12 paź 2025·8 min
Nginx vs Caddy: którego serwera użyć w 2025?
Porównanie Nginx i Caddy jako reverse proxy i do hostingu: instalacja, HTTPS, konfiguracje, wydajność, wtyczki i kiedy wybrać każdy z nich.
Porównanie Nginx i Caddy jako reverse proxy i do hostingu: instalacja, HTTPS, konfiguracje, wydajność, wtyczki i kiedy wybrać każdy z nich.
Nginx i Caddy to serwery WWW, które uruchamiasz na własnej maszynie (VM, serwer fizyczny lub kontener), aby wystawić stronę lub aplikację w internecie.
Na wysokim poziomie najczęściej używa się ich do:
Większość porównań sprowadza się do kompromisu: jak szybko możesz uzyskać bezpieczne, działające środowisko w porównaniu z ile masz kontroli nad każdym szczegółem.
Caddy często wybierany jest, gdy chcesz prostą ścieżkę do nowoczesnych ustawień domyślnych — zwłaszcza w zakresie HTTPS — bez poświęcania czasu na konfigurację.
Nginx wybierany jest, gdy chcesz dojrzały, szeroko stosowany serwer z konfiguracyjnym stylem, który po opanowaniu daje dużą elastyczność.
Ten przewodnik jest dla osób prowadzących wszystko, od małej strony osobistej po produkcyjne aplikacje WWW — developerów, założycieli i zespołów ops, które chcą praktycznej decyzji, nie teorii.
Skupimy się na realnych kwestiach wdrożeniowych: ergonomii konfiguracji, HTTPS i certyfikatach, zachowaniu reverse proxy, podstawach wydajności, domyślnych ustawieniach bezpieczeństwa i operacjach.
Nie będziemy podawać obietnic zależnych od konkretnego dostawcy chmury, CDN czy środowiska hostingowego. Zamiast tego otrzymasz kryteria decyzji, które zastosujesz we własnym środowisku.
Nginx jest dostępny praktycznie wszędzie (repozytoria Linuksa, kontenery, hostingi zarządzane). Po instalacji często zobaczysz domyślną stronę „Welcome to nginx!” serwowaną z katalogu zależnego od dystrybucji. Aby postawić pierwszą rzeczywistą stronę, zwykle tworzysz plik server block, włączasz go, testujesz konfigurację, a potem przeładowujesz.
Caddy jest równie prosty w instalacji (pakiety, pojedynczy binarny plik, Docker), ale pierwsze uruchomienie jest bardziej „baterie w zestawie”. Minimalny Caddyfile pozwala postawić stronę lub reverse proxy w kilka minut, a domyślne ustawienia są zorientowane na bezpieczne, nowoczesne HTTPS.
Konfiguracja to miejsce, gdzie Nginx i Caddy różnią się najbardziej. Nginx oferuje potężną, ale rozbudowaną składnię i wiele dyrektyw. Caddy preferuje mniejszą, bardziej czytelną składnię „najpierw intencja”, którą łatwo przejrzeć — szczególnie gdy zarządzasz kilkoma stronami.
Nowicjusze w Nginx często potykają się o:
location i ich priorytety)nginx -t przed przeładowaniemCaddyfile Caddy’ego czyta się jak deklaracja intencji („proxy to temu”), co redukuje łatwe do popełnienia błędy w typowych konfiguracjach. Kosztem tego jest to, że przy bardzo specyficznych wymaganiach trzeba poznać JSON-ową konfigurację Caddy lub koncepcję modułów.
W Caddy HTTPS dla publicznej domeny to często jedno polecenie: ustaw adres strony, skieruj DNS, uruchom Caddy — certyfikaty zostaną automatycznie pobrane i odnawiane.
W Nginx HTTPS zwykle wymaga wyboru metody pozyskiwania certyfikatu (np. Certbot), podłączenia ścieżek do plików i skonfigurowania odnowień. To nie jest trudne, ale to więcej kroków i więcej miejsc, gdzie można źle skonfigurować.
Do pracy lokalnej Caddy potrafi wygenerować i zaufać lokalnym certyfikatom z caddy trust, dzięki czemu https://localhost przypomina bardziej środowisko produkcyjne.
W przypadku Nginx lokalny HTTPS jest zwykle ręczny (wygenerowanie certyfikatu self-signed, jego konfiguracja i akceptacja ostrzeżeń w przeglądarce lub instalacja lokalnego CA). Wiele zespołów pomija HTTPS lokalnie, co może ukryć problemy z cookie, przekierowaniami i mixed content do późniejszego etapu.
To właśnie w konfiguracji Nginx i Caddy wydają się najbardziej odmienne. Nginx faworyzuje explicite, zagnieżdżoną strukturę i szerokie słownictwo dyrektyw. Caddy preferuje krótszą, czytelną składnię „intencja-przede wszystkim”, którą łatwo przejrzeć — szczególnie przy kilku serwisach.
Konfiguracja Nginx opiera się na kontekstach. Większość aplikacji web ma jeden lub więcej bloków server {} (virtual hosts), a wewnątrz nich wiele bloków location {} dopasowujących ścieżki.
Ta struktura jest potężna, ale czytelność może ucierpieć, gdy reguł robi się dużo (lokacje regex, wiele if, długie listy nagłówków). Głównym narzędziem utrzymaniowym są include'y: dziel duże konfiguracje na mniejsze pliki i trzymaj spójny układ.
Wiele stron na jednym serwerze zwykle oznacza wiele bloków server {} (często po jednym pliku na stronę), plus współdzielone fragmenty:
# /etc/nginx/conf.d/example.conf
server {
listen 80;
server_name example.com www.example.com;
include /etc/nginx/snippets/security-headers.conf;
location / {
proxy_pass http://app_upstream;
include /etc/nginx/snippets/proxy.conf;
}
}
Praktyczna zasada: traktuj nginx.conf jako „root wiring” i trzymaj specyfikę aplikacji/strony w /etc/nginx/conf.d/ (lub sites-available/sites-enabled, w zależności od dystrybucji).
Caddyfile Caddy’ego czyta się bardziej jak lista rzeczy do zrobienia. Deklarujesz blok strony (zwykle domenę), a potem dodajesz dyrektywy takie jak reverse_proxy, file_server czy encode.
Dla wielu zespołów główna zaleta to fakt, że „szczęśliwa ścieżka” pozostaje krótka i czytelna — nawet gdy dodajesz powszechne funkcje:
example.com {
reverse_proxy localhost:3000
encode zstd gzip
header {
Strict-Transport-Security "max-age=31536000; includeSubDomains; preload"
}
}
Wiele stron na jednym serwerze to zwykle po prostu kilka bloków stron w tym samym pliku (lub importowane pliki), co jest łatwe do przejrzenia podczas przeglądów kodu.
location w Nginx są często najtrudniejsze do debugowania. Caddy zachęca do prostszych wzorców; jeśli je przerastasz, dokumentuj intencję w komentarzach.Jeśli priorytetem jest przejrzystość przy minimalnej ceremonii, Caddyfile jest trudny do pobicia. Jeśli potrzebujesz precyzyjnej kontroli i nie przeszkadza ci bardziej strukturalny, verbose styl, Nginx nadal dobrze pasuje.
HTTPS to obszar, gdzie doświadczenie dnia codziennego między Nginx a Caddy najbardziej się różni. Oba serwery potrafią obsłużyć doskonałe TLS; różnica polega na tym, ile pracy musisz wykonać i ile miejsc może powstać dryft konfiguracji.
Najważniejszą cechą Caddy jest automatyczne HTTPS. Jeśli Caddy może określić hostname i jest on publicznie osiągalny, zwykle:
W praktyce konfigurujesz stronę, uruchamiasz Caddy i HTTPS „po prostu działa” dla popularnych domen publicznych. Obsługuje też automatyczne przekierowania HTTP→HTTPS w większości konfiguracji, co eliminuje częstą przyczynę błędów.
Nginx oczekuje, że sam podłączysz TLS. Musisz:
ssl_certificate i ssl_certificate_keyTo jest bardzo elastyczne, ale łatwiej pominąć krok — szczególnie wokół automatyzacji i przeładowań.
Klasyczną pułapką są źle obsłużone przekierowania:
Caddy redukuje te błędy sensownymi domyślnymi ustawieniami. W Nginx musisz być eksplicytni i weryfikować zachowanie end-to-end.
Dla certyfikatów niestandardowych (komercyjnych, wildcard, prywatnego CA) oba serwery działają dobrze.
Większość zespołów nie wybiera serwera do „Hello World”. Wybierają go do codziennych zadań proxy: poprawne dostarczanie informacji o kliencie, obsługa długich połączeń i stabilność aplikacji przy niedoskonałym ruchu.
Oba serwery mogą działać jako front dla aplikacji i poprawnie przekazywać żądania, ale detale są ważne.
Dobre ustawienie reverse proxy zwykle zapewnia:
Host, X-Forwarded-Proto, X-Forwarded-For, aby aplikacja mogła tworzyć prawidłowe przekierowania i logi.Upgrade/Connection; w Caddy jest to zazwyczaj obsługiwane automatycznie przy proxy.Jeśli masz więcej niż jedną instancję aplikacji, oba serwery mogą rozdzielać ruch między upstreamy. Nginx ma ugruntowane wzorce dla balancing’u z wagami i bardziej precyzyjną kontrolą, podczas gdy load balancing w Caddy jest prostszy i wystarczający dla standardowych przypadków.
Realnym operacyjnym różnicowaniem są health checks: chcesz, żeby niezdrowe instancje były szybko usuwane i by timeouty były dostrojone, aby użytkownicy nie czekali na martwe backendy.
Aplikacje trafiają na edge case’y: wolni klienci, długie wywołania API, server-sent events i duże uploady.
Zwróć uwagę na:
Żaden z serwerów nie jest domyślnie pełnym WAFem, ale oba mogą pomóc z praktycznymi zabezpieczeniami: limity żądań na IP, ograniczenia połączeń i podstawowe sanity checks nagłówków. Jeśli porównujesz postawę bezpieczeństwa, sparuj to z szerszą listą kontrolną w /blog/nginx-vs-caddy-security.
Wydajność to nie tylko „żądania na sekundę”. To też jak szybko użytkownicy zobaczą coś użytecznego, jak efektywnie serwujesz zasoby statyczne i jak nowoczesny jest stos protokołów domyślnie.
Dla hostingu stron statycznych (CSS, JS, obrazy) oba serwery mogą być bardzo szybkie, gdy są dobrze skonfigurowane.
Nginx daje granularną kontrolę nad nagłówkami cache (np. długi cache dla zasobów z hashami i krótszy dla HTML). Caddy potrafi to samo zrobić, ale możesz sięgnąć po snippet’y lub matchery, aby wyrazić tę samą intencję.
Kompresja to kompromis:
Dla małych stron włączenie Brotli rzadko szkodzi i może przyspieszyć ładowanie. Dla dużych serwisów z dużym ruchem zmierz obciążenie CPU i rozważ pre-kompresowane zasoby lub offloading na edge/CDN.
HTTP/2 to baseline dla nowoczesnych przeglądarek i poprawia ładowanie wielu małych zasobów przez jedno połączenie. Oba serwery go wspierają.
HTTP/3 (QUIC) może poprawić wydajność na niestabilnych sieciach mobilnych przez zmniejszenie kosztów utraty pakietów i handshake’ów. Caddy ułatwia wypróbowanie HTTP/3, podczas gdy wsparcie dla Nginx zależy od builda i może wymagać konkretnych paczek.
Dla single-page app zwykle potrzebujesz „spróbuj plik, w przeciwnym razie podaj /index.html”. Oba serwery to potrafią, ale sprawdź, czy ścieżki API nie trafiają przypadkowo do SPA i nie maskują prawdziwych 404.
Oba serwery można dobrze zabezpieczyć, ale zaczynają z różnymi domyślnymi ustawieniami.
Caddy jest „secure-by-default” dla wielu powszechnych wdrożeń: domyślnie włącza nowoczesny TLS, odnawia certyfikaty i zachęca do konfiguracji tylko HTTPS. Nginx jest elastyczny i szeroko stosowany, ale zwykle wymaga jawnych wyborów dotyczących TLS, nagłówków i kontroli dostępu.
Chroń narzędzia wewnętrzne (metrics, panele admina, podglądy) przez uwierzytelnianie i/lub allowlistę IP.
Przykład (Caddy):
admin.example.com {
basicauth {
admin $2a$10$..............................................
}
reverse_proxy 127.0.0.1:9000
}
W Nginx użyj auth_basic lub allow/deny na konkretnych blokach location eksponujących wrażliwe trasy.
Zacznij od nagłówków redukujących powszechne ryzyka:
Strict-Transport-Security: max-age=31536000; includeSubDomainsX-Frame-Options: DENY (lub SAMEORIGIN jeśli potrzebne)X-Content-Type-Options: nosniffHardening to nie jedna „idealna” konfiguracja, lecz konsekwentne stosowanie tych kontroli dla każdej aplikacji i endpointu.
Długoterminowe doświadczenie z serwerem WWW często zależy mniej od funkcji core, a bardziej od ekosystemu: modułów, przykładów do skopiowania i tego, jak trudno rozszerzać funkcjonalność, gdy wymagania się zmieniają.
Nginx ma rozbudowany ekosystem budowany przez wiele lat. Jest wiele oficjalnych i third‑party modułów oraz ogromna liczba przykładów konfiguracji w sieci (blogi, gist’y, dokumentacja dostawców). To realna zaleta, gdy potrzebujesz konkretnej funkcji — prawdopodobnie ktoś już to rozwiązał.
Kosztem jest to, że nie każdy przykład w sieci jest aktualny lub bezpieczny. Zawsze porównuj z oficjalną dokumentacją i aktualnymi wytycznymi TLS.
Core Caddy obejmuje dużo (szczególnie HTTPS i reverse proxy), ale sięgniesz po rozszerzenia, gdy potrzebujesz niestandardowych metod uwierzytelniania, specjalnego odkrywania upstreamów lub niestandardowej obsługi żądań.
Jak oceniać rozszerzenie:
Poleganie na rzadko używanych wtyczkach zwiększa ryzyko przy aktualizacjach: zmiana API lub porzucenie projektu może zmusić do utknięcia na starej wersji. Aby pozostać elastycznym, preferuj funkcje core, utrzymuj przenośną konfigurację (dokumentuj intencję, nie tylko składnię) i izoluj „specjalne” elementy za dobrze zdefiniowanymi interfejsami (np. trzymaj auth w dedykowanej usłudze). Jeśli masz wątpliwości, zrób prototyp obu serwerów z prawdziwą aplikacją przed podjęciem decyzji.
Uruchamianie serwera WWW to nie „ustaw i zapomnij”. Praca dnia drugiego — logi, metryki i bezpieczne zmiany — to obszar, gdzie Nginx i Caddy różnią się najbardziej.
Nginx zwykle zapisuje osobne access i error logi, z wysoko konfigurowalnymi formatami:
Możesz stroić log_format, by pasował do twojego workflow (np. dodać timingi upstreamu) i często debugujesz, korelując skoki w access log z wpisami w error log.
Caddy domyślnie stosuje strukturalne logowanie (często JSON), co dobrze współgra z narzędziami do agregacji logów — pola są spójne i łatwe do filtrowania. Jeśli wolisz tradycyjne logi tekstowe, też możesz to skonfigurować, ale wiele zespołów korzysta ze strukturalnych logów dla szybszego filtrowania.
Nginx często korzysta z wbudowanych endpointów statusowych (lub funkcji komercyjnych) plus exporterów/agentów dla Prometheus i dashboardów.
Caddy może udostępniać sygnały operacyjne przez swój admin API i integrować się z popularnymi stackami obserwowalności; zespoły często dodają moduł/eksporter, jeśli chcą scraping w stylu Prometheus.
Niezależnie od wyboru serwera, dąż do spójnego workflow: waliduj, potem przeładuj.
Nginx ma dobrze znany proces:
nginx -tnginx -s reload (lub systemctl reload nginx)Caddy wspiera bezpieczne aktualizacje przez mechanizmy reload i walidacji konfiguracji (szczególnie jeśli generujesz JSON config). Klucz to nawyk: walidować wejścia i robić zmiany odwracalne.
Dla obu serwerów traktuj konfigurację jak kod:
W produkcji konfiguracje zwykle zbiegają się do kilku wzorców, niezależnie od tego, czy wybierzesz Nginx czy Caddy. Największe różnice to domyślne ustawienia (automatyczne HTTPS w Caddy) i to, czy wolisz konfigurację explicite czy „po prostu uruchom”.
Na VM lub bare metal obie aplikacje zwykle zarządzane są przez systemd. Klucz to zasada najmniejszych uprawnień: uruchamiaj serwer jako dedykowany, nieuprzywilejowany użytkownik, trzymaj pliki konfiguracyjne jako root i ogranicz prawa zapisu do niezbędnego minimum.
Dla Nginx zwykle oznacza to master process jako root, który binduje porty 80/443, a worker processes jako www-data (lub podobny). Dla Caddy często używasz jednego konta serwisowego i nadajesz minimalne uprawnienia do bindowania niskich portów. W obu przypadkach traktuj prywatne klucze TLS i pliki środowiskowe jako sekrety z ciasnymi uprawnieniami.
W kontenerach „usługą” jest sam kontener. Zwykle:
Planowanie sieci: reverse proxy powinno być w tej samej sieci Docker co aplikacje, używaj nazw serwisów zamiast twardo kodowanych IP.
Miej oddzielne konfiguracje (lub templaty) dla dev/stage/prod, żeby nie „edytować na żywo”. Dla deployów bez przestojów popularne wzorce:
Oba serwery wspierają bezpieczne przeładowania; sparuj to z health checks, by tylko zdrowe backendy otrzymywały ruch.
Wybór między Nginx a Caddy to bardziej dopasowanie do tego, co chcesz dostarczyć i kto to będzie obsługiwał, niż pytanie „który jest lepszy”.
Jeśli chcesz szybko wystawić blog, portfolio lub docs, Caddy jest zwykle najłatwiejszym wyborem. Minimalny Caddyfile może serwować katalog i automatycznie włączyć HTTPS dla prawdziwej domeny przy minimalnej ceremonii. To zmniejsza czas konfiguracji i ilość ruchomych elementów do zrozumienia.
Oba serwery sprawdzą się dobrze; decydującym czynnikiem bywa to, kto będzie to utrzymywał.
Dla typowego wdrożenia „frontend + API” każdy serwer może terminować TLS i proxywać do serwerów aplikacji.
Tutaj kompromisy stają się wyraźniejsze:
Jeśli nie jesteś pewien, domyśl na Caddy dla szybkości i prostoty, a na Nginx dla maksymalnej przewidywalności w ugruntowanych środowiskach produkcyjnych.
Jeśli większym wyzwaniem jest wystawienie aplikacji, a nie wybór proxy, rozważ skrócenie pętli między budowaniem a wdrożeniem. Na przykład, Koder.ai pozwala tworzyć aplikacje webowe, backendy i mobilne z interfejsu chat (React na web, Go + PostgreSQL w backendzie, Flutter na mobile), a następnie eksportować kod i wdrażać za Caddy lub Nginx. W praktyce pozwala to iterować produkt szybko i jednocześnie trzymać konwencjonalną, audytowalną warstwę edge w produkcji.
Migracja między Nginx i Caddy zwykle polega nie na „przepisywaniu wszystkiego”, lecz na przetłumaczeniu kilku kluczowych zachowań: routingu, nagłówków, TLS i tego, jak aplikacja widzi klienta.
Wybierz Caddy, gdy chcesz prostszych konfiguracji, automatycznego HTTPS (w tym odnowień) i mniej ruchomych elementów w codziennej obsłudze. To dobre dopasowanie dla małych zespołów, wielu małych stron i projektów, gdzie wolisz wyrażać intencję ("proxy to", "serve that") niż utrzymywać rozbudowany zestaw dyrektyw.
Zostań przy Nginx, jeśli polegasz na mocno spersonalizowanej konfiguracji (zaawansowane cache’owanie, złożone przepisy rewritów, niestandardowe moduły), masz standaryzację Nginx w flocie lub potrzebujesz zachowań dostrojonych przez lata i dobrze udokumentowanych przez zespół.
Zacznij od inwentaryzacji: wypisz wszystkie server blocks/strony, upstreamy, punkty terminacji TLS, przekierowania, niestandardowe nagłówki, limity, i specjalne lokacje (np. /api, /assets). Następnie:
Uważaj na różnice w nagłówkach (Host, X-Forwarded-For, X-Forwarded-Proto), proxy WebSocketów, semantykę przekierowań (trailing slashes i 301 vs 302) oraz obsługę ścieżek (dopasowanie Nginx location vs matchery Caddy). Potwierdź też, że aplikacja ufa nagłówkom proxy, aby uniknąć błędnego generowania schematu/URL.
Wybór między Nginx a Caddy to głównie decyzja między tym, co cenisz pierwszego dnia, a tym, co chcesz kontrolować długoterminowo. Oba mogą dobrze serwować strony i proxywać aplikacje; „najlepszy” wybór to zwykle ten, który pasuje do umiejętności zespołu i komfortu operacyjnego.
Użyj tej krótkiej listy, by uzasadnić wybór:
Caddy zwykle oferuje: prostszą konfigurację, automatyczne HTTPS i przyjazne doświadczenie dnia pierwszego.
Nginx zwykle oferuje: długą historię produkcyjnych wdrożeń, szeroką wiedzę społecznościową i wiele gałek do strojenia dla specjalistycznych konfiguracji.
Jeśli nadal nie możesz się zdecydować, wybierz ten, którym potrafisz operować pewnie o 2 w nocy — i przemyśl decyzję ponownie, gdy wymagania (ruch, zespoły, compliance) staną się jaśniejsze.
Pick Caddy if you want automatic HTTPS, a short readable config, and fast time-to-live for a small/medium deployment.
Pick Nginx if you need maximum flexibility, you’re matching an existing Nginx standard in your org/host, or you expect to lean heavily on mature patterns for complex routing/caching/tuning.
For a public domain, Caddy can often do it with just a site address and a reverse_proxy/file_server directive. After DNS points to your server, Caddy typically obtains and renews certificates automatically.
With Nginx, plan on an ACME client (like Certbot), configuring ssl_certificate/ssl_certificate_key, and ensuring renewals trigger a reload.
Common Nginx foot-guns include:
location matching/precedence (especially regex and overlapping rules)nginx -t)/ but not all paths) or redirect loops behind another proxy/CDNCaddy’s Caddyfile stays simple until you need very specific behavior. At that point, you may need:
location logic)If your setup is unusual, prototype early so you don’t discover limits mid-migration.
Caddy has strong support for local HTTPS workflows. You can generate and trust local certs (for example with caddy trust), which helps you catch HTTPS-only issues early (cookies, redirects, mixed content).
With Nginx, local HTTPS is usually manual (self-signed certs + browser trust warnings or installing a local CA), so teams often skip it and discover issues later.
Both can reverse proxy correctly, but verify these items in either server:
Host, X-Forwarded-Proto, X-Forwarded-ForBoth can load balance, but operationally you should focus on:
If you need very granular or established patterns, Nginx often has more well-known recipes; for straightforward multi-upstream proxying, Caddy is usually quick to set up.
Watch these knobs regardless of server choice:
Before production, run a realistic test: upload a large file, keep a long request open, and confirm your upstream and proxy timeouts match your app’s expectations.
Both can be secure, but their defaults differ.
Practical baseline:
For a deeper checklist, see /blog/nginx-vs-caddy-security.
Use a “validate → reload” workflow and treat config as code.
nginx -t then systemctl reload nginx (or nginx -s reload)In both cases, keep configs in Git, roll out via CI/CD with a dry-run validation step, and maintain a fast rollback path.
UpgradeConnectionAfter changes, test login flows and absolute redirects to confirm your app “sees” the correct scheme and host.