ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਡੀਲਾਂ ਲਈ ਪਾਇਲਟ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ: ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਵੇ

ਛੋਟੇ ਪਾਇਲਟ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ ਕਿਉਂ

ਛੋਟੇ ਪਾਇਲਟ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਓਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਧ ਨ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਓਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਓਹ ਅਸਥਾਈ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਂਦੇ ਹਨ। ਖਰੀਦਦਾਰ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਸੀਮਤ ਟੈਸਟ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਇਹ ਉਮੀਦਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਪਾਇਲਟ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਆਮਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲਾ ਲਕੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਟੀਮ "ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਪ੍ਰੋਟੋਟਾਈਪ" ਜਾਂ "ਕੁਝ ਪਰਖਣ ਲਈ" ਮੰਗਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਤੈਅ ਕਰਦੀ ਕਿ ਟੈਸਟ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੀ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਕੀ ਉਹ ਗਤੀ, ਉਤਪਾਦ ਦੀ ਫਿੱਟ, ਵਰਕਫਲੋ ਸੁਧਾਰ, ਜਾਂ ਤਕਨੀਕੀ ਮੈਚ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ? ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਲ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਨਿਪਟਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਰੱਦ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦੂਜੀ ਸਮੱਸਿਆ ਕੰਟਰੋਲ ਦੀ ਹੈ। ਖਰੀਦਦਾਰ ਇਹੋ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੋਟਾ ਟੈਸਟ ਬਿਨਾਂ ਦੱਸੇ ਵੱਡੀ ਬਜ਼ਾਰਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਨਾ ਜਾਏ ਜਿਸ ਨਾਲ ਖਰਚ, ਉਪਭੋਗਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖਤਰਾ ਵੱਧ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਸੀਮਾਵਾਂ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵੱਧਣ ਤੋਂ ਹਿਚਕਿਚਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਵਾਲ ਖੁਲੇ ਛੱਡ ਦਿਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ:

• ਹੁਣ ਕੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ?
• ਜੇ ਪਾਇਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਏਗਾ?
• ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੀ ਬਾਹਰ ਹੈ?

ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਸਮੀਖਿਆ ਅਕਸਰ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਖਰਾਬ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਾਇਲਟ ਝਟਪਟ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕਾਨੂੰਨੀ, IT, ਜਾਂ ਪ੍ਰੋਕਿਊਰਮੈਂਟ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਡੇਟਾ, ਪਹੁੰਚ, ਹੋਸਟਿੰਗ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਗਤੀ ਘਟ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਸਧਾਰਨ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਖਤਰਨਾਕ ਲੱਗਣ ਲਗਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਡੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਾਕਅਪ ਜਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਐਪ ਟੀਮ ਲੀਡ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਕਸਰ ਵਿਆਪਕ ਰੋਲਆਊਟ ਲਈ ਬਜਟ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਬੂਤ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਨਤੀਜਾ, ਸਪਸ਼ਟ ਸੀਮਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਖਤਰੇ ਬਾਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਜਵਾਬ।

Koder.ai ਵਰਗਾ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਇੱਕ ਟੀਮ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੰਕੁਚਿਤ ਪਾਇਲਟ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇਕ ਆਸਾਨ ਅੰਦਰੂਨੀ CRM ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੈਟ ਰਾਹੀਂ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਵਰਕਫਲੋ ਟੂਲ। ਪਰ ਤੇਜ਼ੀ ਸਿਰਫ਼ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੁੱਲ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਪਾਇਲਟ ਇਕ ਇਕ-ਵਾਰਾਂਗੀ ਪ੍ਰਯੋਗ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ।

ਪੈਟਰਨ ਸਾਫ਼ ਹੈ: ਅਸਪਸ਼ਟ ਲਕੜੀ, ਅਸਪਸ਼ਟ ਸੀਮਾਵਾਂ, ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਖਤਰੇ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਜੋ ਬਜਟ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਖਾਮੀਆਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਕ ਵਧੀਆ ਪਾਇਲਟ ਵੀ ਵਧਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ ਕਿ ਪਾਇਲਟ ਨੇ ਕੀ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ ਹੈ

ਇੱਕ ਪਾਇਲਟ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਇਕ ਸਪਸ਼ਟ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇ। ਤਿੰਨ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ। ਪੂਰੀ ਉਤਪਾਦ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ। ਇਕ ਅਸਲ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਜੋ ਹੁਣ ਮਾਇਆ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਕੇਂਦਰਤਾ ਪਾਇਲਟ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਵਾਉਣਾ ਤੇ ਇਸਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਡੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੰਕੁਚਿਤ ਲਕੜੀ ਵੱਡੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਰੋਸਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਾਰ, ਜਵਾਬ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਕੀ ਇਹ ਅਸਲ ਦਰਦ ਹੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤਣਗੇ, ਕੀ ਇਹ ਮੌਜੂਦਾ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਇਹ ਵੱਡੇ ਰੋਲਆਊਟ ਨੂੰ جائز ਕਰਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਹੈ?

ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਟੀਮ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਰਕਫਲੋ ਚੁਣੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੇਲਜ਼, ਸਪੋਰਟ ਅਤੇ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਪਾਇਲਟ ਟੈਸਟ ਬਨਣਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕਸਟਮ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਫਾਇਨੈਂਸ ਲਈ ਇੱਕ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਫਲੋ ਜਾਂ ਸੇਲਜ਼ ਲਈ ਇੱਕ ਲੀਡ ਇੰਟੇਕ ਪ੍ਰੋਸੈਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਸਕੋਪ ਇਸ ਕਦਰ ਛੋਟਾ ਰੱਖੋ ਕਿ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੋਚ ਸਕੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ Koder.ai ਵਰਗੇ ਚੈਟ-ਅਧਾਰਿਤ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਟੂਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇੱਕ ਵਰਗੇ ਕੇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਟੂਲ ਬਣਾਉਣਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕੋ ਪਾਇਲਟ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ CRM, ਮੋਬਾਇਲ ਐਪ ਅਤੇ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਲੇਅਰ ਦਾ ਵਾਅਦਾ।

ਉਤਨਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਬਾਹਰ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਖੋ। ਸਿੱਧਾ ਹੋਵੋ। ਜੇ ਪਾਇਲਟ ਵਿੱਚ ਅਡਵਾਂਸ ਪਰਮੀਸ਼ਨ, ਡੀਪ ਇੰਟੇਗ੍ਰੇਸ਼ਨ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਡੇਟਾ ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨ, ਜਾਂ ਮੋਬਾਇਲ ਸਪੋਰਟ ਸ਼ਾਮਿਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੋ। ਸਪਸ਼ਟ ਸੀਮਾਵਾਂ ਟਾਈਮਲਾਈਨ ਦੀ ਰਕਸ਼ਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੂੰ ਦਿਨ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਦ ਉਤਪਾਦ-ਤਿਆਰ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣ ਦਿੰਦੀਆਂ।

ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪ੍ਰਮਾਣ ਬਿਆਨ ਸਾਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ: "ਅਸੀਂ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਟੀਮ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਲਕੇ ਸੰਸਕਰਨ ਨਾਲ ਘੱਟ ਮੈਨੁਅਲ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਲਕੜੀ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਪਾਇਲਟ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਫੀ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਐਸਾ ਸਕੋਪ ਬਨਾਓ ਜੋ ਖਰੀਦਦਾਰ ਹਾਂ ਕਹਿ ਸਕੇ

ਜਦੋਂ ਪਾਇਲਟ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਕ ਸਪਸ਼ਟ ਸਮੱਸਿਆ, ਛੋਟਾ ਫੀਚਰ ਸੈੱਟ, ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮਾਂ-ਸীমਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਟੈਸਟ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਬਦਲਾਅ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ।

ਉਹ ਯੂਜ਼ ਕੇਸ ਚੁਣੋ ਜਿਸ ਦਾ ਮੁੱਲ ਵੇਖਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋਵੇ। ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਚੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੀਡ ਇੰਟੇਕ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨਾ, ਮੈਨੂਅਲ ਡੇਟਾ ਐਂਟਰੀ ਘਟਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਮੈਨੇਜਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਡੈਸ਼ਬੋਰਡ ਦੇਣਾ। ਜੇ ਮੁੱਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਖਰੀਦਦਾਰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ।

ਫੀਚਰਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਛੋਟੀ ਰੱਖੋ। ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰੋ ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਵਾਧੂ ਫੀਚਰ ਹੋਰ ਰਾਏ, ਦੇਰੀ, ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਕੀਮਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਭਰੋਸਾ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।

ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਪਾਇਲਟ ਸਕੋਪ ਚਾਰ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ:

• ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਸਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ?
• ਕਿਹੜੇ ਉਪਭੋਗਤਾ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ?
• ਅੰਤ ਤੱਕ ਕੀ ਡਿਲੀਵਰ ਕੀਤਾ ਜਾਏਗਾ?
• ਹੁਣ ਲਈ ਕੀ ਬਾਹਰ ਹੈ?

ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਖਤਮ ਤਾਰੀਖ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਅ ਕਰੋ। ਇਕ ਸਮਾਂ-ਬਿਨਾ ਪਾਇਲਟ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ ਹਫ਼ਤੇ ਵਧਦਾ ਚੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਮਹਿੰਗਾ ਅਤੇ ਅਣ-ਪੁਰਣਵੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਵਿਂਡੋ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 2 ਤੋਂ 6 ਹਫ਼ਤੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਨਾ ਮਦਦਗਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਬਦਲਾਅ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਹਰ ਸਟੇਕਹੋਲਡਰ ਨਵੇਂ ਹਿਦਾਇਤਾਂ ਜੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਾਇਲਟ ਟੈਸਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਕਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਕੌਣ ਸਕੋਪ 'ਤੇ ਦستخਤ ਕਰੇਗਾ, ਕੌਣ ਪ੍ਰਗਤੀ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਤਰਜੀਹਾਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਅੰਤਿਮ ਫੈਸਲਾ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ।

ਟੈਸਟ ਦੌਰਾਨ ਕਸਟਮ ਕੰਮ ਸੀਮਿਤ ਰਹੇ। ਜੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਕਫਲੋ, ਐਡਜ ਕੇਸ, ਜਾਂ ਡੀਪ ਇੰਟੇਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਲਈ ਰੱਖੋ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੁੱਲ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤਿ-ਅਵਸ਼੍ਯਕ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਸ ਨਾਲ ਪਾਇਲਟ ਸਾਫ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਡੀਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਉਦਾਹਰਨ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸੇਲਜ਼ ਟੀਮ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਟੂਲ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਸਿਸਟਮ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਇਕ ਵਰਕਫਲੋ, ਇਕ ਯੂਜ਼ਰ ਗਰੁੱਪ, ਅਤੇ ਇਕ ਮਾਪਣਯੋਗ ਨਤੀਜੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਵਧਾਉਣਾ ਅਗਲੇ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਖਤਰਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਸਵਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜਵਾਬ ਦਿਓ

ਜਦੋਂ ਖਰੀਦਦਾਰ ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ ਇਹਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਟੀਮ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਾਇਲਟ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਰੀ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਡੀਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਿਰਮਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ 40-ਪੰਨੇ ਦਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਲੋੜੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ `ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਜਵਾਬ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ: ਪਾਇਲਟ ਕਿੱਥੇ ਚੱਲੇਗਾ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਡੇਟਾ ਵਰਤੇਗਾ, ਕੌਣ ਪਹੁੰਚ ਰੱਖੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਏਗਾ।

ਕੁਝ ਸਰੇਆਮ ਸਵਾਲ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ:

• ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਕੋਲ ਪਾਇਲਟ ਲਈ ਇੱਕ ਮਿਆਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਮੀਖਿਆ ਹੈ?
• ਕੀ ਪਾਇਲਟ ਅਸਲ ਗਾਹਕ ਜਾਂ ਕੰਪਨੀ ਡੇਟਾ ਵਰਤੇਗਾ?
• ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਪਹੁੰਚ ਕਰੇਗਾ?
• ਲਾਂਚ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਕਾਨੂੰਨੀ, ਗੋਪਨੀਯਤਾ, ਜਾਂ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਪਰਖ ਹੈ?
• ਜੇ ਸਕੋਪ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੌਣ ਦستخਤ ਕਰੇਗਾ?

ਮਕਸਦ ਪਾਇਲਟ ਭਾਰੀ ਬਣਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਹੈ ਅਚਾਨਕੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ। ਜਦੋਂ ਖਰੀਦਦਾਰ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਟੈਸਟ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰਾਜ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਹੋਸਟਿੰਗ ਅਤੇ ਡੇਟਾ ਬਾਰੇ ਸਧਾਰਨ-ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਜਵਾਬ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ Koder.ai ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਾਉਣਾ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ ਕਿ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਡਿਪਲੌਇਮੈਂਟ ਅਤੇ ਹੋਸਟਿੰਗ, ਸਰੋਤ ਕੋਡ ਨਿਰਯਾਤ, ਸਨੈਪਸ਼ਾਟ, ਅਤੇ ਰੋਲਬੈਕ ਨੂੰ ਸਪੋਰਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਐਪ ਕਿੱਥੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਡਿਪਲੌਇਮੈਂਟ ਜ਼ਰੂਰਤ ਮੁਤਾਬਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੇਰਵੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ IT ਟੀਮਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਠੋਸ دینےਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਹ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਪਹੁੰਚ ਕੰਟਰੋਲ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਹੈ। ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰੋ ਕਿ ਕੌਣ ਲੌਗ ਇਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਸਰਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਇਲਟ ਦੌਰਾਨ ਰਿਲੀਜ਼ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ٹھيڪੇਦਾਰ, ਸੇਲਜ਼ ਇੰਜੀਨੀਅਰ, ਜਾਂ ਕਲਾਇੰਟ ਸਟਾਫ਼ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਗੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੋ। ਕਈ ਪਾਇਲਟ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੌਣ ਸਿਸਟਮ ਨਾਲ ਛੇੜਛਾੜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਵੀ ਫਾਇਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿੱਵੇਂ ਹਂਡਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਹ ਲਿਖੋ। ਛੋਟਾ ਹੀ ਰੱਖੋ: ਬਦਲਾਅ ਕਿਵੇਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਣਗੇ, ਬੱਗ ਕਿਵੇਂ ਰਿਪੋਰਟ ਹੋਣਗੇ, ਕੌਣ ਤਰਜੀਹ ਬੇਨਤੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਜਵਾਬੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਕ ਇੱਕ-ਪੇਜ ਨੋਟ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੂੰ ਗੋਪਨੀਯਤਾ ਸਮੀਖਿਆ, ਪ੍ਰੋਕਿਊਰਮੈਂਟ ਮਨਜ਼ੂਰੀ, ਜਾਂ ਟੈਸਟ ਡੇਟਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਰ ਆ ਜੋ। ਇੱਕ ਪਾਇਲਟ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਵੇਲੇ ਘੱਟ-ਖਤਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਖਤਰੇ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹੋਣ।

ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡਾਂ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੋ

ਜਦੋਂ ਫਿਨਿਸ਼ ਲਾਈਨ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪਾਇਲਟ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਫਲਤਾ ਅਸਪਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਸੀ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਹਜੇ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" ਇਹ ਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ।

ਸਕੋਰਕਾਰਡ ਛੋਟਾ ਰੱਖੋ। 2 ਜਾਂ 3 ਮਾਪਦੰਡ ਕਾਫੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਣ ਨਾਲ ਬਚਾਅ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬਹਿਸ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਪਦੰਡ ਉਹ ਨੰਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਖਰੀਦਦਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਪੋਰਟ ਟੀਮ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਸਮਾਂ ਟਰੈਕ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਤੋ। ਜੇ ਸੇਲਜ਼ ਟੀਮ ਲੀਡ-ਫਾਲੋਅਪ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਟਰੈਕ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹੀ ਵਰਤੋ। ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਤਰੀਕਾ ਆਵਿਸ਼ਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਉਪਯੋਗੀ ਮਾਪਦੰਡ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ:

• ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸਮਾਂ
• ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੋਈਆਂ ਮੈਨੁਅਲ ਭੁੱਲਾਂ
• ਗ੍ਰਾਹਕ ਬੇਨਤੀਆਂ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਟਰਨਅਰਾਉਂਡ

ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬੇਸਲਾਈਨ ਸੈੱਟ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੌਜੂਦਾ ਨੰਬਰ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਧਾਰ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਜੇ ਇੱਕ ਕੰਮ ਅੱਜ 25 ਮਿੰਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਇਲਟ ਉਸਨੂੰ 10 ਮਿੰਟ ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਸਮਝਣਾ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਨੁੰਬਰ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਨਤੀਜੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਉਤਨਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ, ਇਹ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਸਫਲਤਾ ਕਿਹੜੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਮਾਣੀ ਜਾਏਗੀ। ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਨਿਯਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ: "ਜੇ ਟੀਮ ਹੈਂਡਲਿੰਗ ਸਮਾਂ 30% ਘਟਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਵਧਦੀਆਂ ਤਾਂ ਪਾਇਲਟ ਸਫਲ ਹੈ।" ਇਹ ਗੈਸ-ਕੰਮ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਲਾ ਖਰੀਦ ਕਦਮ ਆਸਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਪਾਇਲਟ ਕੀ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਟੈਸਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਰਕਫਲੋ ਵਿੱਚ ਮੁੱਲ ਦਿਖਾਏ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੀ ਹਰ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਜੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋਵੇ।

ਆਖ਼ਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕ ਨਾਂ ਕਰੋ ਜੋ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਕਰਨਗੇ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਨਤੀਜਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਨੰਬਰਾਂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਸੈੱਟਅਪ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਮੁੱਲ ਲਈ ਇੱਕ ਮਾਲਕ, ਓਪਰੇਸ਼ਨਲ ਡੇਟਾ ਲਈ ਇੱਕ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਸਮੀਖਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਤਾਰੀਖ।

ਪਾਇਲਟ ਨੂੰ ਕਦਮ-ਦਰ-कਦਮ ਚਲਾਓ

ਚੰਗਾ ਪਾਇਲਟ ਖਰੀਦਦਾਰ ਪਾਸੇ ਸਧਾਰਨ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਸਮੱਸਿਆ, ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਫੈਸਲੇ ਤੱਕ ਛੋਟਾ ਰਸਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਕਿਕਆਫ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਦੁਹਰਾਓ: ਇਹ ਪਾਇਲਟ ਕਿਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜੇ ਟੀਮ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਸਦੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਕ ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚੁਣੋ ਜੋ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕੇ, ਫੀਡਬੈਕ ਨੂੰ ਅਨਲੌਕ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਅੰਤਮ ਸਮੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਵੇ।

ਕਿਕਆਫ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਲਿਖਤੀ ਸਕੋਪ ਭੇਜੋ। ਇਹ ਇਤਨਾ ਸੰਛੇਪ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੋਈ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਸਕੇ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਯੂਜ਼ ਕੇਸ, ਜੋ ਬਣਾਇਆ ਜਾਏਗਾ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ, ਕੌਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਟਾਈਮਲਾਈਨ ਦਿੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਵਰਜਨ ਬਣਾਓ ਜੋ ਅਸਲ ਉਪਭੋਗਤਾਵਾਂ ਟੈਸਟ ਕਰ ਸਕਣ। ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਧੂ ਫੀਚਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲਜਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੇ ਪਾਇਲਟ ਇਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਡੈਸ਼ਬੋਰਡ ਲਈ ਹੈ ਤਾਂ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਵਰਕਫਲੋ ਪੰਜ ਅਧ-ਸੰਪੂਰਨ ਸਕ੍ਰੀਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਟੂਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਕਸਦ ਹਾਂ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕੁਲਾਤਲਬ ਨਹੀਂ।

ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਰਿਥਮ ਕੰਮ ਨੂੰ ਚਲਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ:

• ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ-ਸਾਰਣੀ 'ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਪ੍ਰਗਤੀ ਸਮੀਖਿਆ ਰੱਖੋ
• ਸਲਾਈਡਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਅਸਲ ਕੰਮ ਦਿਖਾਓ
• ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਫੀਡਬੈਕ ਲਿਖੋ
• ਪਾਇਲਟ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਟ੍ਰੈਕ ਕਰੋ, ਸਿਰਫ਼ ਅਖ਼ਿਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ
• ਖਤਰੇ ਨੁੰਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਫਲੈਗ ਕਰੋ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਨਾ ਬਣ ਜਾਣ

ਕਿੱਤੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਦੀ ਇੱਕ ਰਨਿੰਗ ਰਿਕਾਰਡ ਰੱਖੋ। ਨੋਟ ਕਰੋ ਕਿ ਕਿਸ ਨੇ ਪਾਇਲਟ ਦਾ ਟੈਸਟ ਕੀਤਾ, ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਕੀ ਫੇਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਫੀਡਬੈਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਬਦਲਿਆ। ਇਹ ਰਿਕਾਰਡ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਖਰੀਦਦਾਰ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਵਿਆਪਕ ਰੋਲਆਊਟ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੈਸਲਾ ਮੀਟਿੰਗ ਰੱਖੋ, ਸਿਰਫ਼ ਡੈਮੋ ਨਹੀਂ। ਮੂਲ ਸਮੱਸਿਆ, ਸਹਿਮਤ ਸਕੋਪ, ਨਤੀਜੇ, ਅਤੇ ਖੁੱਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੁੱਛੋ: ਰੁਕਣਾ, ਵਧਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵੱਲ ਵਧਣਾ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਨਿਰਮਾਣ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਲਈ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਮੌਕਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਉਦਾਹਰਨ: ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਪਾਇਲਟ ਜੋ ਹੋਰ ਕੰਮ ਦੀ ਲੀਡ ਬਣਦਾ ਹੈ

ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਸੇਲਜ਼ ਟੀਮ ਹਜੇ ਵੀ ਆਏ ਇਨਬਾਊਂਡ ਲੀਡਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਸਾਈਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਬੇਨਤੀ ਸਾਂਝੇ ਇਨਬੌਕਸ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸਹੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਧੀਮਾ ਹੈ। ਆਹਮ ਲੀਡਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਛਿੱਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਪਾਇਲਟ ਪੂਰੇ ਸੇਲਜ਼ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਉਸ ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਪਾਇਲਟ ਆਉਂਦੇ ਲੀਡਾਂ ਨੂੰ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਤਰਜੀਹ ਮੁਤਾਬਿਕ ਰੂਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹਰ ਲੀਡ ਨੂੰ ਆਟੋਮੈਟਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਖਤਰੇ ਘੱਟ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਕੇਵਲ ਇਕ ਸੇਲਜ਼ ਟੀਮ 30 ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਆਸਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੰਪਨੀ ਹਰੇਕ ਲਈ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ—ਇਕ ਅਸਲ ਯੂਜ਼ ਕੇਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਸੀਮਤ ਹਨ।

ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਆਸਾਨ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਟੀਮ ਪਾਇਲਟ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋ ਮਾਪਦੰਡਾਂ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਸਮਾਂ ਸੁਧਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਛੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ/ਅਨੀਅਸਾਈਨ ਲੀਡਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜੇ ਟੀਮ ਪਹਿਲਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 4 ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ 45 ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਜੇ ਛੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ ਲੀਡਾਂ 12 ਪ੍ਰਤੀ ਹਫ਼ਤਾ ਤੋਂ 2 ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਮੁੱਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੰਬਰ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੂੰ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ٹھوس ਦੇਂਦੇ ਹਨ।

ਇੱਥੇ ਹੀ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਪਾਇਲਟ ਵੱਡੀ ਨਿਰਮਾਣ ਵਿਚ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖਰੀਦਦਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੱਲ ਇੱਕ ਅਸਲ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਪ੍ਰਯੋਗਿਕ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗਿਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਫੇਜ਼ ਦੋ ਵਿੱਚ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ, ਮੈਨੇਜਰ ਕੰਟਰੋਲ, ਅਤੇ ਟੀਮ ਕਾਰਕਿਰਦਗੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨਜ਼ੀਆ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗੱਲ-ਬਾਤ "ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਟੈਸਟ ਕਰੀਏ?" ਤੋਂ "ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਤਕ ਰੋਲਆਊਟ ਕਰੀਏ?" ਵੱਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਜੇ ਕੋਈ ਟੀਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਕੁਚਿਤ ਪਾਇਲਟ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ Koder.ai ਮਦਦਗਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਰਤੋਂਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੈਟ ਇੰਟਰਫੇਸ ਤੋਂ ਵੈੱਬ, ਸਰਵਰ, ਅਤੇ ਮੋਬਾਇਲ ਐਪ ਬਣਾਉਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਫਿਰ ਵੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਹੈ: ਇਕ ਟੀਮ, ਇਕ ਸਮੱਸਿਆ, ਇਕ ਮਹੀਨਾ, ਅਤੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਲਈ ਸਾਬਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਨਤੀਜੇ।

ਆਮ ਗਲਤੀਆਂ ਜੋ ਵੱਡੀ ਡੀਲ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ

ਇੱਕ ਪਾਇਲਟ ਖਤਰਾ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਟੀਮ ਅਕਸਰ ਇਸਨੂੰ ਛੋਟੇ ਬਦਲਾਅ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਡੀਲ ਫਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖਰੀਦਦਾਰ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਟੈਸਟ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਝੁਟਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਖੁੱਲੇ ਖਰਚ, ਅਸਪਸ਼ਟ ਮਾਲਕੀ, ਅਤੇ ਵੱਧਦੇ ਖਤਰੇ ਦੇਖਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਗਲਤੀ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਇਲਟ ਦਾ ਮਕਸਦ ਇੱਕ ਵਰਕਫਲੋ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤਾਂ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ, ਮੋਬਾਇਲ ਐਕਸੈਸ, ਐਡਮਿਨ ਟੂਲ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਡਿਪਾਰਟਮੈਂਟ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿੱਤ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਬਣਿਸਪਰੇ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲੋਂ।

ਹੋਰ ਸਮੱਸਿਆ ਭਵਿੱਖੀ ਫੀਚਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣਾ ਹੈ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਫੰਡ ਤਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਉਮੀਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਟੀਮ ਮਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਹਰ ਅਨੁਮਾਨ 'ਤੇ ਸਵਾਲ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਭਰੋਸਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਓਦੋਂ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਾਰਨੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਕੁਝ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਕਸਰ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ:

• ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਵਾਲ ਨਰਮ ਜਵਾਬਾਂ ਜਿਵੇਂ "ਅਸੀਂ ਬਾਅਦ 'ਚ ਠੀਕ ਕਰਾਂਗੇ"
• ਸਕੋਪ ਹਰ ਹਫ਼ਤਾ ਬਦਲਦਾ ਹੈ
• ਪ੍ਰਗਤੀ ਅਪਡੇਟ ਕਾਰਜ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਨਤੀਜਿਆਂ 'ਤੇ ਘੱਟ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ
• ਨਵੇਂ ਫੀਚਰ ਮੂਲ ਲਕੜੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ
• ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ ਦੇ ਐਡਜ ਕੇਸ ਪਾਇਲਟ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ

ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਕਸਰ ਓਥੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗਾਹਕ ਡੇਟਾ, ਪਹੁੰਚ ਕੰਟਰੋਲ, ਹੋਸਟਿੰਗ ਸਥਾਨ, ਜਾਂ ਰੋਲਬੈਕ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹਨ ਤਾਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਤੇ IT ਟੀਮ ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਸਤ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀਆਂ। ਤੇਜ਼ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਟੂਲ ਇਹ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹਟਾਉਂਦੇ। ਖਰੀਦਦਾਰ ਅਜੇ ਵੀ ਡੇਟਾ ਹੈਂਡਲਿੰਗ, ਡਿਪਲੌਇਮੈਂਟ, ਅਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਬਾਰੇ ਸਧਾਰਨ ਜਵਾਬ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਜਾਣੀ-ਪਹਚਾਣੀ ਉਦਾਹਰਨ ਉਹੀ ਹੈ: ਖਰੀਦਦਾਰ ਇੱਕ ਟੀਮ ਲਈ ਲੀਡ ਇੰਟੇਕ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਪਾਇਲਟ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਵੇਂਡਰ ਫਿਰ ਕਸਟਮ ਐਨਾਲਿਟਿਕਸ, ਵੱਧ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਰਕਫਲੋ ਜੋੜ ਦੈਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ, ਫੀਚਰ ਵੱਧ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਪਰ ਭਰੋਸਾ ਘਟ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਹ ਸਧਾਰਨ ਹੈ: ਪਾਇਲਟ ਨੂੰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਰੱਖੋ, ਖਤਰੇ ਦੇ ਸਵਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜਵਾਬ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅੰਕਿਤ ਕਰੋ। ਜੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਹਿ ਸਕੇ, "ਇਸਨੇ ਉਹ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਕੀਤੀ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚੁਣੀ ਸੀ," ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਡੀਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਵਾਉਣਾ ਕਾਫੀ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਾਇਲਟ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਚੈੱਕਲਿਸਟ

ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਨੂੰ ਛੋਟੀ ਚੈੱਕਲਿਸਟ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਪਰਖੋ। ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਾਇਲਟ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਖਰੀਦਦਾਰ ਲਈ ਘੱਟ-ਖਤਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਕਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਧਾਰਨ ਹੈ।

• ਸਾਫ਼ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰੋ।
• ਸਕੋਪ ਐਨਾ ਛੋਟਾ ਰੱਖੋ ਕਿ ਇਹ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਅਤੇ ਬਜਟ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
• ਸੁਰੱਖਿਆ, ਡੇਟਾ ਹੈਂਡਲਿੰਗ, ਅਤੇ ਐਕਸੈੱਸ ਲਈ ਵਰਤੋਂਯੋਗ ਉੱਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰੋ।
• ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡ ਲਿਖੋ।
• ਪਹਿਲੇ ਸਮੀਖਿਆ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁੱਕ ਕਰੋ।

ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ। ਖਰੀਦਦਾਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀਆਂ ਵਿਚ ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਸਿਸਟਮ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦੇਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਟੀਮ ਲਈ ਇੱਕ ਵਰਕਫਲੋ ਸੁਝਾਅ ਦੇਂਦੇ ਹੋ, ਜੋ 10 ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ 3 ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਏਗੀ। ਲਾਗਤ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਸਕੋਪ ਸੀਮਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਤੀਜਾ ਜਲਦੀ ਅੰਕਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ: ਬੇਨਤੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਹੋਈਆਂ, ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਈਮੇਲਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਪਭੋਗਤਾਵਾਂ ਬਿਨਾਂ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੀ ਕਾਰਗਰ ਰਹਿਣ: ਕੀ ਡੇਟਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮੱਸਿਆ, ਸਕੋਪ, ਖਤਰਾ, ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡ, ਅਤੇ ਸਮੀਖਿਆ ਤਾਰੀਖ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਪਾਇਲਟ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਗੱਲ ਅਜੇ ਵੀ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਠੀਕ ਕਰੋ।

ਪਾਇਲਟ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਕਰੋ

ਪਾਇਲਟ ਦਾ ਅੰਤ ਉਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਡੀਲਾਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਖਰੀਦਦਾਰ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਅਗਲੇ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਨ ਨਹੀਂ ਤਬਦੀਲ ਕਰਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪਾਇਲਟ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਢਾਂਚੇ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰੋ, ਸਿਰਫ਼ ਧੰਨਵਾਦੀ ਈਮੇਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

ਇੱਕ ਸਮੀਖਿਆ ਮੀਟਿੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਸਧਾਰਨ ਰੱਖੋ: ਮਕਸਦ ਕਿ ਹਾਂ, ਕੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਕੀ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਕੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਕੀ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਇਕੱਲੀ ਮੀਟਿੰਗ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਫੀਡਬੈਕ ਨੂੰ ਟਾਲਦੀ ਹੈ।

ਉਸ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਬੂਤ ਲਿਆਓ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਹਿਮਤ ਸਫਲਤਾ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਤੀਜਾ ਦਿਖਾਓ। ਜੇ ਪਾਇਲਟ ਨੇ ਸਮਾਂ ਬਚਾਇਆ, ਮੈਨੂਅਲ ਕੰਮ ਘਟਾਇਆ, ਜਾਂ ਤਕਨੀਕੀ ਮੁੱਦੇ ਸਾਬਤ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਧਾਰਨ ਨੰਬਰ ਅਤੇ ਸਧਾਰਨ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।

ਫੀਡਬੈਕ ਨੂੰ ਫੇਜ਼-ਟੂ ਵਿੱਚ ਬਦਲੋ

ਸਮੀਖਿਆ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫੀਡਬੈਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਫੇਜ਼-ਟੂ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲੋ। ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਪੂਰੇ ਬਹੁ-ਸਾਲਾਨਾ ਰੋਡਮੇਪ 'ਤੇ ਨਾ ਛਾਲ ਮਾਰੋ। ਖਰੀਦਦਾਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰਿਤ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਨੂੰ ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਨਤੀਜਾ ਹੋਵੇ।

ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਫੇਜ਼-ਟੂ ਯੋਜਨਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੰਜ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ:

• ਅਗਲਾ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰੇਗਾ
• ਹੁਣ ਲਈ ਕੀ ਬਾਹਰ ਰਹੇਗਾ
• ਕੌਣ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ
• ਇਸਨੂੰ ਲੰਬਾ ਕਿੰਨਾ ਲੱਗੇਗਾ
• ਉਸ ਪੜਾਅ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਰੀਦਦਾਰ ਕੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਦੀ ਕੀਮਤ ਪਾਇਲਟ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਰੱਖੋ। ਪਾਇਲਟ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ; ਫੇਜ਼-ਟੂ ਕੰਟਰੋਲਡ ਵਿਸਥਾਪਨ ਲਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੀਮਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਵੇਗੀ ਤਾਂ ਖਰੀਦਦਾਰ ਹਰ ਇੱਕ ਪੜਾਅ ਦਾ ਮੁੱਲ ਬਿਨਾਂ ਫਸੇ ਹੋਏ ਅੰਕਿਤ ਕਰ ਸਕੇਗਾ।

ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਦਿਖਾਓ ਕਿ ਪਾਇਲਟ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੁਝ ਦੁਬਾਰਾ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਯੂਜ਼ਰ ਫਲੋਜ਼, ਬੈਕਐਂਡ ਲਾਜਿਕ, ਡੇਟਾਬੇਸ ਸੰਰਚਨਾ, ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਪੈਟਰਨ, ਜਾਂ ਡਿਪਲੌਇਮੈਂਟ ਸੈਟਅਪ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੁਬਾਰਾ ਵਰਤੋਂ ਲਾਗਤ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਤਰੱਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਜੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਪਾਇਲਟ ਤੋਂ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਹੱਥੋ-ਹੱਥ ਹੋਂਡਾਫ਼ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ Koder.ai ਵਰਗੇ ਟੂਲ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਸਰੋਤ ਕੋਡ ਨਿਰਯਾਤ, ਡਿਪਲੌਇਮੈਂਟ ਅਤੇ ਹੋਸਟਿੰਗ ਸਪੋਰਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਪਾਇਲਟ ਦੇ ਉਪਯੋਗ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਤ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ "ਪਾਇਲਟ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ گیا।" ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ "ਇਹ ਰਹਿ ਗਿਆ ਅਗਲਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਦਮ, ਇਹ ਕੀਮਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।"