Evan You zaprojektował Vue.js z myślą o przystępności i ergonomii dewelopera. Dowiedz się, jak te wybory stworzyły skalowalny ekosystem bez enterprise'owego nadmiaru.
Vue.js ma bardzo osobistą historię powstania: Evan You zbudował to, czego sam potrzebował podczas pracy z większymi frameworkami. Motywacja nie była „następną wielką rzeczą”. Chodziło o zachowanie siły podejścia opartego na komponentach w tworzeniu UI, przy jednoczesnym usunięciu tarć, które sprawiały, że codzienna praca była cięższa niż powinna.
Ten zamiar wciąż widać w podstawowych wartościach Vue: przystępność (niski próg wejścia), ergonomia (płynne doświadczenie deweloperskie na co dzień) i praktyczność (moc, gdy jej potrzebujesz, bez narzucania ceremonii, gdy jej nie potrzebujesz).
Kiedy Vue mówi o przystępności, ma na myśli to, że możesz szybko uruchomić coś działającego bez nauki nowego słownika dla wszystkiego. Jeśli znasz HTML, CSS i JavaScript, Vue stara się być naturalnym przedłużeniem tych umiejętności — nie zastępstwem. To obejmuje czytelne szablony, jasne komunikaty o błędach i ścieżkę, w której „hello world” nie zamienia się w debatę architektoniczną.
Ergonomia to kolejna warstwa: małe decyzje projektowe, które zmniejszają obciążenie mentalne w miarę rozwoju aplikacji. Pomyśl o sensownych domyślnych ustawieniach, spójnych wzorcach i API, które upraszczają typowe zadania, nie ukrywając jednocześnie tego, co się dzieje. Cel jest prosty: spędzać więcej czasu nad produktem, a mniej nad walką z narzędziami.
Projekt Vue jest praktyczny: priorytetem są czytelność i doświadczenie deweloperskie, przy jednoczesnym wsparciu dla poważnych aplikacji.
Ta równowaga wiąże się z kompromisami. Vue często wybiera jawne, czytelne wzorce zamiast głęboko abstrakcyjnych rozwiązań i stara się pozostać elastyczne, nie narzucając jedynej „słusznej” architektury. W miarę rozwoju ekosystemu (narzędzia, routing, zarządzanie stanem i meta-frameworki) wyzwaniem stało się utrzymanie pierwotnej prostoty przy jednoczesnym wsparciu skali mainstreamowej.
Ten artykuł pokazuje, jak te wybory ukształtowały główne cechy Vue, ewolucję narzędzi i ekosystemu, który się wokół niego rozwinął — oraz gdzie pojawiają się granice, gdy potrzebujesz więcej struktury lub bardziej rygorystycznych konwencji.
Przystępność Vue to nie tylko przyjazność dla początkujących. To przemyślany wybór projektowy: spraw, by pierwszy krok był znajomy, a każdy kolejny był opcjonalny, dopóki naprawdę go nie potrzebujesz.
Mówiąc prostym językiem, Vue pozwala dodać go do produktu tak, jak dodajesz funkcję — bez zobowiązania do pełnej zmiany architektury.
Możesz zacząć od pojedynczego interaktywnego widgetu na istniejącej stronie (kalkulator cen, panel filtrów, modal rejestracji). Ten widget może współistnieć z renderowanym po stronie serwera HTML, starym kodem jQuery lub inną warstwą UI. Vue nie wymaga, żeby cała strona była „aplikacją Vue” od pierwszego dnia.
W miarę wzrostu potrzeb możesz rozbudowywać tę samą bazę kodu:
Krzywa uczenia się dopasowuje się do problemu, który rozwiązujesz. Nie musisz uczyć się wszystkiego od razu, aby być produktywnym.
Wiele front-endowych przepisów kończy się niepowodzeniem, zanim się zacznie, bo zmuszają do zbyt wielu wczesnych decyzji: struktury plików, wzorców zarządzania stanem, narzędzi buildujących, ścisłych konwencji i „jedynie słusznego” podejścia.
Vue zmniejsza ten nacisk. Daje sensowny domyślny zestaw narzędzi, ale nie wymaga od razu wyboru ciężkiego stacku. Zespoły mogą najpierw dostarczać wartość, a potem standaryzować się stopniowo na podstawie rzeczywistego użycia — potrzeb wydajności, rozmiaru zespołu i złożoności produktu — zamiast zgadywać na początku.
To połączenie — znajome punkty wejścia i opcjonalna złożoność — sprawia, że Vue jest przyjazne, a jednocześnie nieograniczające.
Vue zyskało popularność częściowo dlatego, że nie musisz „stawiać wszystkiego na jedną kartę”, żeby go wypróbować. Możesz zacząć od małego fragmentu, udowodnić wartość i rozszerzać się tylko tam, gdzie ma to sens — bez rozbierania istniejącej bazy kodu.
Najlżejszym startem jest tag skryptu z CDN: dodaj Vue na istniejącą stronę i zamontuj go do jednego elementu. Sprawdza się to przy ulepszaniu formularza, dodawaniu dynamicznej tabeli lub modernizacji interakcji na stronie marketingowej bez zmiany backendu czy konfiguracji builda.
Jeśli jesteś gotów na nowoczesny workflow, aplikacja oparta na Vite daje szybkie uruchamianie i sensowne domyślne ustawienia. Możesz zbudować samodzielną aplikację Vue lub zamontować wiele „wysp” Vue na stronach renderowanych po stronie serwera.
Trzecia droga to integracja pośrednia: wprowadzenie Vue do istniejącej aplikacji strona po stronie (lub komponent po komponencie). Zespoły często zaczynają od zastąpienia widgetu jQuery lub kruchego skryptu vanilla komponentem Vue, a potem stopniowo ujednolicają wzorce, gdy rośnie pewność.
Podstawowe koncepcje Vue — komponenty, szablony i reaktywny stan — są przystępne na początku, ale nie stają się bezużyteczną wiedzą później. W miarę rozwoju projektu możesz wprowadzać routing, współdzielony stan i bardziej uporządkowaną architekturę wtedy, gdy naprawdę ich potrzebujesz, zamiast płacić za tę złożoność z góry.
Przyrostowa adopcja pasuje do rzeczywistych ograniczeń: strony legacy obok nowych ekranów, wiele zespołów i różne cykle wydawnicze. Vue może koegzystować z frameworkami serwera, starszym kodem front‑endowym czy innymi warstwami UI, podczas gdy migrujesz element po elemencie. Dzięki temu „przepisywanie” to ciąg małych aktualizacji, a nie ryzykowny skok na całkowite przebudowanie.
Domyślny styl autorstwa Vue jest celowo znajomy: pisz szablony przypominające HTML, używaj niewielkiego zestawu dyrektyw i trzymaj „prawdziwą logikę” w JavaScripcie. Dla deweloperów przyzwyczajonych do aplikacji renderowanych po stronie serwera lub interfejsów z epoki jQuery, często wydaje się to kontynuacją, a nie nową ideologią.
Szablony Vue wyglądają jak standardowy HTML, ale dodają niewielkie słownictwo dla typowych potrzeb UI:
v-if / v-else do warunkowego renderowaniav-for do listv-bind (często :) do dynamicznych atrybutówv-on (często @) do zdarzeńPonieważ te dyrektywy są jawne i spójne, szablon często czyta się jak opis UI, a nie łamigłówkę z zagnieżdżonych wywołań funkcji.
Single-File Components (SFC) pakują szablon, logikę i style razem w sposób odpowiadający temu, jak ludzie myślą o UI: jako o komponentach.
<template>
<button :disabled="loading" @click="submit">Save</button>
</template>
<script setup>
const loading = ref(false)
function submit() {}
</script>
<style scoped>
button { font-weight: 600; }
</style>
Ten format zmniejsza przełączanie kontekstu. Nie musisz przeszukiwać osobnych plików, żeby odpowiedzieć na codzienne pytania typu „Gdzie jest ta klasa zdefiniowana?” albo „Który handler uruchamia się po kliknięciu?”.
W praktyce zespoły polegają też na konwencjach (i lintingu), żeby utrzymać spójność struktury SFC — szczególnie gdy więcej osób zaczyna wkładać kod do tej samej bazy.
<style scoped> ogranicza CSS do komponentu, co pomaga zapobiegać sytuacjom, w których drobna zmiana psuje niepowiązany ekran. W połączeniu ze współlokacją (markup, zachowanie, style w jednym miejscu), SFC wspierają szybkie iteracje i bezpieczniejsze refaktory — dokładnie taką ergonomię, która sprawia, że framework jest wygodny na co dzień.
Reaktywność w Vue najłatwiej wytłumaczyć prostymi słowami: masz pewien stan (dane), a gdy ten stan się zmienia, UI aktualizuje się, żeby odzwierciedlić te zmiany. Nie „mówisz stronie”, żeby przerysowała licznik po kliknięciu — aktualizujesz liczbę, a Vue odzwierciedla tę zmianę wszędzie tam, gdzie jest używana.
Przewidywalność jest ważna, bo ułatwia utrzymanie aplikacji. Gdy aktualizacje są spójne, możesz odpowiedzieć na pytanie „Dlaczego ten komponent się zmienił?” śledząc zmianę stanu, zamiast szukać porozrzucanych manipulacji DOM.
System reaktywności Vue śledzi, które części szablonu zależą od których kawałków stanu. Dzięki temu framework aktualizuje tylko to, co trzeba, a ty możesz skupić się na opisie interfejsu zamiast jego orkiestracji.
Dwa ergonomiczne narzędzia czynią ten model praktycznym w prawdziwych aplikacjach:
Computed (wartości obliczane) służą do stanu pochodnego. Jeśli coś da się wyrazić jako „funkcja innych danych”, prawdopodobnie należy umieścić to w computed (filtrowane listy, sumy, „pełne imię”, poprawność formularza). Computed pozostają automatycznie w synchronizacji i zachowują się jak zwykłe wartości w szablonach.
Watchery służą do efektów ubocznych — gdy zmiana powinna wywołać akcję, a nie wygenerować nową wartość (zapisywanie wersji roboczej, wywołanie API po zmianie zapytania, synchronizacja z localStorage, reagowanie na zmiany trasy).
Prosta zasada: jeśli wynik ma być wyświetlany lub powiązany, zacznij od computed. Jeśli musisz coś zrobić po zmianie danych, użyj watchera.
Composition API wprowadzono, aby rozwiązać konkretny problem skalowania: jak utrzymać czytelność komponentów, gdy rosną poza „kilka opcji i parę metod”? W większych komponentach Options API może rozrzucać powiązaną logikę między data, methods, computed i watcherami. Composition API pozwala grupować kod według funkcjonalności (np. „wyszukiwanie”, „paginacja”, „zapis wersji roboczej”), dzięki czemu powiązane elementy leżą obok siebie.
Celem nie było zastąpienie Options API, lecz sprawienie, żeby Vue lepiej skalowało — zwłaszcza gdy chcesz ponownie używać logiki w wielu komponentach albo gdy komponenty stają się złożone.
Dzięki Composition API możesz:
Options API wciąż jest świetne dla prostego UI: jest czytelne, uporządkowane i przystępne dla zespołów o mieszanym doświadczeniu. Composition API błyszczy, gdy komponent ma wiele trosk (formularze + fetchowanie + stan UI) lub gdy chcesz współdzielić zachowanie między ekranami.
Wiele zespołów miesza oba podejścia: używają Options API tam, gdzie czytelność jest ważniejsza, a Composition API, gdy zaczyna liczyć się ponowne użycie i organizacja.
Composable to po prostu funkcja pakująca trochę stanu + zachowania.
// useToggle.js
import { ref } from 'vue'
export function useToggle(initial = false) {
const on = ref(initial)
const toggle = () => (on.value = !on.value)
return { on, toggle }
}
Formularze: walidacja i stan „dirty” mogą żyć w useForm().
Fetchowanie: opakuj wzorce ładowania, błędów i buforowania w useFetch().
Zachowania UI: otwieranie/zamykanie dropdownów, skróty klawiszowe czy logika „kliknięcie poza” dobrze pasują do composables — napisane raz, używane wszędzie.
Ergonomia Vue to raczej zbiór konwencji pasujących do tego, jak ludzie już myślą o UI: dane do komponentu, UI na wyjściu, zdarzenia użytkownika z powrotem. Framework delikatnie skłania do czystej, czytelnej bazy — a potem ustępuje, gdy potrzebujesz czegoś niestandardowego.
Typowy komponent Vue może pozostać mały i oczywisty: template dla markup, script dla stanu i logiki oraz style w razie potrzeby. Nie musisz montować warstwy pomocników zewnętrznych, żeby zacząć budować.
Jednocześnie Vue rzadko cię pułapkuje. Możesz dalej używać zwykłego JavaScriptu, wprowadzać TypeScript stopniowo, stosować funkcje renderujące dla dynamicznych przypadków lub przejść z Options API na Composition API w miarę rozrostu komponentów. Domyślne ustawienia przyspieszają start; wyjścia awaryjne chronią przed koniecznością przepisywania w przyszłości.
Vue zmniejsza ceremonię przez kilka spójnych wzorców:
v-bind/: i v-model skracają i uprzejmnie przedstawiają powiązanie „stan ↔ UI”.@click i podobnymi czyta się jak HTML, bez rozwlekłego kodu pośredniczącego.Te konwencje mają znaczenie w codziennej pracy: mniej plików do otwarcia, mniej niestandardowych wzorców do zapamiętania i mniej czasu spędzonego na negocjowaniu stylu.
Duże zespoły nie potrzebują więcej złożoności — potrzebują wspólnych zasad. Konwencje Vue stają się wspólnym językiem w kodzie: spójna struktura komponentów, przewidywalny przepływ danych i składnia szablonów, która dobrze się przegląda.
Gdy skala wymaga większej formalności, Vue wspiera ją bez zmiany podejścia: typowane propsy i emits, surowszy linting oraz modularne composables, które zachęcają do ponownego użycia. Zachowujesz łagodne wejście, dodając zabezpieczenia w miarę rozwoju zespołu.
Wczesny rozwój Vue przypadał na czasy cięższych toolchainów front-endowych — konfiguracje webpacka, długie instalacje i serwery developerskie, które robiły zauważalną pauzę zanim zobaczysz wynik. Vue CLI ułatwiał tamten okres, opakowując dobre praktyki w presety, ale rzeczywistość była taka, że w miarę rozrostu projektów zimne starty zwalniały, przebudowy stawały się kosztowne, a nawet małe zmiany mogły wydawać się większe niż były.
Narzędzia kształtują zachowanie. Gdy pętle sprzężenia zwrotnego są wolne, zespoły grupują zmiany, wahają się przed refaktorem i unikają eksploracji, bo każda próba kosztuje czas. W tygodniach to tarcie wpływa na jakość: więcej „naprawimy później”, mniej drobnych porządków i większe prawdopodobieństwo, że błędy przetrwają, bo ponowne uruchomienie cyklu jest uciążliwe.
Vite (stworzony przez Evana You) był resetem zgodnym z filozofią Vue: mniej ceremonii i zrozumiały workflow.
Zamiast bundle’ować wszystko na starcie w trybie deweloperskim, Vite opiera się na natywnych modułach ES w przeglądarce, serwując kod natychmiast i efektywnie pre-bundle’ując zależności. Praktyczny efekt: serwer deweloperski startuje szybko, a aktualizacje pojawiają się niemal natychmiast.
Dla buildów produkcyjnych Vite korzysta z dojrzałego podejścia do bundlowania (Rollup pod spodem), więc „szybki dev” nie oznacza „ryzykowny deploy”. Dostajesz szybką iterację przy jednoczesnym wysyłaniu zoptymalizowanych zasobów.
Gdy zmiany pojawiają się od ręki, deweloperzy testują pomysły w mniejszych krokach. To zachęca do czystszych komponentów, pewniejszych edycji i krótszych cykli przeglądu. Pomaga to także osobom spoza działu inżynierii — projektantom poprawiającym markup czy QA odtwarzającym błędy — bo projekt sprawia wrażenie responsywnego, a nie kruchego.
Jeżeli oceniasz podejścia UI w zespole, warto też prototypować szybko poza głównym repo. Na przykład zespoły czasami używają Koder.ai (platforma vibe-coding) do tworzenia jednorazowych prototypów z prompta czatowego — potem eksportują kod źródłowy, robią snapshoty i iterują przed zaangażowaniem się w większy plan migracji. Nawet gdy frontend produkcyjny to Vue, szybkie prototypowanie skraca cykl od decyzji do realizacji.
Popularność Vue to nie tylko zasługa samej biblioteki — to też posiadanie „wystarczająco” oficjalnych narzędzi wokół niej. Routing, zarządzanie stanem i debugowanie to trzy rzeczy, których większość aplikacji szybko potrzebuje, a ekosystem Vue je pokrywa, nie wymuszając architektury typu "wszystko albo nic".
Dla większości zespołów Vue Router jest pierwszym dodatkiem, który zmienia „stronę z komponentami” w „aplikację”. Daje jasne miejsce do definiowania ekranów, sposobów poruszania się użytkowników i mapowania URL do UI.
Poza podstawową nawigacją zachęca do zdrowej struktury: trasy najwyższego poziomu dla głównych obszarów (dashboard, ustawienia, checkout), zagnieżdżone trasy dla podsekcji i parametry trasy dla ścieżek typu /users/:id. Lazy-loading komponentów tras pomaga utrzymać szybki początkowy załadunek, a strażnicy nawigacji pozwalają obsłużyć autoryzację lub niezapisane zmiany w spójny sposób.
Stan to miejsce, gdzie wiele aplikacji niechcący się komplikuję. Siłą Vue jest to, że często wystarczy proste podejście:
provide/inject do dzielenia zależności w poddrzewieGdy potrzebujesz współdzielonego stanu między wieloma ekranami, nowym domyślnym wyborem jest Pinia. Jest bliska zwykłemu JavaScriptowi: store są jawne, akcje czyta się łatwo, a wsparcie TypeScript jest silne.
Kluczowe jest to, że nie musisz „awansować” do skomplikowanego globalnego stanu tylko dlatego, że aplikacja rośnie. Wiele aplikacji potrzebuje tylko kilku małych store’ów (auth, preferencje, powiadomienia) i dobrych granic komponentów.
Vue Devtools to ważny powód, dla którego Vue jest przyjazne na co dzień. Ujawnia niewidoczne części aplikacji: drzewo komponentów, propsy, emitowane zdarzenia i aktualizacje reaktywnego stanu. Możesz przejrzeć i cofnąć stan w obsługiwanych konfiguracjach, śledzić, dlaczego komponent się przerysował, oraz debugować problemy z routingiem widząc dane trasy w jednym miejscu.
Ten feedback — zmień kod, zobacz stan, zrozum UI — zmniejsza niepewność i pomaga zespołom pracować szybko bez nakładania dodatkowych procesów.
Popularność Vue to nie tylko kwestia API — to też sposób, w jaki projekt się tłumaczy i jak decyzje są podejmowane publicznie.
Dokumentacja Vue napisana jest jak ścieżka przewodnia: zacznij od małego modelu mentalnego (szablon + reaktywny stan), wypróbuj przykłady, a potem zagłębiaj się. Strony odpowiadają na praktyczne pytania, które ludzie rzeczywiście mają — „Jaki problem to rozwiązuje?”, „Kiedy powinienem tego użyć?”, „Jak wygląda minimalna wersja?” — zamiast zakładać, że znasz już filozofię.
Taki styl ma znaczenie dla przystępności. Gdy oficjalne docs zawierają jasne przykłady, spójną terminologię i aktualne rekomendacje, zespoły spędzają mniej czasu na szukaniu poradników i więcej na dostarczaniu wartości.
Vue opiera się na otwartej dyskusji od lat, zwłaszcza przez RFC (Request for Comments). RFC zmienia duże zmiany w czytelne propozycje z opisem kompromisów, alternatyw i strategii migracji. To tworzy wspólny punkt odniesienia: możesz zobaczyć, dlaczego zmiana zaszła, a nie tylko co się zmieniło.
Opiekunowie przeglądają propozycje, kierują rozwojem i ustalają standardy jakości — podczas gdy szersza społeczność uwypukla przypadki brzegowe i realne ograniczenia. Efekt to projekt, który wydaje się przewidywalny, a nie tajemniczy.
Dla zespołów przyjmujących framework, zaufanie często sprowadza się do nudnych szczegółów:
Te sygnały zmniejszają ryzyko długoterminowe. Ekosystem Vue sprawia wrażenie produktu utrzymywanego, a nie kolekcji eksperymentów — bez konieczności korporacyjnego procesu, by czuć się bezpiecznie.
„Korporacyjna złożoność” zwykle nie polega na pisaniu więcej funkcji — to noszenie ze sobą większej ilości procesu w bazie kodu. Konkretnie objawia się to jako ciężka konfiguracja (warstwy build i reguły lintu, które rozumie tylko kilka osób), rygorystyczne wzorce narzucone wszystkim (nawet gdy produkt ich nie potrzebuje) i długie wdrożenie, gdzie nowi deweloperzy spędzają tygodnie, ucząc się „jak tu robimy”, zanim będą mogli wprowadzić drobną zmianę.
Vue skalowało się do użytku mainstreamowego, nie czyniąc tego nadmiarowego obciążenia prerekwizytem.
Vue zachęca do dobrych praktyk — granic komponentów, przewidywalnej reaktywności i jasnego przepływu ze szablonu do stanu — bez narzucania jednej architektury od pierwszego dnia. Możesz zacząć od prostego ulepszenia, a potem rozwinąć się do wielotrasowej aplikacji ze wspólnym stanem w miarę wzrostu produktu.
Elastyczność widać w strukturze projektów Vue:
W efekcie otrzymujesz framework, który wspiera zespoły na prawdziwej skali (wielu współautorów, długotrwałe bazy kodu), a jednocześnie pozostaje dostępny dla nowej osoby otwierającej repozytorium po raz pierwszy.
Vue nie narzuca jednej „poprawnej” architektury — to zaleta — ale oznacza też, że zespoły muszą uzgodnić konwencje. Bez wspólnych decyzji (struktura folderów, kiedy wprowadzać composables, schematy nazewnictwa, granice stanu) elastyczność może przerodzić się w niespójność.
Najlepsze zespoły Vue zapisują kilka lekkich zasad na początku, pozwalając frameworkowi pozostać poza drogą, gdy produkt rośnie.
Vue sprawdza się, gdy chcesz nowoczesnego UI bez przekształcania projektu w ćwiczenie migracyjne. Zespoły często wybierają go, gdy cenią czytelny kod, szybkie wdrożenie nowych osób i stopniową ścieżkę od „prostych ulepszeń strony” do pełnej aplikacji.
Sprawdzone przypadki użycia:
Vue dobrze adaptuje się też do mieszanych stacków. Możesz osadzić kilka komponentów w serwerowo renderowanej aplikacji (Rails, Laravel, Django) i rozwijać projekt krok po kroku.
Jeśli wydajność, SEO lub szybkość pierwszego załadunku stają się priorytetem, SSR może być naturalnym krokiem. Dla wielu zespołów tu wkracza Nuxt (meta-framework Vue): zapewnia konwencje dla routingu, fetchowania danych, SSR/generacji statycznej i wzorców wdrożeniowych. To droga do skalowania — nie wymaganie od pierwszego dnia.
Użyj tej listy, żeby ocenić Vue i zaplanować pilota bez dużego ryzyka:
Aby zredukować koszt pilota, rozważ stworzenie równoległego prototypu do szybkiej walidacji workflowu i wymagań. Platformy takie jak Koder.ai mogą pomóc zespołom stworzyć działającą aplikację z opisu w czacie (tryb planowania, snapshoty i eksport kodu), co ułatwia doprecyzowanie ekranów, przepływu danych i kryteriów akceptacji przed większą implementacją w głównym stacku.
Evan You stworzył Vue.js podczas pracy z większymi frameworkami, pragnąc czegoś, co zachowa moc komponentowego tworzenia UI, ale z mniejszym tarciem w codziennej pracy.
„Osobiste pochodzenie” projektu widoczne jest w priorytetach Vue: znajomość (najpierw HTML/CSS/JS), jasne wzorce i lekki workflow, który pozostaje zwinny w miarę rozwoju aplikacji.
„Przystępność” oznacza, że możesz szybko być produktywny, używając koncepcji, które czują się jak rozszerzenie HTML, CSS i JavaScript.
W praktyce objawia się to czytelnymi szablonami, spójnymi dyrektywami, pomocnymi komunikatami o błędach i możliwością rozpoczęcia od małego fragmentu bez narzucania pełnej architektury od razu.
To znaczy, że możesz przyjmować Vue krok po kroku, zamiast przepisywać wszystko naraz.
Typowa ścieżka:
Trzy praktyczne drogi wejścia:
Wybierz najmniejsze podejście, które udowodni wartość, a następnie ustandaryzuj rozwiązanie, gdy zespół zdobędzie doświadczenie.
SFC (Single-File Components) trzymają szablon, logikę i style w jednym miejscu, co zmniejsza przełączanie kontekstu.
Typowy SFC daje:
W praktyce przyspiesza to iterację i ułatwia refaktoryzację, bo elementy składowe są współlokowane.
Style ze scope ograniczają CSS do komponentu, co zmniejsza ryzyko wpływu na inne ekrany.
W praktyce:
To nie zastępuje dobrej architektury CSS, ale redukuje przypadkowe skutki uboczne podczas szybkiej iteracji.
Model mentalny Vue to: zmiany stanu → UI samo się aktualizuje.
Zamiast ręcznie manipulować DOM po każdym zdarzeniu, aktualizujesz reaktywny stan, a Vue odzwierciedla nowe wartości w miejscach, gdzie są używane. Dzięki temu łatwiej jest odnaleźć przyczynę zmiany—zwykle sprowadza się ona do jawnej zmiany stanu.
Używaj computed dla wartości pochodnych i watchers dla efektów ubocznych.
Zasada:
Jeśli rezultat ma być wyświetlany lub używany jak wartość, zacznij od computed.
Są komplementarne.
Wiele zespołów miesza oba podejścia: prostsze widoki w Options API, a Composition API tam, gdzie organizacja, ponowne użycie i korzyści z TypeScriptu mają znaczenie.
Zacznij od oficjalnych elementów i utrzymuj prostotę:
Jeśli SEO/first-load są krytyczne, rozważ SSR przez Nuxt—ale traktuj to jako krok skalujący, nie domyślny wybór.