Dowiedz się, dlaczego stworzono Dart, jakie realne problemy adresuje oraz jak jego runtime, narzędzia i integracja z Flutterem umożliwiają szybkie, płynne nowoczesne aplikacje mobilne.
Dart to nowoczesny język programowania stworzony przez Google, używany do budowania aplikacji z mocnym naciskiem na płynne interfejsy użytkownika. Większość osób „spotyka” Darta przez Flutter: jeśli używałeś aplikacji mobilnej zbudowanej w Flutterze, jest duża szansa, że jej UI i duża część logiki aplikacji są napisane w Darcie. Deweloperzy zauważają Darta, bo wydaje się zaprojektowany specjalnie pod prace nad UI — szybkość iteracji, czytelność i przewidywalna wydajność.
Jeśli aplikacja działa na iOS i Androidzie z tym samym zachowaniem UI i otrzymuje częste, dopracowane aktualizacje, może to być aplikacja Flutter — a to zazwyczaj oznacza Darta pod spodem. Zespoły wybierają Dart, gdy chcą jednej bazy kodu dla wielu platform bez rezygnacji z responsywności.
Dart powstał z kilkoma praktycznymi celami, które ściśle wiążą się z realnym tworzeniem aplikacji:
Ten tekst rozkłada na części pierwsze dlaczego powstał Dart, jakie problemy chce rozwiązać dla nowoczesnych aplikacji mobilnych i jak w praktyce napędza Fluttera. Omówimy sposób działania Darta w trakcie developmentu i w produkcji, jak radzi sobie z pracą asynchroniczną bez zawieszania UI oraz które cechy języka pomagają zmniejszyć liczbę błędów i koszty utrzymania w czasie.
Dart powstał, aby wypełnić lukę, którą wiele zespołów odczuwało po stronie „klienta”: budować interaktywne aplikacje z bogatym UI, które jednocześnie ładują się szybko, działają płynnie i pozostają utrzymywalne w miarę rozwoju.
W tamtym czasie deweloperzy często wybierali między językami świetnymi do skryptów i szybkich prototypów a tymi lepszymi dla dużych baz kodu i długoterminowego utrzymania — rzadko oboma naraz. Celem Darta było zaproponowanie nowoczesnego, przystępnego języka, który mógłby skalować się od małego demo do dużego produktu bez wymuszania przepisywania kodu.
Projekt Darta zaczynał się od pytania praktycznego: jak powinien wyglądać język używany do budowania aplikacji skierowanych do użytkownika — takich, które potrzebują responsywnych interfejsów, wielu aktualizacji stanu, animacji, sieci i ciągłej pracy nad funkcjami?
To doprowadziło do skupienia się na przewidywalnej wydajności, narzędziach i ekosystemie sprzyjającym czystemu, czytelnemu kodowi. Co ważne, Dart miał być na tyle znajomy, żeby deweloperzy z Javą, JavaScriptem lub językami C‑stylu mogli szybko stać się produktywni.
Dart dążył do kilku jasnych celów:
Te cele ukształtowały wiele późniejszych decyzji w języku, jak bogata biblioteka standardowa, uporządkowany model asynchroniczny i funkcje pomagające wykrywać błędy wcześniej.
Dart nie stał się szeroko widoczny dla wielu deweloperów mobilnych, dopóki Flutter nie zyskał popularności. Flutter uczynił z Darta domyślny sposób tworzenia wydajnych, wieloplatformowych interfejsów z jedną bazą kodu.
Warto być precyzyjnym: Dart nie został pierwotnie stworzony „dla Fluttera”. Jednak Flutter okazał się produktem, który doskonale pasował do celów Darta — szybka iteracja deweloperska, aplikacje skupione na UI i kod, który musi pozostać zrozumiały w miarę rozrostu.
Dart nie powstał „po prostu po to, by być kolejnym językiem”. Skierowany jest na zestaw praktycznych problemów, z jakimi zespoły mierzą się przy budowie aplikacji mobilnych, które muszą działać płynnie, wypuszczać aktualizacje często i pozostać utrzymywalne.
Tradycyjne workflow mobilne mogą karać za eksperymentowanie: zmieniasz kolor przycisku lub constraint layoutu, potem czekasz na rebuild, reinstalację i nawigowanie z powrotem do testowanego ekranu.
Dart (w parze z Flutterem) został zaprojektowany, żeby wspierać bardzo szybką iterację. Cel jest prosty: sprawić, by praca nad UI przypominała edycję dokumentu — zmień, zobacz, popraw — dzięki czemu deweloperzy częściej testują pomysły i wcześniej naprawiają problemy.
Użytkownicy mobilni zauważają „szarpnięcia” natychmiast, zwłaszcza w interfejsach pełnych animacji: listy, przejścia czy efekty sterowane gestami.
Dart dąży do zapewnienia spójnej wydajności, dając frameworkom możliwość kompilacji do efektywnego kodu natywnego i organizowania współbieżności tak, by nie zablokować wątku UI. Chodzi tu nie o popisywanie się wynikami benchmarków, lecz o to, żeby codzienne interakcje były stabilne na szerokim spektrum urządzeń.
Utrzymywanie dwóch oddzielnych natywnych aplikacji często oznacza:
Dart wspiera jedną wspólną bazę kodu, która może nadal produkować aplikacje o natywnym wyglądzie i wydajności, redukując duplikację bez utraty jakości gotowej do sklepu aplikacji.
W miarę rozrostu aplikacji błędy często rodzą się w „kleju” aplikacji: wywołania sieciowe, zadania w tle, aktualizacje stanu i modele danych.
Dart adresuje to funkcjami językowymi, które upraszczają czytanie przepływów asynchronicznych (mniej zagnieżdżonych callbacków) oraz narzędziami null-safety, które redukują awarie z powodu brakujących wartości — problemy, które inaczej stają się kosztowną pracą porządkową z czasem.
Dart jest nietypowy, bo zaprojektowano go do działania w dwóch „trybach”, zależnie od tego, co robisz: budujesz aplikację czy ją wydajesz.
Podczas developmentu Twój kod zwykle działa na Dart VM — to runtime, który może załadować aplikację, wykonać ją i zaktualizować podczas pracy. Piszesz kod w Darcie, naciskasz uruchom i VM zajmuje się przekształceniem tego kodu w coś, co urządzenie może wykonać.
To właśnie to środowisko umożliwia szybkie cykle edycja–uruchomienie: VM jest elastyczny i może zastosować zmiany szybko, bez przebudowywania wszystkiego od zera.
Kompilacja z wyprzedzeniem pomaga w rzeczach, które użytkownicy odczuwają natychmiast:
Innymi słowy: JIT optymalizuje szybkość dewelopera; AOT optymalizuje doświadczenie użytkownika.
Gdy targetujesz przeglądarkę, Dart nie wysyła VM. Zamiast tego Dart jest kompilowany do JavaScriptu, bo to jest to, co uruchamiają przeglądarki. Cel pozostaje ten sam: utrzymać spójne doświadczenie deweloperskie przy jednoczesnym wytwarzaniu wyjścia zgodnego z realiami platformy.
Hot reload to jedna z najbardziej zauważalnych zalet używania Darta z Flutterem w codziennej pracy. Zamiast zatrzymywać aplikację, przebudowywać, reinstalować i nawigować z powrotem do testowanego ekranu, możesz wstrzyknąć zmiany kodu do działającej aplikacji i zobaczyć aktualizację UI niemal natychmiast.
Hot reload aktualizuje kod aplikacji, zachowując bieżącą sesję. Zazwyczaj oznacza to:
Dla pracy nad UI przesuwa to proces z „edytuj → czekaj → otwórz → ponownie nawiguj” do „edytuj → rzuć okiem → popraw”. Te zaoszczędzone sekundy szybko się sumują przy dopracowywaniu odstępów, typografii, animacji czy interakcji.
Praca nad UI jest z natury iteracyjna: rzadko trafiasz od razu w idealne odstępy, wyrównanie czy strukturę komponentów. Hot reload sprawia, że mikro-eksperymenty są tanie. Możesz wypróbować nowy layout, zmienić kolor motywu czy rozbić widget na mniejsze części i od razu sprawdzić, czy poprawa jest widoczna.
Skraca też pętlę informacji zwrotnej dla wielu błędów — szczególnie wizualnych lub związanych z zarządzaniem stanem — bo możesz poprawić logikę i zweryfikować zachowanie bez tracenia kontekstu w aplikacji.
Hot reload nie jest magią, a znajomość jego ograniczeń zapobiega nieporozumieniom:
Wyobraź sobie ekran realizacji zamówienia, gdzie przycisk „Złóż zamówienie” wygląda na zbyt ciasny. Zmieniasz padding z 12 na 16, dostosowujesz wagę fontu i przenosisz przycisk do dolnego paska. Z hot reload od razu widzisz nowy layout na urządzeniu, możesz klikać, sprawdzać, czy nic się nie nachodzi i iterować dalej — bez restartowania aplikacji za każdym razem.
Prawdziwe aplikacje mobilne nie wydają się „szybkie”, bo benchmark to mówi — wydają się szybkie, gdy UI pozostaje płynne podczas rzeczywistej pracy aplikacji.
Płynne UI to konsekwentne renderowanie klatek (np. osiąganie 60 fps czy 120 fps) i responsywne reagowanie na wejścia. Gdy klatki się opóźniają, pojawia się jank: przewijanie się przycina, animacje szarpią, a reakcje na dotyk są opóźnione. Nawet krótkie przerwy — 50–100 ms — bywają zauważalne.
Dart używa isolatów, żeby zapobiec zamrażaniu UI. Isolat to osobny worker z własną pamięcią, więc kosztowne zadania mogą być wykonywane oddzielnie, bez blokowania głównego isolatu renderującego klatki i obsługującego gesty.
To ma znaczenie, bo wiele „normalnych” operacji może być zaskakująco ciężkich:
Prosty wzorzec: rób pracę UI w głównym isolacie, wyślij ciężkie obliczenia do innego isolatu i odbierz wyniki przez przesyłanie wiadomości.
Nie każde zadanie wymaga osobnego isolatu. Duża część czasu aplikacji to oczekiwanie na I/O: wywołania sieciowe, odczyty bazy czy dostęp do plików. Future i async/await w Darcie pozwalają czekać bez blokowania pętli zdarzeń, dzięki czemu UI może dalej renderować i przyjmować wejścia.
final data = await api.fetchProfile(); // waiting, not blocking UI
setState(() => profile = data);
Kluczowe rozróżnienie: używaj async/await do oczekiwania na I/O, a używaj isolatów, gdy praca CPU (parsowanie, przetwarzanie, kryptografia) mogłaby ukraść czas renderowania klatek.
Dart został zaprojektowany, aby pomagać zespołom wypuszczać aplikacje ciężkie od UI bez zamieniania utrzymania w stały pożar. Duża część tej wartości pochodzi z cech języka, które zapobiegają typowym pomyłkom wcześniej — zanim staną się awariami w produkcji lub kosztowną naprawą.
Null safety sprawia, że „czy to może być puste?” jest świadomą decyzją. Jeśli wartość musi istnieć, system typów to wymusi; jeśli może być nieobecna, obsługujesz to jawnie.
To zmienia codzienne programowanie w praktyczny sposób:
Statyczne typowanie Darta poprawia autouzupełnianie, nawigację i refaktoryzacje w IDE. Łatwiej jest zmienić nazwy pól, wyciągać metody czy reorganizować moduły bez wprowadzania subtelnych niespodzianek w czasie wykonywania.
Generics pomagają utrzymać spójność — kolekcje i API mogą być silnie typowane (na przykład lista User zamiast „lista rzeczy”), co zmniejsza błędy z niewłaściwym kształtem danych, które często pojawiają się późno.
Extensions pozwalają dodawać ukierunkowane pomocniki do istniejących typów bez tworzenia wszędzie klas narzędziowych (np. formatowanie DateTime lub walidacja String). W połączeniu z czytelnym stylem async (async/await) typowa logika aplikacji pozostaje czytelna, zamiast zmieniać się w zagnieżdżone callbacki.
Ekosystem pakietów Darta to siła, ale zależności to też długoterminowe obciążenie. Preferuj dobrze utrzymywane pakiety, sprawdzaj ostatnie wydania i aktywność issue, utrzymuj listę zależności małą. Przypinaj wersje z rozwagą i aktualizuj regularnie, aby zmiany bezpieczeństwa i łamania kompatybilności nie kumulowały się naraz.
Flutter nie jest „warstwą UI na natywnych kontrolkach”. Rysuje własne UI, klatka po klatce, a Dart to język, który to umożliwia bez spowalniania zespołów.
Aplikacje Flutter buduje się z widgetów — małych, kompozycyjnych bloków opisujących, jak UI powinien wyglądać dla danego stanu. Składnia Darta ułatwia pisanie takich drzew, a jego cechy asynchroniczne ułatwiają reagowanie na zdarzenia (tapnięcia, wyniki sieci, strumienie) bez poplątanych callbacków.
Gdy coś się zmienia, Flutter przebudowuje części drzewa widgetów zależne od tego stanu. Model „przebudowa jest normalna” działa dobrze, gdy kod jest szybki w wykonaniu i łatwy do refaktoryzacji — dwa obszary, w których pomagają narzędzia i projekt języka Darta.
Flutter dąży do płynnych aktualizacji UI, które zależą od spójnych czasów klatek. Dart wspiera szybką iterację podczas developmentu (poprzez JIT), a potem kompiluje AOT w buildach release. Ten AOT‑owy wynik unika narzutów w czasie działania, które mogłyby powodować jank w interfejsach pełnych animacji.
Równie ważne: pipeline renderowania Fluttera jest przewidywalny. Kod Darta działa w zarządzanym runtime z domyślnym jednoprzydzielonym modelem UI, co redukuje wiele typowych błędów „wątków UI”, jednocześnie pozwalając na pracę w tle, gdy potrzeba.
Przyciski, padding, wiersze, motywy, nawigacja — większość to widgety. Brzmi abstrakcyjnie, aż uświadomisz sobie, że oznacza to: ponowne użycie to głównie kompozycja, a nie dziedziczenie. Możesz owijać zachowanie (odstępy, styl, gesty) wokół dowolnego elementu konsekwentnie.
Większość zespołów wybiera jedno z kilku podejść — lokalne setState dla prostych ekranów, Provider/Riverpod dla zależności aplikacyjnych albo BLoC/Cubit dla przepływów sterowanych zdarzeniami. Najlepszy wybór zwykle zależy od złożoności aplikacji i preferencji zespołu, nie ideologii.
Jeśli chcesz praktyczne porównanie, zobacz /blog/flutter-state-management.
Wieloplatformowość nie znaczy „brak kodu natywnego”. Prawdziwe aplikacje wciąż potrzebują funkcji specyficznych dla urządzenia — kontrola aparatu, powiadomienia push, Bluetooth, biometryka, płatności w aplikacji, usługi w tle i głębokie integracje z OS. Ekosystem Darta (zwłaszcza z Flutterem) jest zaprojektowany tak, byś mógł osiągnąć te możliwości, nie zamieniając projektu w mieszankę wielu języków.
Platform channels to ustrukturyzowany sposób, by kod Dart wywoływał kod natywny (Kotlin/Java na Androidzie, Swift/Obj‑C na iOS) i otrzymywał wynik.
Na wysokim poziomie Twój kod Dart wysyła komunikat typu „rozpocznij płatność” lub „zeskanuj urządzenia Bluetooth”, a strona natywna wykonuje pracę specyficzną dla OS i zwraca dane (lub błąd). Zespoły używają tego do:
Główna korzyść produktywna: większość aplikacji trzymasz w Darcie, a kod specyficzny dla platformy izolujesz do małych, dobrze zdefiniowanych granic.
Dart FFI (Foreign Function Interface) pozwala Dartowi wywoływać API C bez modelu opartego na przesyłaniu komunikatów. Użyjesz FFI, gdy:
Integracje natywne są potężne, ale dodają złożoność:
Dobrą praktyką jest owinąć wywołania natywne w małe API Dartowe, dodać testy integracyjne per platformę i jasno udokumentować kontrakt między Dartem a kodem natywnym.
Dart jest najbardziej znany z napędzania Fluttera na telefonach, ale ten sam język i duża część kodu mogą podróżować dalej. Klucz to zrozumieć, co naprawdę pozostaje przenośne (zwykle logika biznesowa), a co jest zwykle specyficzne dla platformy (często UI i integracje).
Dart może działać w przeglądarce (zwykle przez kompilację do JavaScript). Zespoły często współdzielą:
Co zwykle trzeba dostosować:
Jeśli masz już aplikację Flutter, Flutter Web może pomóc utrzymać podobny kod UI, ale nadal zaplanuj czas na dopracowanie specyficzne dla web.
Flutter wspiera Windows, macOS i Linux. Częstym wzorcem jest utrzymanie struktury UI i zarządzania stanem podobnej, przy adaptowaniu:
Dart używany jest także do narzędzi linii poleceń, skryptów budujących i lekkich backendów. Ma sens, gdy chcesz współdzielić modele danych lub klienta API z aplikacją, albo utrzymać narzędziowy łańcuch w jednym języku. Dla dużych ekosystemów serwerowych wybór zależy częściej od bibliotek i doświadczenia zespołu niż od surowej zdolności języka.
Dąż do współdzielenia logiki biznesowej (modele, serwisy, stan, testy) między mobile/web/desktop, a traktuj UI i integracje natywne jako warstwy platformowe. To utrzymuje wysoką przenośność bez zmuszania każdej platformy do tej samej ścieżki użytkownika.
Dart błyszczy, gdy Twoim głównym celem jest szybkie wypuszczanie dopracowanego, interaktywnego produktu — bez utrzymywania osobnych kodów dla iOS i Androida. Nie jest jednak automatycznie najlepszym narzędziem dla każdej aplikacji, szczególnie gdy jesteś mocno związany ze specyficznymi UI natywnymi lub niszowym natywnym toolingiem.
Jeżeli Twoja aplikacja jest ciężka od UI — dużo ekranów, animacji, niestandardowych komponentów, częste poprawki projektowe — Dart jest mocnym wyborem. Hot reload i jedna baza kodu to praktyczne zalety dla startupów i zespołów produktowych iterujących co tydzień.
Sprawdza się też, gdy potrzebujesz spójnego UI między platformami (te same układy i zachowania na iOS/Android) lub gdy zespół ceni przewidywalne utrzymanie: jeden zestaw funkcji, jeden zestaw błędów, jeden cykl wydań.
Jeżeli musisz skrupulatnie przestrzegać natywnych wzorców UI, które znacznie różnią się między platformami (albo musisz natychmiast korzystać z najnowszego natywnego frameworka UI), pełna natywna ścieżka może być prostsza.
Innym punktem tarcia jest zależność od niszowych SDK lub integracji sprzętowych, gdzie ekosystem pluginów Fluttera jest słaby. Możesz pisać mosty natywne, ale to redukuje korzyść „jeden zespół, jedna baza kodu”.
Rekrutacja zwykle jest możliwa, choć na rynku lokalnym może być więcej inżynierów natywnych niż specjalistów Dart/Flutter. Weź też pod uwagę istniejący kod: jeśli masz już dojrzałe natywne aplikacje, migracja może się nie opłacać, chyba że planujesz przebudowę dużych części.
Jeśli na większość odpowiedzi powiedziałeś „tak”, Dart prawdopodobnie jest rozsądnym wyborem. Jeśli na kilka odpowiedzi odpowiesz „nie”, rozważ podejście natywne lub hybrydowe.
Jeśli chcesz zrozumieć, dlaczego Dart dobrze działa dla nowoczesnego tworzenia aplikacji, najszybsza droga to spróbować workflowu samodzielnie. Nie musisz uczyć się wszystkiego od razu — zacznij od uruchomienia czegoś realnego, potem pogłębiaj wiedzę w miarę rozwoju projektu.
Zainstaluj Flutter (zawiera Dart SDK), potem uruchom flutter doctor, żeby potwierdzić, że środowisko jest gotowe.
Stwórz i uruchom przykładową aplikację:
flutter create hello_dart
cd hello_dart
flutter run
lib/main.dart, zmień widget (np. edytuj tekst w Text() lub dopasuj kolor) i zapisz. Powinieneś zobaczyć natychmiastową aktualizację aplikacji dzięki hot reload — to najłatwiejszy sposób, by poczuć ciasne sprzężenie zwrotne Darta w praktyce.Jeśli Twoim celem jest szybkie zweryfikowanie pomysłu produktowego (nie tylko nauka języka), prototyp „UI + backend + baza” często jest prawdziwym wąskim gardłem. Platformy takie jak Koder.ai mogą tu pomóc: to workflow vibe-coding, w którym opisujesz aplikację w czacie i generujesz działającą implementację szybciej niż tradycyjna budowa od zera. Dla zespołów Flutter może to być szczególnie przydatne do szybkiego stworzenia pierwszej wersji ekranów i przepływów, a potem iterowania w Darcie z hot reload. Jeśli potrzebujesz też backendu, Koder.ai może generować serwisy w Go z PostgreSQL, wspiera eksport kodu, deployment/hosting i rollback przez snapshoty.
Widgety: traktuj UI jak drzewo małych elementów. Naucz się podstawowych widgetów layoutu (Row, Column, Container) i jak działa stan (StatefulWidget).
Async + await: większość realnych aplikacji pobiera dane, odczytuje pliki lub wywołuje API platformy. Przyzwyczaj się do Future, async i obsługi błędów.
Null safety: Dart pomaga unikać typowych awarii przez jawne określanie dopuszczalności nulli. Zwraca szybki zwrot wartości w miarę wzrostu kodu.
Pakiety: naucz się dodawać zależności w pubspec.yaml i oceniać jakość pakietów (utrzymanie, popularność, wsparcie platformowe).
Zbuduj prostą aplikację, która udowodni podstawy: dwa ekrany, formularz i jedno wywołanie sieciowe (lub lokalne przechowywanie). To wystarczy, by sprawdzić wydajność, szybkość iteracji i punkty integracji bez większego zobowiązania.
Dalsze lektury: /blog/flutter-vs-react-native, /blog/dart-null-safety, /blog/flutter-performance-basics
Dart to nowoczesny język stworzony przez Google i dziś najbardziej widoczny, ponieważ Flutter używa Darta do tworzenia interfejsu użytkownika i większości logiki aplikacji.
Zespoły dostrzegają zalety Darta, ponieważ wspiera szybką iterację podczas developmentu (hot reload) oraz przewidywalną wydajność w produkcji (AOT-kompilowany kod natywny).
Dart koncentruje się na przestrzeni „aplikacji klienckich”: interaktywne, bogate UI, które muszą działać płynnie, szybko się ładować i być utrzymywalne wraz z rozwojem.
Zaprojektowano go tak, by równoważyć:
W trakcie developmentu Dart często działa na Dart VM z użyciem JIT (Just-In-Time), co umożliwia szybkie iteracje i funkcje takie jak hot reload.
W buildach produkcyjnych Dart używa AOT (Ahead-Of-Time), kompilując kod do maszynowego kodu natywnego, co poprawia czas uruchamiania i zmniejsza narzut w czasie działania, który mógłby powodować problemy z płynnością UI.
Hot reload wstrzykuje zaktualizowany kod Dart do uruchomionej aplikacji i zazwyczaj zachowuje aktualny ekran oraz stan nawigacji.
Najbardziej przydaje się przy iteracjach UI (layout, stylowanie, refaktoryzacja widgetów), ale nie zastąpi pełnego restartu—niektóre zmiany wymagają pełnego uruchomienia aplikacji, zwłaszcza te wpływające na inicjalizację aplikacji lub niskopoziomowe powiązania.
Używaj async/await do operacji I/O (sieć, baza danych, odczyt plików), żeby aplikacja mogła oczekiwać bez blokowania pętli zdarzeń i utrzymywać responsywne UI.
Używaj isolatów do pracy intensywnie obciążającej procesor (np. duże parsowanie JSON, przetwarzanie obrazów, kryptografia), żeby główny isolate (UI) nie tracił klatek.
Praktyczna zasada: czekanie → async/await; → isolate.
Null safety sprawia, że pytanie „czy to może być null?” jest świadomą decyzją. Jeśli wartość musi istnieć, system typów to wymusza; jeśli może być nieobecna, trzeba to obsłużyć jawnie.
Praktyczne korzyści:
Statyczne typowanie Darta poprawia wsparcie w IDE (autouzupełnianie, nawigacja, refaktoryzacje) i ułatwia utrzymanie dużych baz kodu.
Generics pomagają zapobiegać błędom kształtu danych — na przykład preferując List<User> zamiast luźno typowanej listy, co wcześniej ujawnia niezgodności.
W przeglądarce Dart zwykle kompilowany jest do JavaScriptu, ponieważ przeglądarki nie uruchamiają Dart VM.
W praktyce zespoły często współdzielą logikę biznesową (modele, walidacje, komunikację sieciową), natomiast adaptują UI i integracje platformowe do wymagań sieci (routing, dostępność, SEO).
Używaj platform channels, gdy potrzebujesz wywołać OS-specyficzne API lub natywne SDK (płatności, Bluetooth, aparat). Dart wysyła komunikat do Kotlin/Java (Android) lub Swift/Obj‑C (iOS) i otrzymuje wynik.
Używaj Dart FFI, gdy chcesz wywoływać bezpośrednio API C (np. biblioteki C/C++), potrzebujesz niższego narzutu niż most komunikatów albo chcesz ponownie użyć istniejącej natywnej logiki.
Dart z Flutterem dobrze sprawdza się, gdy chcesz:
Może być mniej odpowiedni, jeśli: