ਇਕ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ-ਅਧਾਰਤ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਕੇਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਕੁੱਝ ਨਿਯੰਤਰਣ ਛੱਡਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਹਾਡੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਾਮਿਆਬੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਰਵਾਹੀ, ਉਤਪਾਦ ਚੋਣਾਂ, ਅਤੇ ਇੱਕੋਸਿਸਟਮ ਦੇ ਸਥਿਰ ਵਿਹਾਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ-ਕੀਤੀ ਚਿਪ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ—ਮੈਨੂਫੈਕਚਰਿੰਗ ਲਾਇਸੀਨੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਫਾਊਂਡਰੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਮਿਆਰਦਾਰ ਟੂਲਿੰਗ ਨਵੇਂ ਚਿਪ ਵੇਂਡਰ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਮਾਰਕੀਟ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ governance, ਭਰੋਸਾ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਰੋਡਮੈਪ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ—ਭਾਗੀਦਾਰ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਦਾਅਵਾਂ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।