ਨੋਕੀਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲਈ—ਟੈਲੀਕੌਮ CAPEX ਚੱਕਰ, ਪੇਟੈਂਟ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ, ਅਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ—ਅਤੇ ਇਹ ਕਨੈਕਟਿਵਿਟੀ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿੜੇ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਲੇਖ ਨੋਕੀਆ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਝਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਕਿ ਕਨੈਕਟਿਵਿਟੀ ਮਾਰਕੀਟ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਕਿਉਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਲਾ-ਮਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਅਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂ “ਉਤਮ ਤਕਨੀਕ” ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵੀ ਬਾਹਰੋਂ ਅਸਥਿਰ ਲੱਗ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਦ ਲੋਕ “ਟੈਲੀਕੌਮ” ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਫੋਨ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਟਾਵਰਾਂ ਦਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਅਮਲ ਵਿੱਚ, ਕਨੈਕਟਿਵਿਟੀ ਇੱਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਸੈੱਟ ਹੈ:
ਪੈਸਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਹਰ ਪਰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ ਹਨ। ਡਿਵਾਈਸز ਬ੍ਰਾਂਡ ਅਤੇ ਵੰਡ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਨੈੱਟਵਰਕ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਅਤੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਟੈਂਡਰਡ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੰਮਪਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਮ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨੋਕੀਆ ਵਾਂਗ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੇ:
ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਨੋਕੀਆ ਨੂੰ ਵਿਲੱਖਣ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਕੰਪਨੀ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਸਟਮ-ਸਤਹੀ ਤਾਕਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਜੋ ਖੇਤਰ 'ਤੇ ਸਰਵਸਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਵਿਅਵਹਾਰਿਕ ਰਖਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਨੋਕੀਆ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮੁੜ-ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੇ:
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੈਂਸਾਂ ਨਾਲ, ਨੋਕੀਆ "ਕੀ ਹੋਇਆ?" ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋਕੇ ਕਨੈਕਟਿਵਿਟੀ ਮਾਰਕੀਟਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਇੱਕ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ, ਸਕੇਲ ਅਤੇ ਰਣਨੀਤਿਕ ਸਥਿਤੀ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਟੈਲੀਕੌਮ ਉਪਕਰਣ ਰੇਵਿਨਿਊ "ਢੇਰਵੱਟੀ" ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਪਭੋਗਤਾ ਮੰਗ ਦੀ ਥੇਤਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਓਪਰੇਟਰ CAPEX ਚੱਕਰਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੋਬਾਈਲ ਨੈੱਟਵਰਕ ਓਪਰੇਟਰ ਬਲੱਸਾਂ ਵਿੱਚ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਜਟ ਬਨਾਉਂਦੇ ਹਨ ਇਕ ਨਿਰਮਾਣ ਲਈ, ਫਿਰ ਐਪਟੀਮਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ मोਡ ਵਿੱਚ ਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਰੁਕ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ—ਅਗਲੇ ਵੱਡੇ ਅਪਗਰੇਡ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।
ਇੱਕ ਆਮ ਪੈਟਰਨ ਹੈ:
ਨੋਕੀਆ ਵਰਗੇ ਸਪਲਾਇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਤਰੰਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਓਪਰੇਟਰ ਖਰਚ ਆਰਡਰ -> ਸ਼ਿਪਮੈਂਟ -> ਰੇਵਿਨਿਊ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦਾ ਹੈ—ਅਕਸਰ ਬਿਨਾਂ ਬਹੁਤ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ।
ਹਰ ਜਨਰੇਸ਼ਨ ਇੱਕ ਨਵਾਂ "ਕੁੱਦ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ" ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ਕਵਰੇਜ ਅਤੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਲਈ ਫੰਡ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਾਅਦਲੇ ਪੜਾਅ ਸਮਰੱਥਾ, ਨਵੇਂ ਫੀਚਰ ਅਤੇ ਬਿਹਤਰ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਲਈ ਫੰਡ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਬਿੰਦੂ ਸਮਾਂ ਹੈ: ਭਾਵੇਂ 5G ਗ੍ਰਹਿਣ ਵਧ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਖਰਚ ਘੱਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਵਰੇਜ ਰਿਕਾਰਡ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੈੱਟਵਰਕ ਓਸ ਵੇਲੇ "ਕਾਫ਼ੀ" ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਪੈਕਟ੍ਰਮ ਨੀਲਾਮੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਨਿਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ: ਜੇ ਲਾਇਸੈਂਸ ਜਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਓਪਰੇਟਰਾਂ ਨੂੰ ਕਵਰੇਜ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਨਿਯਮਕ ਹੱਦਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਪੇਂਡੂ ਕਵਰੇਜ ਟਾਰਗਟ, ਸੁਰੱਖਿਆ-ਚਲਿਤ ਵੈਂਡਰ ਬਦਲਾਵ, ਜਾਹਿੜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੈੱਟਵਰਕ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਮਿਆਦ) ਵੀ ਟਾਈਮਲਾਈਨ ਨੂੰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਖਰਚ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਖਿੱਚ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਓਪਰੇਟਰ ਬਜਟ ਦਰਾਂ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਅਤੇ ਨੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਓਪਰੇਟਰ ਅਪਗਰੇਡ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਲੋਬਲ ਅਨੁਮਾਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਲਟ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਕਿ ਸਪਲਾਇਰ ਫਿਰ ਵੀ R&D ਲਾਗਤ ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੀਆਂ ਵਚਨਬੱਧੀਆਂ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਸਮਤਲਤਾ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇਨਫਰਾਸਟਰੱਕਚਰ ਵੈਂਡਰ ਚੁਟਕੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰ ਤਿਮਾਹੀਆਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਦੌਰ-ਭਰ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਾਲੇ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਟੈਲੀਕੌਮ ਵੈਂਡਰ "ਇੱਕ 5G ਨੈੱਟਵਰਕ" ਨੂੰ ਇਕੋ ਚੀਜ਼ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਵਿਕਦੇ। ਬਜਟ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡੋਮੇਨਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਡੋਮੇਨ ਦੀ ਮਾਰਜਿਨ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦਬਾਅ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੰਡ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੋਕੀਆ (ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ) ਇੱਕ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਿਸ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ।
Radio Access Network (RAN)—ਐਂਟੇਨਾ, ਰੇਡੀਓ ਅਤੇ ਬੇਸਬੈਂਡ ਜੋ ਫੋਨਾਂ ਨੂੰ ਨੈੱਟਵਰਕ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ—ਅਮੂਮਨ ਖਰਚ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤ-ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਵੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਓਪਰੇਟਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਕਾਈ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਵੈਂਡਰਾਂ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਕਰਦੇ ਹਨ। RAN ਉਥੇ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੀ ਰੋਲਆਊਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਮਾਰਜਿਨ ਦਬਾਅ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੋਰ ਨੈੱਟਵਰਕ ਉਹ “ਦਿਮਾਗ” ਹੈ ਜੋ ਯੂਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਊਪਰਨਤੀ, ਟਰੈਫਿਕ ਰੂਟਿੰਗ ਅਤੇ ਨੈੱਟਵਰਕ ਸਲਾਈਸਿੰਗ ਵਰਗੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਰ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ RAN ਨਾਲੋਂ ਕਮ ਡੌਲਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਨਟੇਗਰੇਸ਼ਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਕਾਰਨ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੱਪਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ (ਬੈਕਹੌਲ/ਫਰੋਂਥੌਲ/ਓਪਟਿਕਲ/IP ਰਾਊਟਿੰਗ) ਸਾਈਟਾਂ ਅਤੇ ਡੇਟਾ ਸੈਂਟਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਵੈਂਡਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਓਪਰੇਟਰ ਲਈ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਬਜਟ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਫ਼ੈਸਲੇ-ਨਿਰਣੇ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਧਿਕਤਰ ਕੇਰੀਅਰ ਮਲਟੀ-ਵੇਂਡਰ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਕਿ ਨਿਰਭਰਤਾ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕੇ, ਬਿਹਤਰ ਕੀਮਤ ਤਲਬ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਜੋਖਮ ਘਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵੈਂਡਰ ਕੋਈ ਡੀਲ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਿਰਫ ਖਰਚ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਫੜ ਸਕਦਾ—ਜਿਵੇਂ RAN ਇੱਕ ਸਪਲਾਇਰ ਤੋਂ, ਕੋਰ ਦੂਜੇ ਤੋਂ, ਸੇਵਾਵਾਂ ਤੀਜੇ ਤੋਂ। ਵਾਲਿਟ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਟਰੈਕ ਕਰਨਾ ਅਕਸਰ ਸਿਰਲੇਖੀ ਸੰੱਘਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦਰਸ਼ਕਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਫੀਚਰ, ਮੈਨੇਜਡ ਸੇਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਟਾਈਮਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਨਵੇਂ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਨਤੀਜੇ ਸਮਤਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਗਾਰੰਟੀਅਨੁमा ਅਨੀਟੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹਨ। ठੇਕੇ ਮੁੜ-ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਪਰੇਟਰ ਕੰਮ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਟੋਮੇਸ਼ਨ ਸੇਵਾ ਘੰਟਿਆਂ ਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਨੈੱਟਵਰਕ ਡਿਪਲੋਇਮੈਂਟ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਟਾਈਮਲਾਈਨਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਵੈਂਡਰਾਂ ਨੂੰ R&D ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਸਮਰੱਥਾ ਉਸ ਤੋਂ ਕਈ ਪਹਿਲਾਂ ਵਚਨਬੱਧ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਰੇਵਿਨਿਊ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੋਵੀਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਉਤਪਾਦ ਰੋਡਮੈਪ, ਸਪਲਾਈ ਚੇਨ ਦਾਅਵੇ, ਅਤੇ ਸਟੈਂਡਰਡ ਟਾਈਮਿੰਗ ਤਕਨੀਕ ਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੱਲੋ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਟੈਲੀਕੌਮ ਬਾਜ਼ਾਰ "ਸਰਵੋਤਮ ਗੈਜੇਟ ਜਿੱਤਦਾ" 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ। ਉਹ ਮਨਜ਼ੂਰਸ਼ੁਦਾ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ 5G ਰੇਡੀਓ ਕਿਹੜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਕੇਤ ਭੇਜੇਗਾ, ਇੱਕ ਕੋਰ ਨੈੱਟਵਰਕ ਯੂਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇਗਾ, ਡਿਵਾਈਸ ਕਿਵੇਂ ਰੋਮ ਮਾਰਗਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੈਂਡਰਾਂ ਦੇ ਉਪਕਰਣ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨਗੇ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਟੈਂਡਰਡ ਬਾਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਖਰੀਦਦਾਰ ਕਿੰਨੀ ਬਹਿਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਦਾਖ਼ਿਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਕੜ ਸਕਦੇ ਹਨ।
3GPP (ਮੋਬਾਈਲ ਵਿੱਸ਼ੇਸ਼), ETSI (ਯੂਰੋਪੀਅਨ ਕੰਮ), ਅਤੇ ITU (ਗਲੋਬਲ ਕੋਆਰਡੀਨੇਸ਼ਨ) ਵਰਗੇ ਸਮੂਹ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਵੈਂਡਰ, ਓਪਰੇਟਰ ਅਤੇ ਡਿਵਾਈਸ ਨਿਰਮਾਤਾ ਤਕਨੀਕੀ ਚੋਣਾਂ ਬਾਰੇ ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰਕ ਹਕੀਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਕ ਸਟੈਂਡਰਡ ਇੱਕ ਐਸਾ ਅਨੁਬੰਧ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਉਦਯੋਗ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਫਿਕਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਖਰੀਦਦਾਰ ਅਨੁਰੂਪਤਾ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੈਂਡਰ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ਾਨਿਸ਼ਾਨ ਟਾਰਗੇਟ ਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਕਨੀਕੀ ਫੈਸਲੇ ਮਾਰਕੀਟ ਸਠਾਂਚਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇੰਟਰਓਪਰੈਬਿਲਿਟੀ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ ਲਈ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹੈ। ਜੇ ਇੱਕ ਓਪਰੇਟਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੋਕੀਆ ਦਾ ਬੇਸਬੈਂਡ ਯੂਨਿਟ ਨੈੱਟਵਰਕ ਦੇ ਹੋਰ ਮਿਆਰੀ ਇੰਟਰਫੇਸਾਂ ਨਾਲ ਇੰਟਰਵਰਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਕਿਊਰਮੈਂਟ ਘੱਟ ਜੋਖਮ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ “ਵੇਂਡਰ ਲਾਕ-ਇਨ” ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਸੰਵਾਦ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੂਜਾ ਪਾਸਾ ਸਪਲਾਇਰਾਂ ਲਈ ਕਠੋਰ ਹੈ: ਜਦ ਮੁੱਖ ਕਾਰਜਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪਾਦ ਇਕੋ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਣੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਫਰਕ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਮਤ, ਡਿਲਿਵਰੀ ਸਮਰੱਥਾ, ਊਰਜਾ ਕੁਸ਼ਲਤਾ, ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਗੁਣਵੱਤਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਟੈਂਡਰਡ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਵੈਂਡਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸਾ-ਪਾਸਾ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਆਸਾਨ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਿਸੇ ਸਟੈਂਡਰਡ 'ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਿਬੜਕ ਹੋਣਾ ਖਰਚੀਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਉਦਯੋਗ ਤੁਹਾਡੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ “ਸਹੀ” ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਰ ਹੋ ਜਾਣਾ ਵੀ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਇੱਕ ਰਿਲੀਜ਼ ਫ੍ਰੋਜ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਡਿਪਲੋਇਮੈਂਟ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਸਵਿੱਚਿੰਗ ਦੀ ਲਾਗਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੋਕੀਆ ਵਰਗੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਸਟੈਂਡਰਡ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਵਿਕਲਪਿਕ।
ਕੁਝ ਆਵਿਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਟੈਂਡਰਡ ਅਨੁਸਾਰ ਉਤਪਾਦ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇਹਾਂ ਨੂੰ ਸਟੈਂਡਰਡ-ਐਸੈਂਸ਼ਲ ਪੇਟੈਂਟ (SEPs) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। SEP ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਾਇਸੈਂਸ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਅਕਸਰ FRAND ਸ਼ਰਤਾਂ 'ਤੇ (ਫੇਅਰ, ਰੀਜ਼ਨਬਲ, ਅਤੇ ਗੈਰ-ਫਰਕਦਾਰਕ)। ਇਹ ਇੱਕ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਨੋਵੇਸ਼ਨ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਮਾਰਜਿਨ ਕੰਪ੍ਰੈਸ ਹੋਣ ਬਾਵਜੂਦ ਮੋਨੇਟਾਈਜ਼ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲੇਖ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਂਗੇ।
ਟੈਲੀਕੌਮ ਵਿਚ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਵਿਕਰੀ ਢੇਰਵੱਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਜਦ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਜਨਰੇਸ਼ਨ ਰੋਲਆਊਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਓਪਰੇਟਰ ਵੱਡੇ ਖਰੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਰੁਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੀ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਕਾਰੋਬਾਰ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਅਧਿਕਤਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਡਿਵਾਈਸਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਉਤਪੱਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਆਮਦਨ।
ਕੁਝ ਪੇਟੈਂਟ ਸਟੈਂਡਰਡ-ਐਸੈਂਸ਼ਲ ਹਨ: ਉਹ ਖੋਜਾਂ ਜੋ 4G ਜਾਂ 5G ਵਰਗੇ ਸਟੈਂਡਰਡ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਜੇ ਇੱਕ ਫੋਨ ਜਾਂ ਮੋਡਮ "5G" ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਮਿਆਰੀ ਤਕਨੀਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਜਦ SEPs ਅਣਟਾਲ ਨੇਟਿਵ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਾਲਕੋਂ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ FRAND ਸ਼ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਲਾਇਸੈਂਸ ਦੇਣਗੇ: ਫੇਅਰ, ਰੀਜ਼ਨਬਲ, ਅਤੇ ਗੈਰ-ਫਰਕਦਾਰਕ। ਸਧਾਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ: ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਲਾਇਸੈਂਸ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੰਡਕਾਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟ੍ਰੀਟ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਦ ਨੈੱਟਵਰਕ ਖਰਚ ਠੰੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਫਿਰ ਵੀ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਡਿਵਾਈਸ ਸ਼ਿਪਮੈਂਟ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਓਪਰੇਟਰ CAPEX ਨਾਲ। ਇਹ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਹਰ ਤਿਮਾਹੀ ਵੇਚੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲੱਖਾਂ ਡਿਵਾਈਸਾਂ ਰੋਯਲਟੀ ਭੁਗਤਾਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਓਪਰੇਟਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੇਡੀਓ ਅਪਗਰੇਡ ਰੋਕ ਦੇਵੇ।
ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਦੇ ਆਪਣੇ ਲਾਗਤ-ਪੱਖ ਵੀ ਹਨ:
ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੋਰਟਫੋਲਿਓ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀਮਤ-ਬਚਾਉ ਅਤੇ ਨਕਲ-ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਪਰ ਇਹ ਹਾਰਡਵੇਅਰ 'ਚ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ। ਪੇਟੈਂਟ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੰਡ, ਸਕੇਲ, ਜਾਂ ਉਤਪਾਦ-ਬਜ਼ਾਰ ਫਿੱਟ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਇੱਕ ਮੋਨਟਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਔਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਵਾਜਬ ਵਾਰ-ਕੱਚਾ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਅਗਲੇ ਉਪਕਰਨ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਾ ਬਦਲ।
"ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦਾਅਵਾ" ਇੱਕ ਇਕਕ ਉਤਪਾਦ ਲਾਂਚ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲ ਇਕ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਬਣੇਗਾ: ਡਿਵੈਲਪਰ ਐਪ ਬਣਾਉਣਗੇ, ਯੂਜ਼ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਨ ਡਿਵਾਈਸ ਖਰੀਦਣਗੇ, ਅਤੇ ਭਾਗੀਦਾਰ ਮੰਗ ਵਧਣ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਮੋਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਅੰਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਮੈਗਨੈਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪੱਖ ਲਈ ਜੋਖਮ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਡਿਵੈਲਪਰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਦਰਸ਼ਕ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰ ਲਿਖਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਧਾਰਣ ਟੂਲ ਅਤੇ ਭੁਗਤਾਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨਾਲ। ਉਪਭੋਗਤਾ ਉਹਨਾਂ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਐਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਕਸਰੀ ਐਕਸੈਸਰੀਮੇਲ ਅਤੇ ਸੇਵਾਵਾਂ ਜੋ ਡਿਵਾਈਸਾਂ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਿੰਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਡਿਫੌਲਟ ਚੋਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਨ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਹ “ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ” ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਚੋਣ ਹੈ।
ਨੈੱਟਵਰਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਇੱਕ ਕਠੋਰ ਗਤੀਵਿਧੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਆਗੂ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੋਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ। ਦੂਜਾ ਜਾਂ ਤੀਜਾ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਅਕਸਰ ਅਗਲੇ ਲਹਿਰ ਦੇ ਐਪ ਅਤੇ ਯੂਜ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕਦਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਅਧਾਰਤ ਉਤਪਾਦ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਨੂੰ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਮੰਨਦਾ ਹੈ—ਐਪ ਉਪਲਬਧਤਾ, ਇੰਟੇਗਰੇਸ਼ਨ ਗੁਣਵੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਪਡੇਟਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ। ਛੋਟੀ ਘਾਟਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਿੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਦ ਲੋਕ ਐਪ ਖਰੀਦਦੇ, ਇੰਟਰਫੇਸ ਸਿੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਫੋਟੋ/ਮੇਸੇਜ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਟੋਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਸਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸਵਿੱਚਿੰਗ ਲਾਗਤਾਂ ਮੌਜੂਦਾ ਆਗੂ ਲਈ ਇੱਕ ਖਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਡਿਸਟ੍ਰੀਬਿਊਸ਼ਨ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੋ চৰਰ ਇਸ: ਇਹ ਸਿਰਫ ਐਪ ਸਟੋਰ ਹੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕੈਰੀਅਰ ਪ੍ਰਮੋਸ਼ਨ, ਰੀਟੇਲ ਸ਼ੈਲਫ ਸਪੇਸ, ਡਿਫਾਲਟ ਸੇਰਚ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾੳਜ਼ਰ ਸੈਟਿੰਗਾਂ, ਅਤੇ ਐੰਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਪ੍ਰੋਕਿਊਰਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ। ਜੇ ਇੱਕ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਲਗਾਤਾਰ ਵੰਡ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਡਿਵੈਲਪਰਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜੀਏ ਸਪੇਕ ਵਰਗੀ ਪਸੰਦ ਔਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਾਗੀਦਾਰੀਆਂ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ—ਸ਼ੇਅਰਡ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ, ਪ੍ਰੀਲੋਡ, ਖਾਸ ਐਪ, ਜਾਂ ਕੈਰੀਅਰ ਸਹਿਯੋਗ। ਪਰ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਕਲਪ ਘਟਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ: ਰੋਡਮੇਪਾਂ ਬਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੱਕਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਫ਼ਰਕ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਾਗੀਦਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਮਹੱਤਵਪੂਰਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਗੀਦਾਰੀਆਂ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਵਪਾਰ-ਵਟਾਂਦਰੇ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨੋਕੀਆ ਦੇ ਹੈਂਡਸੈਟ ਸਾਲ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਮਾਰਕੀਟਾਂ ਵਿੱਚ "ਕਾਫ਼ੀ ਚੰਗਾ" ਅਕਸਰ ਜਿੱਤਦਾ ਨਹੀਂ—ਇੱਕ ਹੀ ਉਤਪਾਦ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਜਾਂ ਦੇਰ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕੰਪਨੀ ਕੋਲ ਅਸਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਕਈ ਮੁਕਾਬਲਿਆ ਨੂੰ ਇਰਸੈਟ ਕਰਦੀਆਂ, ਪਰ ਸਮਾਂ-ਬੰਦੀ ਅਤੇ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਮੋਮੈਂਟਮ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਰੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਦਲੇ।
ਨੋਕੀਆ ਦੀ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਕਾਰਜਗੁਜ਼ਾਰੀ ਲਗਾਤਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ: ਮਜ਼ਬੂਤ ਡਿਵਾਈਸ, ਉਤਮ ਰੇਡੀਓ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਬੈਟਰੀ ਲਾਈਫ, ਅਤੇ ਉਸ ਉਦਯੋਗ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਜਿਸ 'ਤੇ ਉਪਭੋਗਤਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਤਾਕਤਵਰ ਬ੍ਰਾਂਡ, ਡੀਪ ਕਰੀਅਰ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਵੰਡ ਨਾਲ ਨੋਕੀਆ ਮਿਲੀਅਨ ਫੋਨ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਇਹ ਫਾਇਦੇ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਗੌਣ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ, ਸ਼ੈੱਲਫ਼ ਸਪੇਸ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਜੇਕਰ ਬਾਕੀ ਸਟੈਕ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸਮਾਰਟਫੋਨ ਤਬਦੀਲੀ ਨੇ ਨਿਯਮ ਰੀਸੈਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਟੱਚ-ਪਹਿਲਾ ਉਪਭੋਗਤਾ ਅਨੁਭਵ, ਐਪ ਸਟੋਰ ਅਤੇ ਡਿਵੈਲਪਰ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਨਿਰਣਾਇਕ ਤੱਤ ਬਣ ਗਏ। ਨੋਕੀਆ ਦੇ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਨਵੇਂ ਇੰਟਰਐਕਸ਼ਨ ਮਾਡਲ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਝੁਕੇ, ਜਦਕਿ ਮੁਕਾਬਲੀ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਫੀਡਬੈਕ ਲੂ ਬਣਾਇਆ: ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਪਭੋਗਤਾ → ਜ਼ਿਆਦਾ ਡਿਵੈਲਪਰ → ਬਿਹਤਰ ਐਪ → ਹੋਰ ਉਪਭੋਗਤਾ।
ਭਾਵੇਂ ਉਪਕਰਨ ਸਪੈਕਸ 'ਤੇ ਮੁਕਾਬਲਤੀ ਸਨ, "ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਨੁਭਵ" ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਐਪਾਂ ਦੀ ਉਪਲਬਧਤਾ ਖਰੀਦ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਵੱਧ ਅਸਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਫੈਸਲੇ ਸਵਿੱਚਿੰਗ ਲਾਗਤਾਂ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਪਭੋਗਤਾ ਐਪ ਖਰੀਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਜਨਿਰਵਾਹ ਅਤੇ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਸਮਾਂ-ਬੰਦੀ ਸਪੈਕਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਉਤਪਾਦ ਵੀ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦੇ ਆਗਮਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਹੋਵੇ, ਧਿਆਨ ਵੰਞੇ ਜਾਂ ਡਿਵੈਲਪਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕੇ। ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ ਉਤਪਾਦ ਨਹੀਂ ਭੇਜਦੇ—ਤੁਸੀਂ ਮੋਮੈਂਟਮ ਭੇਜਦੇ ਹੋ।
ਨੋਕੀਆ ਦਾ ਫੋਨਾਂ ਤੋਂ ਨੈੱਟਵਰਕ ਉਪਕਰਣ ਵੱਲ ਮੋੜ ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਪਲੇਟਫਾਰਮ" ਦੇ ਅਰਥ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਪਭੋਗਤਾ ਹੈਂਡਸੈਟ ਧਿਆਨ, ਐਪ ਇਕੋਸਿਸਟਮ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਉਤਪਾਦ ਚੱਕਰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨੈੱਟਵਰਕ ਢਾਂਚਾ ਭਰੋਸਾ, ਅਨੁਕੂਲਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਘੱਟ ਦਿਖਾਅ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੋਟੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਗ੍ਹਾਂ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਫੋਨ ਸਫ਼ਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਪਭੋਗਤਾ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਰੇਡੀਓ ਨੈੱਟਵਰਕ ਸਫ਼ਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਵਰੇਜ ਅਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਟੀਚੇ ਨੇੜੇ ਅਰਥਕ ਟੀਸੀਓ ਤੋਂ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫੈਸਲੇ ਓਪਰੇਟਰ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵੱਡੇ CAPEX ਬਜਟ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਸਖ਼ਤ ਸੇਵਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਉਪਕਰਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਵਿੱਚਿੰਗ ਉਪਭੋਗਤਾ ਮਾਰਕੀਟਾਂ ਨਾਲੋਂ ਧੀਮਾ ਅਤੇ ਘੱਟ-ਅਵਿਰਤੀ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਵੈਂਡਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪੇਪਰ 'ਤੇ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰੋਕਿਊਰਮੈਂਟ ਜੋਖਮ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦੁਆਰਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ: ਡਿਲਿਵਰੀ ਟਰੈਕ ਰਿਕਾਰਡ, ਸਪਲਾਈ-ਚੇਨ ਮਜਬੂਤੀ, ਫਾਇਨੈਂਸਿੰਗ, ਅਤੇ ਲੈਗਸੀ ਸਿਸਟਮਾਂ ਨਾਲ ਇੰਟੈਗਰੇਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਗਤ। ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਵੀ ਮੈਟਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ, ਵੈਂਡਰ ਪਾਬੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਦਬਾਅ ਤਕਨੀਕੀ ਤੁਲਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੋਣ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੈਲੇਟ ਫੈਲੀ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨੈੱਟਵਰਕ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਓਪਰੇਟਰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੁਰੰਮਤ, ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਅਪਡੇਟ, ਸਪੇਅਰ ਪਾਰਟਸ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘਟਨਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਲਈ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਟੇਗਰੇਸ਼ਨ ਕਾਰਜ—RAN, ਕੋਰ, OSS/BSS, ਅਤੇ ਆਟੋਮੇਸ਼ਨ ਟੂਲਜ਼ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ—ਅਕਸਰ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਸਫ਼ਲ ਜਾਂ ਨਾਕਾਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੈਂਡਰ ਜੋ ਓਪਰੇਸ਼ਨਲ ਜਟਿਲਤਾ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀਮਤ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਮਤ ਦਬਾਅ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਪਲਾਇਰ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਫੀਚਰਾਂ, ਨੈੱਟਵਰਕ ਆਟੋਮੇਸ਼ਨ, ਊਰਜਾ ਕੁਸ਼ਲਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੇਜਡ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਮੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਖੇਤਰ ਜਿੱਥੇ ਨਤੀਜੇ (ਘੱਟ OPEX, ਤੇਜ਼ ਰੋਲਆਊਟ, ਉੱਚ ਉਪਟਾਈਮ) ਕੱਚੇ ਉਪਕਰਨ ਸਪੀਕਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੈਸਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਟੈਲੀਕੌਮ ਨੈੱਟਵਰਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਵਸ਼ਕ ਸੰਵਿਧਾਨ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਵੈਂਡਰ ਦੀ ਚੋਣ ਸਿਰਫ ਕੀਮਤ ਜਾਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ: ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਖਾਵਟ, ਰਾਜਨੀਤਕ ਮੇਲ-ਝੋਲ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਇੱਕ ਸਪਲਾਇਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਪਿੱਛੇ ਵੀ "ਮਨਜ਼ੂਰ" ਰਹੇਗਾ, ਆਦਿ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਜਾਸੂਸੀ ਜੋਖਮ, ਕਾਨੂੰਨੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਜਾਂ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਅਪਡੇਟ ਕੰਟਰੋਲ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਉਠਾਈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੁਰੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਕੁਝ ਵੈਂਡਰਾਂ ਨੂੰ ਨੈੱਟਵਰਕ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ (ਅਕਸਰ ਕੋਰ, ਕਈ ਵਾਰੀ RAN) ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨੋਕੀਆ ਵਰਗੇ ਸਪਲਾਇਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਉਹ ਬਾਜ਼ਾਰ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜੇ ਖੁਲ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਨਿਗਰਾਨੀ, ਆਡੀਟ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ, ਅਤੇ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਲਾਗਤ ਵੀ ਵੱਧਦੀ ਹੈ।
ਭਰੋਸਾ ਇੱਕ ਉਤਪਾਦ ਫੀਚਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਰੀਅਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਿਕਾਸ ਅਭਿਆਸ, ਪੈਚਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀਤਾ, ਅਤੇ ਨੈੱਟਵਰਕ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਰਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਵੈਂਡਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਪੱਕੀ ਜਾਂਚ ਦਰਸਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਸਪਲਾਈ-ਚੇਨ ਇੰਟੀਗ੍ਰਿਟੀ ਬਾਰੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਗਹਿਰਾਈ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਆਧੁਨਿਕ ਨੈੱਟਵਰਕ ਉਪਕਰਣ ਗਲੋਬਲੀ ਸੋర్సਡ ਸੈਮੀਕੰਡਕਟਰ, ਆਪਟਿਕਸ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਰਮਾਣ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਿਰਯਾਤ ਨਿਯੰਤਰਣ ਜਾਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਕੁਝ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ, ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਟੂਲਾਂ, ਜਾਂ ਗਾਹਕ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸੀਮਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਜੋਖਮ ਕੇਵਲ ਸਪਲਾਇਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀਟਦਾ: ਓਪਰੇਟਰ ਡਿਲਿਵਰੀ ਦੇ ਦੇਰੀ, ਸਪੇਅਰ-ਪਾਰਟ ਉਪਲਬਧਤਾ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖੀ ਵਾਧੇ 'ਤੇ ਬੰਦਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਿੰਤਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਈ ਓਪਰੇਟਰ ਅਕਟਿਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਕ-ਵੇਂਡਰ ਨਿਰਭਰਤਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਟੀਚੇ ਮਲਟੀ-ਵੇਂਡਰ ਰੋਲਆਊਟ, ਸਪਲਾਇਰ ਵੰਡ-ਖੇਤਰ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਕਿਊਰਮੈਂਟ ਨੂੰ "ਚੋਣਯੋਗਤਾ" ਨੂੰ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਨਕੰਬੈਂਟਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨੈੱਟਵਰਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੋਬਾਈਲ ਨੈੱਟਵਰਕ ਅਲਵਿਦਾ ਵਿੱਚ ਅੱਪਡੇਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਲੱਗ ਉਤਪਾਦ ਦਸ ਸਾਲ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਚੱਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਨੀਤੀ ਬਦਲ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਹਿੰਗੇ ਸਵੈਪ-ਆਊਟ, ਤਤਕਾਲੀ ਘੱਟਮੁੱਲੀ ਘਟਾਨ ਅਤੇ ਕੁੱਲ ਮਾਲੀ ਖਰਚ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਕਿ ਪ੍ਰੋਕਿਊਰਮੈਂਟ ਫੈਸਲੇ ਹੁਣ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਨਾਲ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਨਿਯਮਕ ਅਸਥਿਰਤਾ ਵੀ ਮਦਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
Open RAN (Open Radio Access Network) ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜੋ মোਬਾਇਲ ਨੈੱਟਵਰਕ ਦੇ "ਰੇਡੀਓ" ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਖੁਲੇ ਇੰਟਰਫੇਸਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੈਂਡਰ ਤੋਂ ਬੰਦ ਜੁੜੇ RAN ਸਟੈਕ ਖਰੀਦ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇੱਕ ਕੇਰੀਅਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ-ਜੁਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ (radio unit, distributed unit, centralized unit) ਅਤੇ ਕੁਝ ਫੰਕਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਹਾਰਡਵੇਅਰ 'ਤੇ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਵਜੋਂ ਚਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਪੀਲ "ਚੋਣਯੋਗਤਾ" ਹੈ। Open RAN ਵੈਂਡਰ ਡਾਇਵਰਸਟੀ ਵਧਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ੱਯਾਦਾ ਸਪਲਾਇਰ ਨੈੱਟਵਰਕ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਇਕ ਸਪਲਾਇਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਘਟ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਨੋਵੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਜਦ ਨੈੱਟਵਰਕ ਇਕ ਮੋਡੀਊਲਰ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਸਿਸਟਮ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਫੀਚਰ, ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਅਤੇ ਊਰਜਾ-ਬਚਤ ਅਲਗੋਰਿਦਮ ਵੱਧ ਅਕਸਰ ਅਪਡੇਟ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਇੰਟਰਫੇਸ ਆਪ-ਅਪਣੇ plug-and-play ਨੈੱਟਵਰਕ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਮਲਟੀ-ਵੇਂਡਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ, ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਸੰਭਾਲਣਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਸਲੇ ਜੋ ਸਪਲਾਇਰ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਭਾਰ ਓਪਰੇਟਿੰਗ ਲਾਗਤ ਵਧਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਰੋਲਆਊਟ ਨੂੰ ਧੀਮਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਝਾਉਂਦੇ ਸਿਸਟਮ ਇੰਟੀਗਰੇਟਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਕੇਰੀਅਰਾਂ ਵੱਲ ਤਾਕਤ ਵਧਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਟਿਲਤਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ।
ਇੰਕੰਬੈਂਟ ਵੈਂਡਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ Open RAN ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਅਨੁਕੂਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆਮ ਜਵਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ: "Open RAN-ਅਨੁਕੂਲ" ਉਤਪਾਦ ਲਾਈਨਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼, ਕਲਾਉਡ ਪ੍ਰੋਵਾਈਡਰ ਅਤੇ ਮਾਹਿਰ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਾਈਦਾਰੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਮ ਇੰਟੀਗਰੇਟਰ ਵਜੋਂ ਰੱਖਣਾ—ਖੁਲਾਪਣ ਵੇਚਦੇ ਹੋਏ ਇਕਾਂਤਰੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ (ਅਤੇ ਮਾਰਜਿਨ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਕੇ ਰੱਖਣਾ।
ਨੈੱਟਵਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, "ਪਲੇਟਫਾਰਮ" ਅਕਸਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮੇਬਲ ਕੰਟਰੋਲ, APIs, ਆਟੋਮੇਸ਼ਨ ਟੂਲ, ਕਲਾਉਡ-ਨੇਟੀਵ ਡਿਪਲੋਇਮੈਂਟ, ਅਤੇ ਸਾਂਝੇ ਡੇਟਾ ਲੇਅਰਾਂ ਦਾ ਮੀਲ ਹੈ ਜੋ ਓਪਰੇਟਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਲਾਗਤ ਨੂੰ ਸਕੇਲ 'ਤੇ ਮੈਨੇਜ ਕਰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। Open RAN ਇਸ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਚੱਕਰਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਵੱਲ ਹੋਣਾ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਜੀਤ ਵਾਲੀ ਪोज਼ੀਸ਼ਨ ਉਸਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਰਕੈਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ, ਸਿਰਫ ਰੇਡੀਓਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਟੈਲੀਕੌਮ ਉਪਕਰਣ ਉੱਚ-ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਵਵਸਾਇਕ ਦਿੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਕਸਰ ਇਹ ਭਾਰੀ ਉਦਯੋਗ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈ: ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਖਰੀਦਦਾਰ, ਲੰਬੇ ਖਰੀਦ ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਇਕਾਈ ਲਾਗਤ ਘਟਾਉਣ ਦਾ ਦਬਾਅ। ਇਹ ਮਿਲਾਪ "ਕਾਫ਼ੀ-ਠੀਕ" ਉਤਪਾਦਾਂ ਨੂੰ ਖਤਰਨਾਕ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕੀਮਤੀ ਅੰਤਰ ਇੱਕ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਡੀਲ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਿਆਦਾਤਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਮੋਬਾਈਲ ਨੈੱਟਵਰਕ ਓਪਰੇਟਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਖਰੀਦਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੋਕਿਊਰਮੈਂਟ ਟੀਮਾਂ ਮੁਕਾਬਲਤਮਕ ਟੈਂਡਰ ਚਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਕਰੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ-ਬਾਈ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੀਬਰ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਗੰਭੀਰ ਬਾਤਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਵੈਂਡਰ ਚੰਗਾ ਕਰੇ, ਰੀਨਿਊਅਲ ਅਕਸਰ ਨੀਵ-ਮੁੱਲ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਕੀਮਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਓਪਰੇਟਰ ਕੁੱਲ ਮਾਲੀ ਖਰਚ (TCO) ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਕੇਲ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਇਹ ਫਿਕਸ ਲਾਗਤਾਂ (ਨਿਰਮਾਣ, ਗਲੋਬਲ ਸਹਾਇਤਾ, ਅਨੁਕੂਲਤਾ) ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਕ, ਇਹ R&D ਨੂੰ ਵੱਧ ਰੇਵਿਨਿਊ 'ਤੇ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫੱਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਫਰਕ ਸਟੈਂਡਰਡ ਅਤੇ ਇੰਟਰਓਪਰੈਬਿਲਿਟੀ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨਾਲ ਸੀਮਤ ਹੈ। ਵੈਂਡਰ ਰੇਡੀਓ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਪਾਵਰ ਉਪਯੋਗ, ਆਟੋਮੇਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਸਪੋਰਟ ਟੂਲਿੰਗ 'ਤੇOptimize ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ “ਹੈੱਡਲਾਈਨ” ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨੋਕੀਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਦੌੜ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲਾਗਤ-ਆਈਟਮ—R&D— ਨੂੰ ਘਟਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਬਿਨਾਂ ਅਗਲੇ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਏ।
ਸਾਫਟਵੇਅਰ, ਕਲਾਉਡ ਪ੍ਰਬੰਧਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਟੋਮੇਸ਼ਨ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ-ਮਾਰਜਿਨ ਅਤੇ ਵੱਧ ਰਿਕਰਿੰਗ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਅਕਸਰਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਓਪਰੇਟਰ ਇਹ ਫੀਚਰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਡਿਪਲੌਇ ਕਰਦੇ ਹਨ (ਸਿਰਫ ਪਾਇਲਟ ਨਹੀਂ) ਅਤੇ ਸਬਸਕ੍ਰਿਪਸ਼ਨ ਮਾਡਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਅਕਸਰ CAPEX-ਭਾਰੀ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਬਦਲ।
ਜਦ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰ ਖਰਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ:
ਸਿੱਖਣਾ ਇਹ ਹੈ: ਕਨੈਕਟਿਵਿਟੀ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਲਾਗਤ ਘਟਾ ਕੇ ਆਗੂ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੀ ਲਾਗਤ-ਸੰਰਚਨਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਕੇ ਇਨੋਵੇਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਕਨੈਕਟਿਵਿਟੀ ਮਾਰਕੀਟਾਂ ਧੀਰਜ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਧਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਵੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਉਪਕਰਨ ਖਰੀਦ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਅਕਸਰ ਇਕ ਚੰਗੇ ਕਵਾਰਟਰ (ਜਾਂ ਇਕ ਬੁਰੇ) ਨੂੰ ਸਥਾਈ ਰੁਝਾਨ ਸਮਝ ਕੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨੈੱਟਵਰਕ ਖਰੀਦਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੇ ਸਿਸਟਮ ਫੈਸਲੇ ਸਮਝੋ, ਨਾ ਕਿ "ਬਾਕਸ" ਫੈਸਲੇ। ਸਿਰਲੇਖ ਕੀਮਤ ਘੱਟ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਬਨਾਮ 7–10 ਸਾਲਾਂ 'ਤੇ ਨੈੱਟਵਰਕ ਚਲਾਉਣ, ਅਪਗਰੇਡ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੁੱਲ ਲਾਗਤ।
ਵੈਂਡਰ ਮੁਲਾਂਕਣ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰੋ:
ਪੇਟੈਂਟ ਅਤੇ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਤਪਾਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦਾ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਵੈਂਡਰ ਰਣਨੀਤੀ ਤਿੰਨ ਘੜੀਆਂ ਸੰਗਠਿਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ:
ਜਦ ਭਾਈਦਾਰੀਆਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਕ-ਇਨ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਇੰਟਰਓਪਰੈਬਿਲਿਟੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਟੂਲਿੰਗ ਨਾਲ ਉਦਾਹਰਣ ਇਹ ਡਰ ਘਟਾਓ।
ਇਕ ਸਾਫਟਵੇਅਰ-ਸੰਗਤ ਤਰਤੀਬ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਲਈ ਇਕ ਅਮਲੀ ਸਮਾਨਤਾ: ਟੀਮਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯੋਜਨਾ ਤੋਂ ਡਿਲੀਵਰੀ ਵੱਲ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨ ਲਈ ਐਸੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਵਰਤ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ Koder.ai, ਜੋ ਚੈਟ-ਚਲਿਤ ਵਰਕਫ਼ਲੋ ਨਾਲ ਵੈੱਬ, ਬੈਕਐਂਡ ਜਾਂ ਮੋਬਾਈਲ ਐਪ ਬਣਾਉਣਾ ਤੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ (planning mode, snapshots, rollback)। ਟੈਲੀਕੌਮ ਨੂੰ ਇਹ ਸਬਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਰਫ਼ਤਾਰ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੁਹਰਾਉਣਯੋਗ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਅਪਗਰੇਡ ਪਾਥ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ।
ਰੇਵਿਨਿਊ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ: ਨਵੇਂ ਡਿਪਲੋਇਮੈਂਟ ਵਿਰੁੱਧ ਸਵੈਪਸ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਫਟਵੇਅਰ/ਸੇਵਾਵਾਂ। ਅਜਿਹੇ ਇੰਡਿਕੇਟਰ ਜਿਹੜੇ ਅਕਸਰ ਚੱਕਰ ਬਦਲ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ:
ਨੋਕੀਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਕ ਸਧਾਰਨ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ: ਤਕਨੀਕੀ ਜਨਰੇਸ਼ਨ ਨਿਯਮ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਾਰਜਨਿਰਵਾਹ ਅਤੇ ਸਮਾਂ-ਬੰਦੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੌਣ ਫਾਇਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿਓ ਜੋ ਵਿਕਲਪ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ—ਪੋਰਟੇਬਲ ਸਾਫਟਵੇਅਰ, ਅਪਗਰੇਡ ਕਰਨ ਯੋਗ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ, ਅਤੇ ਮੋਨਟਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਮਾਡਲ ਜਿਹੜੇ ਇੱਕ ਹੀ ਉਤਪਾਦ ਚੱਕਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ।
ਕਨੈਕਟਿਵਿਟੀ ਮਾਰਕੀਟ ਕਈ ਪਰਤਾਂ 'ਤੇ ਫੈਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:
ਇਕ ਕੰਪਨੀ ਇੱਕ ਪਰਤ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ; ਇਸ ਕਰਕੇ “ਬਾਜ਼ਾਰ” ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨੋਕੀਆ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਪਰਤਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ: ਬਹੁਤ ਵਿਆਪਕ ਡਿਵਾਈਸ ਕਾਰੋਬਾਰ, ਕਰਨ ਵਾਲੇ-ਗਰੇਡ ਨੈੱਟਵਰਕ ਉਪਕਰਣ, ਅਤੇ ਸਟੈਂਡਰਡ-ਐਸੈਂਸ਼ਲ ਪੇਟੈਂਟ (SEP) ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ। ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਪੂਰੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀ-ਸਤਹੀ ਤੱਤਾਂ (ਜਿਵੇਂ CAPEX ਚੱਕਰ, ਸਟੈਂਡਰਡ-ਚਲਿਤ ਕਾਡਮੋਡੀਟੀਕਰਨ, ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਨੈੱਟਵਰਕ ਪ੍ਰਭਾਵ) ਨੂੰ ਕੰਪਨੀ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਪਰਯੋਗੀ ਲੈਂਸ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਸਪਲਾਇਰਾਂ ਨੂੰ ਖਪਤਕਾਰ ਮੰਗ ਦੀ ਥੇਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਓਪਰੇਟਰ CAPEX ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਕਦੇ ਹਨ। ਆਮ ਪੈਟਰਨ ਇਹ ਹੈ:
ਵੈਂਡਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਤਰੰਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਆਰਡਰ, ਸ਼ਿਪਮੈਂਟ ਅਤੇ ਰੇਵਿਨਿਊ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਬਦਲਾਅ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ R&D ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਬਲ ਅਕਸਰ ਫਿਕਸ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਨਾ. ਇੱਕ ਜਨਰੇਸ਼ਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦੌਰ ਵਿਚ ਕਵਰੇਜ ਲਈ ਭਾਰੀ ਖਰਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਓਪਰੇਟਰ ਜਦੋਂ ਤਕ ਨੈੱਟਵਰਕ “ਕਾਫ਼ੀ ਵਧੀਆ” ਲੱਗਣ, ਅਪਗਰੇਡ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ:
ਇਸ ਤੋਂ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਗ੍ਰਹਿਣ (adoption) ਵਿਚ ਵਾਧਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ CAPEX ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
RAN: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖਪਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀਮਤ-ਦਬਾਅ।
ਕੋਰ: ਖਰਚ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਪਰ ਇੰਟੇਗਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਾਰਨ ਚਿਪਕਣ ਵਾਲਾ।
ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ: ਵੱਖਰੇ ਬਜਟ ਅਤੇ ਫੈਸਲੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਖੇਤਰ।
ਇਹ ਤਫ਼ਰੀਕ ਇਸ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਵੈਂਡਰ ਇੱਕ ਇਲੈਕਸ਼ਨ 'ਚ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵੀ ਸਿਰਫ ਘੱਟ-ਮਾਰਜਿਨ ਵਾਲੇ ਡੋਮੇਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੇਰੀਅਰ ਮਲਟੀ-ਵੇਂਡਰ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਨਿਰਭਰਤਾ ਘਟਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੋਲ-ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵੈਂਡਰ ਇੱਕ ਡੀਲ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕੁੱਲ ਖਰਚ ਦਾ ਸਿਰਫ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਕੈਪਚਰ ਕਰੇ।
ਅਸਲੀ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਲਈ ਦੇਖੋ:
ਸਟੈਂਡਰਡ (ਜਿਵੇਂ 3GPP/ETSI/ITU) ਅਨੁਸਾਰ ਇੰਟਰੋਪਰੈਬਿਲਿਟੀ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ ਲਈ ਜੋਖਮ ਘਟਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਪਲਾਇਰਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਫਰਕ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਮਤ, ਡਿਲਿਵਰੀ ਸਮਰੱਥਾ, ਊਰਜਾ ਕੁਸ਼ਲਤਾ, ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਗੁਣਵੱਤਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂ-ਬੰਦੀ ਵੀ ਅਹਿਮ ਹੈ: ਕਿਸੇ ਸਟੈਂਡਰਡ ‘ਚ ਜਲਦੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ “ਸਹੀ” ਹੋ ਪਰ ਰਾਜਨੀਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਫਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਰਿਲੀਜ਼ ਫ੍ਰੋਜ਼ਨ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਸੁਵਿਧਾ ਬਦਲਣ ਦੀ ਲਾਗਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।
SEPs ਉਹ ਅਵਿਸ਼ਕਤ ਖੋਜਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਸਟੈਂਡਰਡ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ 'ਤੇ ਅਣਟਾਲ ਨਹੀੰ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ। FRAND ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲਾਇਸੈਂਸ 'ਇਨਸਾਫ਼, ਵਾਜਬ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਫਰਕਦਾਰਕ' ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਮਲੀ ਤੌਰ 'ਤੇ:
ਇਹ ਇੱਕ ਮੋਨੇਟਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਸੰਦ ਹੈ, ਸਖਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ।
ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਇੱਕੋ-ਥਾਂ ਉਪਭੋਗਤਾਵਾਂ, ਡਿਵੈਲਪਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਰ ਪੱਖ ਲਈ ਜੋਖਮ ਘਟਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਨੈੱਟਵਰਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਇਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ 'ਸੀਕਿੰਡ ਬੈਸਟ' ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ: ਇਕ ਦੂਜਾ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਆਮ ਤਾਂਰ 'ਤੇ ਖਿੱਚ ਪੁਸਤਕ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਡਿਵੈਲਪਰ ਤੇ ਉਪਭੋਗਤਾ ਦਿਨ-ਪ੍ਰਤੀ-ਦਿਨ ਦੂਜੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਹਦਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਂ-ਬੰਦੀ ਅਤੇ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਪੱਕਾ ਹੋਣਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਉਤਪਾਦ ਵੀ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦੇ ਆਗਮਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।
ਫੋਨ ਉਪਭੋਗਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਰੇਡੀਓ ਨੈੱਟਵਰਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਫ਼ਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਵਰੇਜ ਅਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਲਕੜੀ ਖਰਚ 'ਤੇ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਰਣੇਕਾਕਾਰੀ ਓਪਰੇਟਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਲੰਬੇ CAPEX ਬਜਟ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਉਪਕਰਣ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਵਿੱਚਿੰਗ ਸਲੋ ਅਤੇ ਘੱਟ-ਆਵ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ “ਸਬ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਕਨੀਕ” ਵੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ: ਖਤਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ—ਡਿਲਿਵਰੀ ਰਿਕਾਰਡ, ਸਪਲਾਈ-ਚੇਨ ਮਜ਼ਬੂਤੀ, ਫਾਈਨੈਂਸ, ਅਤੇ ਲੈਗਸੀ ਸਿਸਟਮਾਂ ਨਾਲ ਇੰਟੇਗਰੇਸ਼ਨ—ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਐਕਸਪੋਰਟ ਕੰਟਰੋਲ, ਸਪਲਾਈ ਚੇਨ ਦੇ ਰਿਸਕ, ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸੰਬੰਧੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਸਾਰੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ ਤਹਤ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਫੈਸਲੇ ਜਾਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਕੁਝ ਸਪਲਾਇਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੈਂਡਰਾਂ ਲਈ ਨਵੀਆਂ ਮੰਗਲਾਵਾਰੀਆਂ ਵਰਕ ਸੀਟਾਂ ਖੁਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਆਡੀਟ/ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਦੀ ਲਾਗਤ ਵੀ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਨਾਲ, ਕੇਰੀਅਰਾਂ ਦੀ “ਵਿਭਿੰਨਤਾ” ਨੀਤੀਆਂ ਵੀ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਬਦਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ—ਮਲਟੀ-ਵੇਂਡਰ ਰੋਲਆਊਟ ਅਤੇ ਵਿਕਲਪਿਤ ਸੋਤਸਰਿੰਗ ਹੁਣ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ।
Open RAN ਰੇਡੀਓ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਖੁਲੇ ਇੰਟਰਫੇਸਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਮੋਡੀਊਲਰ ਬਣਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਵੈਂਡਰ ਡਾਇਵਰਸਟੀ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕਾਰ ਕੇਰਿਕੀਂ ਇਨੋਵੇਸ਼ਨ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਤੋਸੀਂ ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਇੰਟਰਫੇਸ ਆਪ-ਅਪਣੇ ਪਲੱਗ-ਅਨ-ਪਲੇਅ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ—ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਮਲਟੀ-ਵੇਂਡਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕਠੇ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਭਾਰ ਵਧ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਓਪਰੇਟਿੰਗ ਲਾਗਤ ਵੱਧ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇੰਕੰਬੈਂਟ ਵੈਂਡਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ Open RAN ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ “Open RAN ਅਨੁਕੂਲ” ਲਾਈਨਾਂ, ਕਲਾਉਡ ਭਾਈਦਾਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਈਮ ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਟਰ ਸੇਵਾ ਦੇ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਨੈੱਟਵਰਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਤੋਂ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਅੰਤਿਮ ਜਿੱਤ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਰਕੈਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਲਕੀਅਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਟੈਲੀਕੌਮ ਉਪਕਰਣ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ, ਲੰਬੇ ਖਰੀਦ ਚੱਕਰਾਂ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਇਕਾਈ ਲਾਗਤ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਉਦਯੋਗ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਛੋਟਾ ਕੀਮਤੀ ਅੰਤਰ ਹੀ ਇੱਕ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਡੀਲ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਫ਼ਲ ਹੋਣ ਲਈ ਸਕੇਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (ਫਿਕਸ ਲਾਗਤ, ਗਲੋਬਲ ਸਹਾਇਤਾ, ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਫੈਸਲੇ) ਪਰ ਸਟੈਂਡਰਡੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਇੰਟਰੋਪਰੈਬਿਲਿਟੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਖਰਾ ਰਹਿਣ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਸੀਮਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਅਤੇ ਸੇਵਾਵਾਂ ਉੱਚ-ਮਾਰਜਿਨ ਅਤੇ ਰਿਕਰਿੰਗ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਜਦੋਂ ਓਪਰੇਟਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਬਸਕ੍ਰਿਪਸ਼ਨ ਮਾਡਲਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਮ ਨੁਕਸਾਨ ਮੋਡ ਵਿੱਚ ਸਾਮਰਥਿਵਾਦ:
ਕਨੈਕਟਿਵਿਟੀ ਮਾਰਕੀਟ ਧੀਰਜ ਦਾ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਵੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਕਵਾਰਟਰ ਤੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਰੁਝਾਨ ਨਿਕਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅੱਪਰੇਟਰੇ ਲਈ ਮੁੱਖ ਸਲਾਹ:
ਵੇਂਡਰਾਂ ਲਈ:
ਸਿੱਖਣ ਯੋਗ ਗੱਲ: ਕਿੱਤੇ-ਦਰ-ਕੱਟ ਕਰਕੇ ਆਗੂ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨੋਵੇਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਲਾਗਤ-ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਲਈ:
ਕਈ ਤਕਨੀਕੀ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਣ ਲਈ:
