ਸਧੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਵੇਰਵਾ ਕਿ Oracle ਨੇ ਡੇਟਾਬੇਸ, ਸਵਿੱਚਿੰਗ ਲਾਗਤਾਂ ਅਤੇ ਮਿਸ਼ਨ-ਕ੍ਰਿਟੀਕਲ ਵਰਕਲੋਡਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ IT ਚੱਕਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਈ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ—ਅਤੇ ਇਹ ਅੱਜ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਤਲਬ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
Oracle ਉਹਨਾਂਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ-ਪੈਮਾਨੇ ਦੇ IT ਰੂਮ ਤੋਂ ਅਕਸਰ ਜਾਂਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਟੀਮਾਂ ਨਵੇਂ ਟੂਲ ਅਪਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਵੀ, Oracle ਕਈ ਵاری ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਬਿਲਿੰਗ, ਪੇਰੋਲ, ਸਪਲਾਈ ਚੇਨ, ਗਾਹਕ ਰਿਕਾਰਡ ਅਤੇ ਉਹ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਜੋ ਐਗਜ਼ਿਕਿਊਟਿਵ ਲੋੜਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਢੀਰ ਦਾ ਟਿਕਾਉ ਇਸਤਰੀ ਕਿੱਤੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਐਨਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖਰੀਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਸੌਫਟਵੇਅਰ "ਕੰਪਾਉਂਡਿੰਗ" ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਕਿ ਇਕ ਪੈਕੇਜ ਹਰ ਸਾਲ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਤਲਬ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਇਹ ਕਿ ਇਕ ਇੰਸਟਾਲਡ ਬੇਸ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਰਤਾਰਿਤ ਪੈਟਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਮਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ:
ਇਹ ਚੱਕਰ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਇੰਸਟਾਲਡ ਬੇਸ ਨੂੰ ਅਣਵਾਇੰਡ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਡੇਟਾਬੇਸ ਕੋਈ ਉਪਰਿ-ਵਾਲਾ ਟੂਲ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਉਹਨਾਂ ਤੱਥਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਗੁਆ ਸਕਦੇ ਨਹੀਂ: ਆਰਡਰ, ਭੁਗਤਾਨ, ਇਨਵੈਂਟਰੀ, ਪਛਾਣਾਂ ਅਤੇ ਆਡਿਟ ਟਰੇਲ। ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਡੇਟਾਬੇਸ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੰਚਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਡੇਟਾਬੇਸ 'ਤੇ ਦਹਾਂ ਜਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਸਿਸਟਮ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਕੋ ਡਾਟਾ ਮਾਡਲ ਅਤੇ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਪ੍ਰੋਫ਼ਾਈਲ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਤਬ ਬਦਲਾਅ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇਕ IT ਟਾਸਕ ਨਹੀਂ।
ਡੇਟਾਬੇਸ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਵਰਕਲੋਡ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਵਿਕਲਪਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ:
ਜਦੋਂ ਇਕ ਡੇਟਾਬੇਸ ਸੈੱਟਅਪ ਇਹ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਟੀਮਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਕਿਉਂਕਿ "ਚੱਲ ਰਹੀ" ਸਥਿਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਮੇਂ ਨਾਲ਼, ਇੱਕ ਡੇਟਾਬੇਸ ਸਿਸਟਮ ਆਫ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਅਧਿਕਾਰਤ ਸਰੋਤ ਜਿਸ 'ਤੇ ਹੋਰ ਸਿਸਟਮ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਲੌਜਿਕ, ਪਾਲਨਾ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਇੰਟੇਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ("ਕੌਣ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਸਟਮਰ ਹੈ?") schemas, stored procedures, ਅਤੇ data pipelines ਵਿੱਚ ਐਂਕੋਡ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਸਵਿੱਚਿੰਗ ਲਾਗਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਮਾਈਗ੍ਰੇਟ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ ਡਾਟਾ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਨਵਾਂ ਸਿਸਟਮ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਗਾ, ਲੋਡ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਦੁਆਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇਗਾ।
ਇਸ ਕਾਰਨ ਡੇਟਾਬੇਸ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਕਸਰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਮਹੀਨੇ ਨਹੀਂ।
Oracle ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ ਕਿ ਹਰ CIO ਉਠ ਕੇ "Oracle ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ" ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨੇ ਅਸੀਂ-ਕਦੇ ਘੱਟ-ਜੋਖਮ ਵਾਲਾ ਜਵਾਬ ਬਣ ਕੇ ਜਿੱਤਿਆ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੰਗਠਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਡੇਟਾਬੇਸ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ, ਸਪੋਰਟ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ।
1970 ਦੇ ਆਖਰੀ ਅਤੇ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਕਾਰੋਬਾਰ bespoke ਸਿਸਟਮਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ commercial databases ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਇੰਫਰਾਸਟ੍ਰਕਚਰ 'ਤੇ ਚਲਾ ਸਕਦੀਆਂ। Oracle ਨੇ relational databases 'ਤੇ ਜਲਦੀ ਸੁਥਰਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਸਟੈਨਡਰਡ ਹੋਣ ਨਾਲ ਨਾਲ ਫੀਚਰ (ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ, ਟੂਲਿੰਗ, ਐਡਮਿਨਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ) ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ।
1990 ਅਤੇ 2000 ਦੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਕੋਲ ਦਹਾਂ-ਕਈ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। "ਡਿਫੌਲਟ" ਡੇਟਾਬੇਸ ਚੁਣਨਾ ਜਟਿਲਤਾ, ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਦੀ ਲੋੜ ਅਤੇ ਆਪਰੇਸ਼ਨਲ ਅਚਾਨਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ। ਉਕਤ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ Oracle ਇੱਕ ਆਮ ਡਿਫੌਲਟ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਟੈਂਡਰਡਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਫਲ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇਕ ਫਾਇਨੈਂਸ ਸਿਸਟਮ, ਇਕ ਗਾਹਕ ਡੇਟਾਬੇਸ ਜਾਂ ਇਕ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਵੇਅਰਹਾਊਸ। ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ Oracle ਡਿਪਲੋਇਮੈਂਟ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਉਸੇ ਪੈਟਰਨ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹਨ:
ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਭਾਗਾਂ 'ਚ ਦੋਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ "Oracle database" ਇੱਕ ਆਧਾਰਭੂਤ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਕਾਰਕ ਇੱਕੋ-ਸਥਾਨਕ ecosystem ਸੀ: system integrators, consultants, ਅਤੇ vendor partners ਨੇ Oracle ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਈਆਂ। ਸਰਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨਾਂ ਨੇ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਨਰ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਠੇਕੇ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਘਟਾ ਕੀਤਾ।
ਜਦੋਂ ਹਰ ਵੱਡੀ ਕਨਸਲਟਿੰਗ ਫਿਰਮ ਛੇਤੀ Oracle ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਠਾਹਰਾਉਣ ਲਈ ਲੋਕ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈ, Oracle ਉਸ ਆਸਾਨ ਵਿਕਲਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਜਿਸ 'ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਸੱਟ ਲਾਈ ਜਾ ਸਕੇ।
ਐਨਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਸਮਰਥਿਤ ਵਿਕਲਪ ਹੋਣਾ ਗਣਤਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੈਕੇਜਡ ਐਪਸ, ਟੂਲਿੰਗ ਅਤੇ ਤਜੁਰਬੇਕਾਰ ਆਪਰੇਟਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ Oracle ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਚੁਣਨਾ ਪਸੰਦ ਦੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਸਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਗਠਨਾਤਮਕ ਰੁਕਾਵਟ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
Oracle ਦੀ ਟਿਕਾਉਟੈਕਨੀਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਤਕਨੀਕ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਐਨਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਖਰੀਦਣ ਦੇ ਢੰਗ ਬਾਰੇ ਵੀ ਹੈ।
ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਇੱਕ ਡੇਟਾਬੇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਟਾਰਟਅੱਪ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਕਮੇਟੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਮੀਖਿਆ, ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਬੋਰਡ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਕਿਊਰਮੈਂਟ ਰਾਹੀਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਡਿਫੌਲਟ ਰਵੱਈਆ ਜੋਖਮ-ਟਾਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਥਿਰਤਾ, ਸਪੋਰਟੇਬਿਲਟੀ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ਗੀਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਡੇਟਾਬੇਸ ਫਾਇਨੈਂਸ, HR, ਬਿਲਿੰਗ ਜਾਂ ਮੂਲ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਲਤੀ ਦੀ ਕੀਮਤ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਜਾਣਿਆ-ਪਹਚਾਨਾ ਵੈਂਡਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ ਅਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਨਵੇਂ ਵਿਕਲਪ ਨਾਲੋਂ—ਚਾਹੇ ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਸਸਤੀ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ।
ਇਹੀ ਹੈ "Oracle ਚੁਣਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਗਵਾਈ" ਵਾਲੀ ਸੋਚ: ਇਹ ਪਰਸੰਪਰਿਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਬਚਾਅਯੋਗਤਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਐਨਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਕਿਸੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ 'ਤੇ ਸਟੈਂਡਰਡ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਪੋਰਟ ਕੰਟ੍ਰੈਕਟ ਅਤੇ ਰੀਨਿਊਅਲ ਸਾਲਾਨਾ ਰਿਦਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੀਨਿਊਅਲ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯੂਟੀਲਿਟੀ ਵਾਂਗ ਟ੍ਰੀਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਕ ਚੀਜ਼ ਜਿਸ ਲਈ ਬਜਟ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਿਸਟਮ ਕਵਰ ਹੋਣ, compliant ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਪੈਚ ਹੋ ਸਕਣ।
ਇਹ ਲੰਬਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰੋਡਮੇਪ, ਵੈਂਡਰ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਮੋਲ-ਥੋੜ-ਘੱਟ-ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਚੈਨਲ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੌਜੂਦਾ ਸਟੈਕ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕਈ ਸੰਗਠਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਇਕ ਵੱਡੀ ਖਰੀਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਹ ਕਦਮ-ਬ-ਕਦਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ:\n\n- ਵਰਕਲੋਡ ਵਧਣ 'ਤੇ ਹੋਰ CPU ਕੋਰ\n- ਨਵੀਆਂ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਡੇਟਾਬੇਸ ਇੰਸਟੈਂਸ\n- ਹੋਰ ਟੀਮਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੇ ਡਿਫੌਲਟ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ\n\nਇਹ ਖਾਤੇ-ਦਰ-ਖਾਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਘਣਾਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ footprint ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣਾ, ਫੰਡ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਕੋਆਰਡੀਨੇਟ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
"ਲੌਕ-ਇਨ" ਰੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੱਢ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਛੱਡਣਾ ਸਲੋ, ਜੋਖਿਮ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਿੰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਡੇਟਾਬੇਸ ਰੈਵਿਨਿਊ, ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹੋਵੇ।
ਜਿਆਦਾਤਰ ਐਨਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਐਪਸ ਸਿਰਫ਼ "ਡਾਟਾ ਸਟੋਰ" ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਡੇਟਾਬੇਸ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ performance ਲਈ tuned schemas, stored procedures ਅਤੇ functions, job schedulers, ਅਤੇ vendor-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫੀਚਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ETL ਪਾਈਪਲਾਈਨ, BI extracts, message queues, identity systems ਵਰਗੀਆਂਟੂਲਿੰਗ ਵੀ ਜੋੜਦੇ ਹੋ—ਸਭ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ Oracle ਸਿਸਟਮ ਆਫ ਰਿਕਾਰਡ ਹੈ।
ਵੱਡੇ ਡੇਟਾਬੇਸ ਸਿਰਫ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਉਹ ਇੰਟਰਕਨੈਕਟਿਡ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਟੇਰਾਬਾਈਟ (ਜਾਂ ਪੇਟਾਬਾਈਟ) ਕਾਪੀ ਕਰਨਾ, ਇੰਟੀਗ੍ਰਿਟੀ ਪੱਕੀ ਕਰਨੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਸੰਭਾਲਣਾ, ਅਤੇ ਡਾਊਨਟਾਈਮ ਵਿੰਡੋਜ਼ ਦਾ ਕੋਆਰਡੀਨੇਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
"ਲਿਫਟ-ਅ্যান্ড-ਸ਼ਿਫਟ" ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਵੀ ਅਕਸਰ ਛੁਪੇ ਨਿਰਭਰਤਾਵਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਡਾਊਨਸਟ੍ਰੀਮ ਰਿਪੋਰਟਸ, ਬੈਚ ਜੌਬਸ, ਅਤੇ ਤੀਜੀ-ਪੱਖੀ ਐਪਸ ਜੋ ਡਾਟਾ ਟਾਈਪ ਜਾਂ ਕਵੇਰੀ ਵਿਵਹਾਰ ਦੇ ਬਦਲ ਜਾਣ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਟੀਮਾਂ ਮਾਨੀਟਰਿੰਗ, ਬੈਕਅੱਪ ਰੁਟੀਨ, ਡਿਜਾਸਟਰ ਰਿਕਵਰੀ ਯੋਜਨਾ, ਅਤੇ ਰਨਬੁਕਸ ਆਪਣੇ Oracle ਖਾਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅਮਲ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਵੀਂ ਪਲੇਟਫਾਰਮ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਣਾ ਰੱਤ-ਰੱਤ ਕੋਡ ਰੀਰਾਈਟ ਕਰਨ ਜਿਹਾ ਹੀ ਜੋਖਿਮ ਭਰਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਕਸਦ ਸਿਰਫ਼ feature parity ਨਹੀਂ; ਇਹ ਤਣਾਅ ਹੇਠਾਂ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਯੋਗ ਅਪਟਾਈਮ ਹੈ।
DBAs, SREs, ਅਤੇ ਡਿਵੈਲਪਰ Oracle ਗਿਆਨ, ਸਰਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਮਸਲ ਮੈਮਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। hiring pipelines ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਟਰੇਨਿੰਗ ਉਸ ਚੋਣ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ retraining, retooling, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਘਟਾ ਝੱਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਸ਼ਰਤਾਂ, ਆਡਿਟ ਜੋਖਮ, ਅਤੇ ਕਾਂਟ੍ਰੈਕਟ ਟਾਈਮਿੰਗ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨਿਕਾਸ, overlap, ਅਤੇ entitlements ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਯੋਜਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਨ ਕਿ ਇਕ ਬਾਅਦ ਦੀ ਚਿੰਤਾ।
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ "Oracle ਕਾਰੋਬਾਰ ਚਲਾਂਦਾ ਹੈ," ਉਹ ਅਕਸਰ ਇਹ ਸੀਧਾ ਮਤਲਬ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਕੰਪਨੀਆਂ Oracle Database ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸਿਸਟਮਾਂ ਲਈ ਵਰਤਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਡਾਊਨਟਾਈਮ ਕੋਈ ਅਸਵਿਧਾ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਰੈਵਿਨਿਊ, ਪਾਲਨਾ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਾਹਕ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜਿਹੇ ਵਰਕਲੋਡ ਜੋ ਪੈਸੇ ਘੁਮਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ:
ਜੇ ਇਹ ਰੁਕ ਜਾਣ, ਕੰਪਨੀ ਸ਼ਾਇਦ ਉਤਪਾਦ ਭੇਜਣਾ, ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਆਡਿਟ ਪਾਸ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਣ।
ਡਾਊਨਟਾਈਮ ਦੇ ਸਪਸ਼ਟ ਖਰਚ (ਖੋਏ ਹੋਏ ਵਿਕਰੀ, ਜੁਰਮਾਨੇ, ਓਵਰਟਾਈਮ) ਹਨ, ਪਰ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਖਰਚ ਅਕਸਰ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: SLA ਉਲੰਘਣਾ, ਵਿਥ-ਗਾਇਰ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਦੇ ਦੇਰੀ, ਨਿਯਮ-ਨਿਰਖਣ, ਅਤੇ ਖੁਦ-ਚਰਿੱਤਰ 'ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ।
ਨਿਯਮਤ ਉਦਯੋਗਾਂ ਲਈ, ਛੋਟੇ-ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਵੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀਤਾ ਵਿੱਚ ਖਾਮੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਡਿਟ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮੁੱਖ ਸਿਸਟਮ ਜੋਖਮ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨ ਕਿ ਖੁਦਰਤੀ ਕੌਤੁਕ ਨਾਲ। ਸਥਾਪਿਤ ਵੈਂਡਰ ਲਾਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਟਰੈਕ-ਰਿਕਾਰਡ, ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਆਪਰੇਟਿੰਗ ਅਭਿਆਸ, ਅਤੇ ਤਜੁਰਬੇਕਾਰ ਐਡਮਿਨ, ਕਨਸਲਟੈਂਟ ਅਤੇ ਤੀਜੀ-ਪੱਖੀ ਟੂਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਨਿਰਦੇਸ਼ਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ execution ਜੋਖਮ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਇਕ ਸਿਸਟਮ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਸਟਮਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਇੰਟੇਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਡੇਟਾਬੇਸ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੁਣਾ-ਕਾਰਜਕ੍ਰਮਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਫੈਸਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਤਕਨੀਕੀ ਨਹੀਂ।
ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਘਟਤ ਲਾਗਤ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਨੇਤਾਵਾਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: ਫੇਲਿਅਰ ਮੋਡ ਕੀ ਹੈ? ਕਟੋਵਰ ਦੌਰਾਨ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਇਨਵੌਇਸ ਰੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪੇਰੋਲ ਜੁਝਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੌਣ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਵਧਾਨੀ ਅਪਟਾਈਮ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਇਕ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਾ ਹੈ—ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਡਿਫੌਲਟ ਚੋਣ ਅਕਸਰ ਵਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਐਨਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ IT ਸਿੱਧੀ ਰੇਖਾ 'ਚ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ। ਇਹ ਲਹਿਰਾਂ 'ਚ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਕਲਾਇੰਟ-ਸਰਵਰ, ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਯੁਗ, virtualisation, ਅਤੇ ਹੁਣ ਕਲਾਉਡ। ਹਰ ਲਹਿਰ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਬਦਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਡੇਟਾਬੇਸ ਅਕਸਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ "ਡੇਟਾਬੇਸ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹਿਣ" ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਓਥੇ ਹੈ ਜਿੱਥੇ Oracle ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਕਰੋਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਆਧੁਨਿਕ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਪਹਿਲਾਂ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਲੇਅਰ ਨੂੰ refactor ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਨਵੇਂ ਵੈੱਬ ਫਰੰਟ ਏਂਡ, ਨਵੇਂ ਮਿਡਲਵੇਅਰ, ਨਵੇਂ VM ਫਿਰ containers ਅਤੇ managed services।
ਡੇਟਾਬੇਸ ਬਦਲਣਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜੋਖਿਮ ਵਾਲਾ ਕਦਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿਸਟਮ ਆਫ ਰਿਕਾਰਡ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮਾਡਰਨਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ Oracle ਦੀ footprint ਨੂੰ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਭਾਵੇਂ ਲਕਸ਼ ਇਹ "ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲਣਾ" ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਇੰਟੇਗ੍ਰੇਸ਼ਨ, ਹੋਰ environm ents (dev/test/prod), ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਜਨਲ ਡਿਪਲੋਯਮੈਂਟ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਧੀ ਹੋਈ ਡੇਟਾਬੇਸ ਕੈਪੇਸਿਟੀ, ਵਿਕਲਪ, ਅਤੇ ਸਪੋਰਟ 'ਤੇ ਅਨੁਵਾਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅੱਪਗਰੇਡ ਇੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਡੱਬਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਨ ਕਿ ਇੱਕ-ਵਾਰੀ ਘਟਨਾ। ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੈਂਡਰ ਨਵੀਆਂ ਫੀਚਰ ਰੀਲੀਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਟੇਬਲ ਸਟੇਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਾਹੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਅੱਪਗਰੇਡ 'ਚ ਰੁਚੀ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਪੈਚ ਅਤੇ end-of-support ਡੈੱਡਲਾਈਨ ਜਿਵੇਂ ਜਬਰਦਸਤ ਮੋਮੇਂਟ ਨਿਵੇਸ਼ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਲ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਚੋਣ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਸਮੇਂ ਦੀ ਦਬਾਅ ਹੇਠਾਂ Oracle ਨੂੰ ਅੱਪਗਰੇਡ ਕਰਨਾ ਸਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
M&A ਹੋਰ ਇਕ ਕੰਪਾਉਂਡ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਗ੍ਰਹਿਤ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀਆਂ Oracle ਡੇਟਾਬੇਸ ਅਤੇ ਟੀਮਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। "ਸਿੰਰਜੀ" ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਇੱਕ ਇਕੱਤਰਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ—ਇਕ ਵੈਂਡਰ, ਇਕ ਸੈੱਟ ਹੁਨਰ, ਇਕ ਸਪੋਰਟ ਕੰਟ੍ਰੈਕਟ 'ਤੇ ਸਟੈਂਡਰਡ ਕਰਨਾ।
ਜੇ Oracle ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲੀ ਸੰਗਠਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕੱਤਰਤਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋਰ ਸਿਸਟਮਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ Oracle-ਕੇਂਦਰਤ ਮਾਡਲ 'ਚ ਖਿੱਚ ਲਈ ਜਾਦੀ ਹੈ, ਘੱਟ ਨਹੀਂ।
ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਚੱਕਰ ਡੇਟਾਬੇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉਤਪਾਦ ਤੋਂ ਇੱਕ ਡਿਫੌਲਟ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਹਰ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਇੰਫਰਾਸਟ੍ਰਕਚਰ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਇਹ ਪੁਨਰਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
Oracle Database ਅਕਸਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਜੋਖਿਂਮ ਭਰਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕੁਝ ਬਲ ਹੁਣ ਉਸ ਡਿਫੌਲਟ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਟੀਮਾਂ ਕੋਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚੋਣ ਹੈ।
PostgreSQL ਅਤੇ MySQL ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਐਪ ਲਈ ਯੋਗ, ਵਿਆਪੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹਿਯੋਗਯੋਗ ਚੋਣ ਹਨ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਲੋੜਾਂ ਸਧਾਰਣ ਹਨ: ਸਧਾਰਨ ਲੈਨ-ਦੇਣ, ਆਮ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ, ਅਤੇ ਐਸੇ ਵਿਕਾਸਕਰਤਾ ਜੋ ਲਚਕੀਲਾਪਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਘੱਟ ਪੜਦੇ ਹਨ ਉਹ "ਕੁਆਲਟੀ" ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਫਿੱਟ ਹੈ। ਕੁਝ ਐਨਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ advanced ਫੀਚਰ, ਖਾਸ ਟੂਲਿੰਗ, ਜਾਂ ਸਾਬਤ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਪੈਟਰਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਦੇ Oracle ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਉਹ ਪੈਟਰਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਣਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੜ-ਟੈਸਟ ਕਰਨਾ: ਬੈਚ ਜੌਬ, ਇੰਟੇਗ੍ਰੇਸ਼ਨ, ਬੈਕਅੱਪ/ਰਿਸਟੋਰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਣਾ ਕਿ outage ਕਿਵੇਂ ਹੈਂਡਲ ਹੋਵੇਗੀ।
ਕਲਾਉਡ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨੇ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀਆਂ: ਸਧਾਰਨ ਆਪਰੇਸ਼ਨ, ਬਿਲਟ-ਇਨ ਹਾਈ ava ilability, automatic patching, ਅਤੇ ਵਰਤੋਂ-ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੱਲ ਜੋ ਲੰਬੀ ਅਵਧੀ ਦੀਆਂ ਕੈਪੈਸਿਟੀ ਬੇਟਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।
ਮੈਨੇਜਡ ਡੇਟਾਬੇਸ ਸੇਵਾਵਾਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵੀ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ—ਟੀਮਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਰੁਟੀਨ ਕੰਮ ਕਰੇ ताकि ਸਟਾਫ ਐਪਸ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਕੇ।
ਇਹ ਰਵੱਈਆ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਐਨਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਪ੍ਰੋਕਿਊਰਮੈਂਟ ਨਾਲ ਦੇ ਝਟਕਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਰੂਪ ਅਤੇ ਕਾਂਟ੍ਰੈਕਟ ਸ਼ਰਤਾਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹੀ 중요 ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਜਦ Oracle ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗੱਲਬਾਤ 'ਚ ਹੁਣ "ਮੈਨੇਜਡ", "ਲਚਕੀਲਾ" ਅਤੇ "ਲਾਗਤ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ" ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਡੇਟਾਬੇਸ ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟਦੇ ਹਨ: SQL ਵਿਵਹਾਰ ਦੇ ਫਰਕ, stored procedures, drivers, ORM ਧਾਰਣਾਵਾਂ, ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਟੂਲ, ਅਤੇ "ਉਹ ਇਕ ਅਜੀਬ ਜਾਬ" ਜੋ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਦੂਸਰਾ ਫੁੱਠ ਹੈ। ਇਕ ਕਵੇਰੀ ਜੋ ਇਕ ਇੰਜਣ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਬੋਤਲਨੈਕ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ redesign ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ ਨਾ ਕਿ lift-and-shift।
ਅਕਸਰ ਐਨਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ 'ਚ ਨਹੀਂ ਸਵਿੱਚ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਨਵੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਓਪਨ-ਸੋਰਸ ਜਾਂ ਕਲਾਉਡ-ਮੈਨੇਜਡ ਡੇਟਾਬੇਸ 'ਤੇ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਮਿਸ਼ਨ-ਕ੍ਰਿਟੀਕਲ ਸਿਸਟਮ Oracle 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ consolidate ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਮਿਆਦ ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਕਾਫ਼ੀ ਲੰਬੀ ਕਿ "ਡਿਫੌਲਟ ਚੋਣ" ਇੱਕ ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਇਕੱਲਾ ਫੈਸਲਾ।
Oracle ਦਾ ਕਲਾਉਡ ਧੱਕਾ ਡੇਟਾਬੇਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਜਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹੈ ਕਿ Oracle ਉਹ ਥਾਂ ਹੀ ਰਹੇ ਜਿੱਥੇ ਐਨਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਵਰਕਲੋਡ ਚਲਦੇ ਹਨ।
Oracle Cloud Infrastructure (OCI) ਨਾਲ, Oracle ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ "Oracle ਚਲਾਉਣਾ" ਕਲਾਉਡ ਵਾਤਾਵਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਭੀਤ ਅਤੇ ਪਰਿਚਿਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ: ਜਾਣੇ-ਪਹਚਾਣੇ ਟੂਲ, ਸਪੋਰਟੇਬਲ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ, ਅਤੇ ਐਸੇ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਜੋ ਮਿਸ਼ਨ-ਕ੍ਰਿਟੀਕਲ ਸਿਸਟਮਾਂ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੋਣ।
OCI Oracle ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਰ ਰੈਵਿਨਿਊ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦਕਿ ਗ੍ਰਾਹਕਾਂ ਦੇ ਬਜਟ ਕਲਾਉਡ ਵੱਲ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਜੇ ਇੰਫਰਾਸਟ੍ਰਕਚਰ ਖ਼ਰਚ ਓਨ-ਪ੍ਰੀਮਿਸ ਤੋਂ ਕਲਾਉਡ-ਕਾਂਟ੍ਰੈਕਟਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜਦਾ ਹੈ, Oracle ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ Oracle Database, engineered-system ਪੈਟਰਨ ਅਤੇ ਸਪੋਰਟ ਐਗਰੀਮੈਂਟ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਜਾਵੇ—ਆਦਰਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਟ ਘੜਬੜੀ ਨਾਲ ਦੇਰ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ।
ਮੋਟੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਰਨਾਂ ਪ੍ਰਾਇਕਟਿਕਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ:\n\n- ਲਾਗਤ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੋਈਯੋਗਤਾ: audits ਜਾਂ ਵਿਆਪੀ-ਤੌਰ 'ਤੇ on-prem ਰੈਫ੍ਰੈਸ਼ ਦੇ ਤਨਾਓ ਨਾਲੋਂ ਸਾਫ਼ ਖਰਚ ਦਾ ਲੇਆਉਟ।\n- ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ: ਡੇਟਾਬੇਸ-ਭਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਐਪ latency ਅਤੇ ਸਟੋਰੇਜ ਵਿਵਹਾਰ 'ਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ; "ਠੀਕ-ਹੁੰਦਾ" ਕਲਾਉਡ ਹਰ ਵਾਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।\n- ਪਾਲਨਾ ਅਤੇ ਡੇਟਾ ਰਹਿਣੀ: ਨਿਯਮਤ ਟੀਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਕਲਾਉਡ ਵਿਕਲਪ ਪਸੰਦ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਨੀਤੀ ਨਾਲ ਸਿਧਾ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਦੋ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਹਨ।
Oracle ਨੂੰ ਕਲਾਉਡ 'ਤੇ ਲਿਜਾਣਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋਸਟਿੰਗ ਅਤੇ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ: ਇਕੋ ਇੰਜਣ, ਇਕੋ schema, ਅਤੇ ਮਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ ਲਾਇਸੰਸਿੰਗ ਰਵੱਈਏ—ਨਵਾਂ ਇੰਫਰਾਸਟ੍ਰਕਚਰ।
Oracle ਛੱਡਣਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਡਾਟਾ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਮੰਗਦਾ ਹੈ: ਵੱਖ-ਵੱਖ SQL ਵਿਵਹਾਰ, ਨਵੀਂ ਟੂਲਿੰਗ, ਗਹਿਰਾ ਰਿਗ੍ਰੈਸ਼ਨ ਟੈਸਟਿੰਗ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਰੀਡਿਜ਼ਾਈਨ। ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਸੰਗਠਨਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਕੜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਲਾਉਡ ਵਿਕਲਪਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰੋਕਿਊਰਮੈਂਟ ਅਤੇ IT ਨੇਤਾ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਬ concreਪਾਰਿਕ ਸਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ:\n\n- 3–5 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ-ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਾਗਤ (ਕੰਪਿਊਟ, ਸਟੋਰੇਜ, ਨੈਟਵਰਕ ਐਗਜ਼ੀ ਸ, ਬੈਕਅੱਪ, HA/DR) ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ?\n- ਕਿਹੜਾ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਮਾਡਲ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਅਕਸਮਾਤ ਨਾਨ-ਕੰਪਲਾਇੰਸ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?\n- RTO/RPO ਗਾਰੰਟੀ ਅਤੇ ਅਸਲ ਫੇਲਓਵਰ ਯੋਜਨਾ ਕੀ ਹੈ?\n- ਜੇ ਅਸੀਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਕਲਾਉਡ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਡੇਟਾਬੇਸ ਨੂੰ ਚੁਣੀਏ, ਤਾਂ ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਪਾਥ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
Oracle Database ਦੀ ਲਾਗਤ ਸਿਰਫ਼ "ਸਰਵਰ ਪ੍ਰਤੀ ਕੀਮਤ" ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਨਿਯਮਾਂ, ਡਿਪਲੋਯਮੈਂਟ ਚੋਣਾਂ, ਅਤੇ ਐਡ-ਆਨਜ਼ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਧਿਆਨ ਦੇ ਬਿੱਲ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਕੀਲ ਬਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਰ ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ, ਉੱਚ-ਸਤਰ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ ਕਿ Oracle ਵਰਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ Oracle ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋ ਬਕੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ:
ਬੇਸ ਡੇਟਾਬੇਸ ਦੇ ਉਪਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਹੌਲ ਸਾਲਾਨਾ ਸਪੋਰਟ (ਅਕਸਰ ਲਾਇਸੈਂਸ ਲਾਗਤ ਦਾ ਇੱਕ ਅਰਥਪੂਰਨ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ) ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫੀਚਰਾਂ ਲਈ ਵਾਧੂ ਰੁਕਮ ਭਰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਪੈਟਰਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ:
ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਨੂੰ ਇਕ ਇਕ-ਵਾਰੀ ਖਰੀਦ ਨਹੀਂ ਸਮਝੋ—ਇਹ ਇਕ ਆਪਰੇਸ਼ਨਲ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਣਾਓ:\n\n- ਇਨਵੇਂਟਰੀ ਰੱਖੋ ਡੇਟਾਬੇਸਾਂ, ਹੋਸਟਾਂ, environm ents (prod/dev/test), ਅਤੇ ਚਾਲੂ ਕੀਤੀਆਂ ਫੀਚਰਾਂ ਦੀ।\n- ਫੈਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਕਰੋ: ਕੋਈ ਫੀਚਰ ਕਿਉਂ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਕਿਸ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੀ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।\n- ਸਪਸ਼ਟ ਮਲਕੀਅਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੋ: ਇੱਕ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਬੰਦਾ (ਜਾਂ ਟੀਮ) Oracle ਵਰਤੋਂ ਟਰੈਕਿੰਗ ਲਈ।
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੀਨਿਊਅਲ, true-ups, ਵੱਡੇ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਤਬਦੀਲੀ, ਜਾਂ ਕਲਾਉਡ/ਵਰਚੁਅਲਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਮੂਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ।
ਫਾਇਨੈਂਸ ਮਲਟੀ-ਸਾਲੀਲ ਲਾਗਤ ਮਾਡਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੋਕਿਊਰਮੈਂਟ ਨੇਗੋਸ਼ੀਏਟਿੰਗ ਪੋਜ਼ਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੀਗਲ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਂਟ੍ਰੈਕਟ ਸ਼ਰਤਾਂ ਅਸਲ ਡਿਪਲੋਯਮੈਂਟ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
Oracle Database ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਕਸਰ "ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਡੇਟਾਬੇਸ" ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਫਿੱਟ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਜੋਖਮ ਕਿੰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
Oracle ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਪੇਸ਼ਗੋਈਯੋਗ ਥਿਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਰਕਲੋਡ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਗੜਬੜ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ: ਕੋਰ ਫਾਇਨੈਂਸ, ਬਿਲਿੰਗ, ਆਈਡੈਂਟੀਟੀ, ਟੈਲੀਕਾਮ, ਸਪਲਾਈ ਚੇਨ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਜੋ SLA ਨਾਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੰਗ ਹੈ।
ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨਿਯਮਤ ਵਾਤਾਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਚਛੀ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਆਡਿਟ, ਲੰਬੀ ਰਿਟੇਨਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ آپਰੇਸ਼ਨਲ ਨਿਯੰਤਰਣ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਗਠਨ ਕੋਲ پہلے ਹੀ Oracle ਹੁਨਰ, ਰਨਬੁਕ, ਅਤੇ ਵੈਂਡਰ ਸਪੋਰਟ ਮੋਸ਼ਨ ਹੈ, ਤਾਂ Oracle ਰੱਖਣਾ ਘੱਟ-ਜੋਖਮ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕਲਪ ਅਕਸਰ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਐਪ greenfield ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ portability ਲਈ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ—stateless ਸੇਵਾਵਾਂ, ਸਧਾਰਨ ਡਾਟਾ ਮਾਡਲ, ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਮਾਲਕੀ ਹੱਦ।
ਜੇ ਲੋੜਾਂ ਸਧਾਰਨ ਹਨ (single-tenant ਐਪ, ਸੀਮਤ concurrency, ਸਰਲ HA ਲਈ ਲੋੜ), ਇੱਕ ਸਧਾਰਣ ਸਟੈਕ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਜਟਿਲਤਾ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਰਤੀ ਪੂਲ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ open-source ਜਾਂ ਕਲਾਉਡ-ਨੈਟਿਵ managed ਵਿਕਲਪ ਤੇਜ਼ iteration ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।
2025 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗਿਕ ਪੈਟਰਨ ਨਵੀਆਂ ਆੰਤਰਿਕ ਟੂਲਾਂ ਅਤੇ ਵਰਕਫਲੋਜ਼ ਨੂੰ ਮਾਡਰਨ ਸਟੈਕ (ਅਕਸਰ PostgreSQL) 'ਤੇ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ Oracle-ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ ਸਿਸਟਮ APIs ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ blast radius ਘਟਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਡਾਟਾ ਅਤੇ ਲੌਜਿਕ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਾਈਗ੍ਰੇਟ ਕਰਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ "ਚੁਣਣਾ, ਰੱਖਣਾ ਜਾਂ ਮਾਈਗ੍ਰੇਟ" ਕਰੋ:
ਸਫਲ ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ dependency ਘਟਾਉਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਣ ਨਾਲ।
ਇੱਕ ਉਮੀਦਵਾਰ ਵਰਕਲੋਡ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕਰੋ, ਇੰਟੇਗ੍ਰੇਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਡੀਕਪਲ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਘੱਟ-ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਈਗ੍ਰੇਟ ਕਰੋ। ਸਿਸਟਮ parallel ਚਲਾਓ ਸਾਵਧਾਨ ਵੈਲਿਡੇਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਸ਼ਿਫਟ ਕਰੋ।
ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ Oracle 'ਤੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਕਸਰ ਤੁਰੰਤ ਫਾਇਦੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਸਰਲ schema, ਨਾ-ਉਪਯੋਗ ਫੀਚਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੂਨ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਡਾਟਾ ਨਾਲ renegotiate ਕਰਨਾ।
ਕਈ ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਜੁਆਖਮ "ਵਿੱਚਕਾਰ ਦੇ ਕੰਮ" ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਰੈਪਰ ਬਣਾਉਣਾ, reconciliation ਡੈਸ਼ਬੋਰਡ, ਡਾਟਾ-ਕੁਆਲਿਟੀ ਚੈੱਕ, ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਆਤੰਤਰਿਕ ਐਪਾਂ ਜੋ ਲੈਗੇਸੀ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਘਟਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
Koder.ai (ਇੱਕ vibe-coding ਪਲੇਟਫਾਰਮ) ਇੱਥੇ ਉਪਯੋਗੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਟੀਮਾਂ ਚੈਟ ਰਾਹੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਹਾਇਕ ਟੂਲ ਜਨਰੇਟ ਤੇ ਇਟਰਫੇਟ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ—ਅਕਸਰ ਮਾਡਰਨ ਸਟੈਕ ਤੇ ਜਿਵੇਂ React ਫਰੰਟ-ਐਂਡ ਅਤੇ Go + PostgreSQL ਬੈਕ-ਐਂਡ—ਜਦੋਂ Oracle ਸਿਸਟਮ ਆਫ ਰਿਕਾਰਡ ਤਜੇਰਬੇ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਦੌਰਾਨ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਲੈਨਿੰਗ ਮੋਡ, snapshots, ਅਤੇ rollback ਵਰਗੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਇੰਟੀਗਰੇਸ਼ਨ ਵਰਕਫਲੋਜ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੋਟਾਈਪ ਕਰਨ ਲਈ ਅਚਛੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾ ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੋ ਸਕਣ।
Oracle ਦੀ ਡੇਟਾਬੇਸ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਸਿਰਫ਼ ਫੀਚਰਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਐਨਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਵਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਦਾ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਿਸਟਮ ਰੈਵਿਨਿਊ, ਪਾਲਨਾ, ਅਤੇ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਲਈ ਕੇਂਦਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਫੈਸਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ IT ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਮੋਟ ਇੱਕ ਸਵਿੱਚਿੰਗ ਲਾਗਤ ਅਤੇ ਮਿਸ਼ਨ-ਕ੍ਰਿਟੀਕਲ ਵਰਕਲੋਡ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਡੇਟਾਬੇਸ ਬਿਲਿੰਗ, ਭੁਗਤਾਨ, ਸਪਲਾਈ ਚੇਨ, ਜਾਂ ਗਾਹਕ ਪਛਾਣ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਡਾਊਨਟਾਈਮ ਜਾਂ ਡਾਟਾ ਅਸਮਰਥਤਾ ਦਾ ਜੋਖਿਮ ਅਕਸਰ ਮੂਵ ਕਰਨ ਦੀ ਬਚਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਤੀਵਿਧੀ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗੀ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਕੰਪਨੀਆਂ ਡੇਟਾਬੇਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਾਡਰਨਾਈਜ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਨਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਗਲੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਗੀਆਂ ਕਿ Oracle ਕਿੰਨਾ "ਚਿਪਕਿਆ" ਰਹੇਗਾ:\n\n- ਕਲਾਉਡ ਗ੍ਰਹਿਣਤਾ ਦੇ ਪੈਟਰਨ: ਕੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ Oracle DB ਵਰਕਲੋਡਾਂ ਨੂੰ ਲਿਫਟ-ਅੰਡ-ਸ਼ਿਫਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ refactor ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਡੇਟਾ ਨੂੰ ਕਈ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੀਆਂ ਹਨ।\n- ਮੁਕਾਬਲਾ ਅਤੇ ਡਿਫੌਲਟ: ਮੈਨੇਜਡ ਓਪਨ-ਸੋਰਸ ਵਿਕਲਪ ਅਤੇ ਕਲਾਉਡ-ਨੈਟਿਵ ਡੇਟਾਬੇਸ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟਾਂ ਲਈ friction ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਲੇਗੇਸੀ ਸਿਸਟਮ ਠੀਕ ਰਹਿਣ।\n- ਕੀਮਤ ਅਤੇ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਰੁਝਾਨ: ਕੜੀ ਲਾਗਤ ਨਿਯੰਤਰਣ CFO ਨੂੰ ਰੀਨਿਊਅਲ, ਆਡਿਟ, ਅਤੇ ਲੰਬੀ-ਅਵਧੀ ਕੁੱਲ-ਲਾਗਤ ਬਾਰੇ ਸਖ਼ਤ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਦਬਾਉਂਦੇਗਾ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਕਲਪਾਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, /blog 'ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਗਾਈਡਸ ਵੇਖੋ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖਰਚ ਅਤੇ ਸੈਨਾਰਿਓਜ਼ ਬੈਂਚਮਾਰਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, /pricing ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ "ਚੰਗਾ" ਕੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਫਰੇਮ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
Oracle ਇਸ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਐਨਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ IT "ਕੰਪਾਉਂਡ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਰੀਨਿਊਅਲ, ਅੱਪਗ੍ਰੇਡ, ਫੁੱਟਪ੍ਰਿੰਟ ਦਾ ਵਾਧਾ, ਅਤੇ M&A—ਸਾਰੇ ਉਹੀ ਕੁਝ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਡਿਪਲോയ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ Oracle ਮਨਜ਼ੂਰਸ਼ੁਦਾ ਅਤੇ ਸਪੋਰਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਡਿਫੌਲਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਸੋਚ ਇਸਨੂੰ ਅਗਲੇ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਡੇਟਾਬੇਸ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਕਈ ਸਿਸਟਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨਝਾਇਆਂ ਮੰਨਤਾਂ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਲੈਣਦੇਣ ਦਾ ਵਿਤਰਣ, ਕਵੇਰੀ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ, ਸਥਿਰਤਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਿਯੰਤਰਣ, ਅਤੇ ਫੇਲ/ਰਿਕਵਰੀ ਦੇ ਪੈਟਰਨ। UI ਟੂਲ ਬਦਲਣ ਦੇ ਉਲਟ, ਡੇਟਾਬੇਸ ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਪੱਧਰ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਆਰਡੀਨੇਟਿਡ ਟੈਸਟਿੰਗ ਅਤੇ ਕਟੋਵਰ ਯੋਜਨਾ ਹੋਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
"ਕੰਪਾਉਂਡਿੰਗ" ਦਾ ਅਰਥ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ:
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਡੇਟਾਬੇਸ ਹੋਰ ਸਿਸਟਮਾਂ ਲਈ ਅਧਿਕਾਰਤ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਗਾਹਕ, ਆਰਡਰ, ਭੁਗਤਾਨ, ਅਤੇ ਆਡਿਟ ਟਰੇਲ ਵਰਗੀਆਂ ਯਥਾਰਥਾਂ ਲਈ—ਤਦ ਉਹ ਇੱਕ "ਸਿਸਟਮ ਆਫ ਰਿਕਾਰਡ" ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲੌਜਿਕ schema, stored procedures, ਅਤੇ ਡਾਟਾ ਪਾਈਪਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਐਂਬੈੱਡ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ ਡੇਟਾਬੇਸ ਬਦਲਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਲੈਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਵਾਂ ਸਿਸਟਮ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਨਤੀਜੇ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਰਕਲੋਡ ਹੇਠਾਂ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੇਗਾ।
ਮਿਸ਼ਨ-ਕ੍ਰਿਟੀਕਲ ਵਰਕਲੋਡ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ downtime ਜਾਂ ਡੇਟਾ ਗਲਤ ਹੋਣਾ ਸਿੱਧਾ ਰੈਵਿਨਿਊ, ਪਾਲਨਾ, ਜਾਂ ਆਪਰੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਅਸਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਉਦਾਹਰਨਾਂ:
ਜਦੋਂ ਇਹ Oracle 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, "ਟੋੜੋ ਨਹੀਂ" ਵਾਲਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਲੌਕ-ਇਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਜਮਾਵਾਂ ਹੈ:
ਅਕਸਰ ਅਸਫਲਤਾ ਛੁਪੇ ਨਿਰਭਰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਂਤਲਤਾ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ:
ਕਾਮਯਾਬ ਯੋਜਨਾਵਾਂ dependency ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸੂਚੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ-ਹੋਈ ਲੋਡ ਟੈਸਟ ਨਾਲ ਵੈਲਿਡੇਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
"Oracle ਨੂੰ ਕਲਾਉਡ 'ਤੇ ਲਿਜਾਣਾ" ਅਤੇ "Oracle ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ" ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਹਨ।
ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਅਤੇ ਲਾਗਤ ਦੇ ਚੌਂਕਾਣੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ:
ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਇਕਟਿਕ ਕੰਟਰੋਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਡੇਟਾਬੇਸ/ਹੋਸਟ/ਇਨਵਾਇਰਨਮੈਂਟ/ਚਾਲੂ ਕੀਤੀਆਂ ਫੀਚਰਾਂ ਦੀ ਇਨਵੈਂਟਰੀ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਟਰੈਕਿੰਗ ਲਈ ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ।
ਫੈਸਲਾ ਜੋਖਮ, ਸਮਾਂ-ਸਰਣੀ, ਅਤੇ ਚਾਲੂ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ:
ਸਬੰਧਤ ਮਦਦ ਲਈ, /blog ਵੇਖੋ ਜਾਂ ਕੁੱਲ-ਲਾਗਤ ਸੈਨਾਰਿਓ ਸਮਝਣ ਲਈ /pricing ਵਰਤੋਂ।
