React 19 vs Vue 3: różnice, kompromisy i jak wybrać

React 19 vs Vue 3: co porównujemy

Ten poradnik porównuje React 19 i Vue 3 tak, jak większość zespołów faktycznie ich doświadcza: jako zestaw kompromisów wpływających na tempo dostarczania, utrzymanie, rekrutację i długoterminowe koszty produktu. Zamiast pytać „który jest lepszy”, skupimy się na tym, co każdy framework optymalizuje—i co to znaczy w codziennej pracy.

Co obejmuje to porównanie

Przyjrzymy się praktycznym obszarom wpływającym na rzeczywiste projekty: tworzeniu komponentów, podejściom do stanu i pobierania danych, opcjom renderowania (klient vs serwer), czynnikom wydajnościowym odczuwalnym w produkcji oraz otoczeniu ekosystemu (narzędzia, biblioteki i konwencje). Celem jest pomoc w przewidzeniu, jak budowanie i eksploatacja aplikacji będzie wyglądać za sześć miesięcy — nie tylko jak czuje się pierwszy demo.

Dla kogo jest to przeznaczone

To przewodnik dla:

• Zespołów zaczynających nową aplikację webową i wybierających domyślny framework UI
• Zespołów przeglądających stack z powodu skalowania, rekrutacji lub potrzeb wydajnościowych
• Właścicieli produktu i tech leadów, którzy chcą podjąć decyzję opartą na ograniczeniach

Uwaga o wersjach i ekosystemie

„React 19” i „Vue 3” to nie pojedyncze monolity. Twoje doświadczenie zależy od powiązanych wyborów — routingu, meta-frameworka SSR, narzędzi build, i preferowanych bibliotek. Wskażemy, kiedy pewne zachowanie jest rdzeniowe dla React/Vue, a kiedy jest kształtowane przez popularne towarzysze.

Jak używać tego przewodnika

Czytaj go jak checklistę: zidentyfikuj swoje ograniczenia (potrzeby SSR, umiejętności zespołu, wymagania dostępności, częstotliwość wydań), potem zobacz, który framework się z nimi zgadza. Gdy wiele odpowiedzi pasuje, wybierz ten, który zmniejsza ryzyko dla twojej organizacji — nie ten, który ma najgłośniejszy szum.

Podstawowe koncepcje i model mentalny

React i Vue pomagają budować UI z wielokrotnego użytku komponentów, ale nakłaniają do różnych sposobów myślenia o tym, „czym jest komponent” i gdzie powinna znajdować się logika.

React: komponenty, JSX i typowe wzorce

W React 19 główny model mentalny nadal brzmi: UI jest funkcją stanu. Opisujesz, jak UI powinien wyglądać dla danego stanu, a React aktualizuje DOM, gdy ten stan się zmienia.

React zazwyczaj używa JSX, który pozwala pisać znacznik przypominający HTML bezpośrednio w JavaScript. Oznacza to, że logika renderowania, warunki i małe transformacje często znajdują się obok markupu. Typowe wzorce to komponowanie małych komponentów, podnoszenie współdzielonego stanu i używanie hooków do obsługi stanu, efektów ubocznych i ponownego użycia logiki.

Vue: Single-File Components, szablony i reaktywność

Model mentalny Vue 3 brzmi: reaktywny system napędza szablon. Vue śledzi, od jakich wartości zależy UI, a następnie aktualizuje tylko te części, które muszą się zmienić.

Większość aplikacji Vue pisana jest za pomocą Single-File Components (SFC): pliku .vue, który zawiera szablon (markup), skrypt (logikę) i style w jednym miejscu. Składnia szablonu jest bliższa HTML, z dyrektywami dla pętli, warunków i bindowania. Composition API w Vue 3 ułatwia grupowanie kodu według funkcji (na przykład: „zachowanie wyszukiwania” lub „walidacja formularza”) zamiast według typów opcji.

Jak każdy framework wpływa na strukturę UI + logiki

React skłania do „JavaScript-pierwsze” podejścia w tworzeniu komponentów, gdzie abstrakcja często odbywa się za pomocą funkcji i hooków. Vue zachęca do wyraźniejszego rozdzielenia jak wygląda UI (szablon) od jak działa (skrypt), przy jednoczesnej możliwości bliskiego umieszczenia wszystkiego w SFC.

Krzywa uczenia się z podstawowym HTML/CSS/JS

Jeśli znasz HTML i wolisz szablony, Vue zwykle wydaje się bardziej znajome na początku. React też może wpaść w oko szybko, ale JSX (i sposób modelowania stanu i efektów) może być większym przeskokiem mentalnym — szczególnie jeśli nie pisałeś wcześniej dużo interfejsów heavily JavaScript.

Co nowego: najważniejsze różnice React 19 vs Vue 3

React 19 i Vue 3 to nie tylko „nowsze wersje” — odzwierciedlają różne zakłady dotyczące tego, jak programiści powinni budować UI. React 19 skupia się na płynniejszym renderowaniu i asynchronicznych przepływach UI. Vue 3 ma na czele Composition API, które zmienia organizację logiki komponentu.

React 19: kierunek renderowania (i proste wyjaśnienie koncepcji concurrency)

React zmierza w kierunku modelu, w którym renderowanie może być przerwane, priorytetyzowane i wznawiane, aby aplikacja pozostała responsywna podczas ciężkich aktualizacji. Nie trzeba zapamiętywać szczegółów wewnętrznych; praktyczna idea jest taka: React stara się, by pisanie, klikanie i przewijanie pozostało płynne, nawet gdy dane się ładują lub UI wielokrotnie się renderuje.

Co to zmienia na co dzień: zaczniesz więcej myśleć o „co można pokazać teraz” vs „co może poczekać”, szczególnie wokół stanów ładowania i przejść. Wiele z tych możliwości jest opcjonalnych — aplikacje nadal można budować w prosty sposób — ale stają się wartościowe przy złożonych ekranach, ciężkich komponentach lub częstych aktualizacjach.

Vue 3: Composition API i organizacja kodu

Composition API w Vue 3 polega na strukturyzacji kodu komponentu według funkcji zamiast bloków opcji (data/methods/computed). Zamiast rozrzucać fragmenty funkcji po kilku sekcjach, możesz trzymać powiązany stan, wartości pochodne i obsługiwacze razem.

Na co dzień ułatwia to refaktory: ekstrakcja logiki do wielokrotnego użycia „composable” jest bardziej naturalna, a duże komponenty można dzielić według obaw bez dużych przeróbek. Kluczowe: Composition API jest potężne, ale nie obowiązkowe — nadal można używać Options API, gdy jest to czytelniejsze dla zespołu.

Kiedy te zmiany mają znaczenie (a kiedy nie)

Jeśli aplikacja jest prosta, „nowe” elementy mogą pozostać w tle. Mają znaczenie głównie wtedy, gdy skalujesz bazę kodu, koordynujesz wiele stanów UI lub starasz się zachować płynność interakcji przy dużym obciążeniu.

Wydajność: rzeczywiste czynniki do oceny

Różnice wydajności między React 19 a Vue 3 rzadko sprowadzają się do pojedynczego werdyktu „szybszy framework”. Ważne jest, jak aplikacja się ładuje, jak często się aktualizuje i jaką pracę wykonuje podczas tych aktualizacji.

Ładowanie początkowe: bundling, splitting i co użytkownicy naprawdę pobierają

Ładowanie początkowe często dominuje przez sieć oraz czas parsowania/wykonywania JavaScript. W obu frameworkach największe korzyści zwykle pochodzą z:

• Utrzymania małego głównego bundle'a (unikaj wysyłania nieużywanych bibliotek UI, ikon i polyfilli)
• Dzielnia kodu na trasy i ciężkie komponenty (wykresy, edytory, ekrany administracyjne)
• Lazy loadingu funkcji niekrytycznych (modalne, onboarding, rzadko używane ustawienia)

Aplikacje React często opierają się na dzieleniu według routingu z popularnymi routerami i bundlerami; ekosystem Vue również wspiera silne wzorce dzielenia. W praktyce to wybór zależności (biblioteki komponentów, narzędzia stanu, biblioteki do dat) ma większe znaczenie niż sam rdzeń frameworka.

Koszty w runtime: reaktywność vs ponowne renderowanie

Reaktywność Vue może aktualizować tylko części DOM zależne od reaktywnych wartości. Model React ponownie renderuje komponenty i polega na reconciliacji, by zastosować minimalne zmiany w DOM, z memoizacją dostępną w razie potrzeby.

Żadne podejście nie jest automatycznie „tańsze”. Aplikacja Vue może nadal wykonywać za dużo pracy, jeśli stan reaktywny jest zbyt szeroki, a aplikacja React może być bardzo szybka, jeśli komponenty są dobrze zbudowane i aktualizacje są zlokalizowane.

Profilowanie: znajdź wąskie gardła, a nie spory

Traktuj wydajność jak zadanie debugowania:

• Zidentyfikuj powolną interakcję (pisanie, filtrowanie, nawigacja)
• Zmierz (profilery, znaczniki wydajności, waterfall sieciowy)
• Napraw największy czynnik wpływu (często wolumen danych, kosztowne renderowanie lub zbyt wiele aktualizacji)

Praktyczna wskazówka: mierz w swojej aplikacji

Unikaj mikrostudiów. Głębokość drzewa komponentów, rozmiar danych, widgety stron trzecich i wzorce renderowania zdominują wyniki. Zbuduj mały spike najgorszych ekranów, profiluj wcześnie i optymalizuj tylko tam, gdzie użytkownicy to odczuwają.

SSR, hydracja i SEO

Server-side rendering (SSR) polega głównie na wysyłaniu prawdziwego HTML z serwera, żeby pierwszy ekran pojawił się szybko, a wyszukiwarki (i podglądy społecznościowe) mogły czytać treść. Oba frameworki mogą dobrze realizować SSR — ale większość zespołów nie robi tego ręcznie. Wybierają meta-framework.

Opcje SSR: React vs Vue

Dla React 19 SSR najczęściej realizuje się z Next.js (albo Remix lub niestandardowe rozwiązania). Dla Vue 3 SSR zwykle robi się z Nuxt. Te frameworki obsługują routing, bundling, dzielenie kodu i koordynację „serwer + klient”, potrzebne do dobrego SEO i szybkiego pierwszego renderu.

Praktyczny sposób myślenia:

• React + Next.js: szeroki wybór trybów renderowania per trasę (static, SSR, partial/streaming) oraz mocne wsparcie hostingowe.
• Vue + Nuxt: SSR z konwencjami Vue i spójną historią full-stack przez moduły Nuxt.

Hydracja: co to jest (i co może pójść nie tak)

Po wysłaniu HTML z serwera przeglądarka potrzebuje JavaScript, by uczynić stronę interaktywną. Hydracja to etap, w którym klient „przyczepia” handlers do istniejącego HTML.

Typowe problemy:

• Niedopasowania hydracji: HTML wygenerowany na serwerze nie zgadza się z tym, co renderuje klient. Może się to zdarzyć przy timestampach, losowych identyfikatorach, różnicach lokalizacji lub odczycie window podczas pierwszego renderu.
• Błyski lub skoki layoutu: serwer pokazuje coś, a klient zastępuje to inną wersją, gdy dane lub feature flagi się załadują.

Rozwiązanie to zwykle dyscyplina: utrzymuj deterministyczne renderowanie serwera i klienta, opóźniaj logikę zależną od przeglądarki do momentu mount, i świadomie projektuj stany ładowania.

Streaming i częściowe renderowanie (prosto)

Streaming oznacza, że serwer może zacząć wysyłać stronę w kawałkach, dzięki czemu użytkownicy widzą zawartość szybciej, zamiast czekać na wszystko. Częściowe renderowanie oznacza, że niektóre sekcje strony mogą być renderowane osobno — przydatne, gdy część sekcji zależy od wolniejszych danych.

To może poprawić odbieraną wydajność i SEO (ważna treść dociera wcześniej), ale dodaje złożoność do pobierania danych, cache'owania i debugowania.

Wybory wdrożeniowe: serverful, serverless, edge

Miejsce uruchomienia SSR zmienia koszty i zachowanie:

• Serverful (tradycyjne serwery): przewidywalna wydajność, prostsze długotrwałe cache'owanie; zarządzasz infrastrukturą.
• Serverless: automatyczne skalowanie, płacisz za użycie; cold starts i limity wykonania mogą wpływać na SSR.
• Edge: działa bliżej użytkownika dla niskich opóźnień; świetne do personalizacji, ale może ograniczać funkcje runtime i komplikować obserwowalność.

Jeśli SEO jest krytyczne, SSR często się opłaca — ale „najlepsze” rozwiązanie to takie, które zespół potrafi pewnie obsługiwać w produkcji.

Zarządzanie stanem i pobieranie danych

Stan to miejsce, gdzie wybory frameworków zaczynają być „realne” w codziennej pracy: gdzie przechowujesz dane, kto może je zmieniać i jak utrzymujesz UI spójnym podczas oczekiwania na odpowiedzi.

Opcje stanu w React

React daje małe jądro i wiele sposobów skalowania:

• Lokalny stan z useState/useReducer jest świetny do kwestii komponentowych (otwarte/zamknięte, wartości robocze formularzy).
• Context pomaga współdzielić wartości w poddrzewie (theme, current user). Jest użyteczny, ale może stać się uciążliwy przy bardzo dynamicznych danych, jeśli wszystko się rerenderuje.
• Zewnętrzne biblioteki stanu (Redux Toolkit, Zustand, Jotai, MobX) są powszechne, gdy wiele części aplikacji potrzebuje tego samego stanu klienta z jasnymi regułami.
• Narzędzia do stanu serwera (TanStack Query/React Query, SWR, Apollo, RTK Query) są często najlepszą odpowiedzią dla „danych z backendu”, bo obsługują cache, background refetch, retry, paginację i więcej.

Ulepszenia w React 19 wokół asynchronicznego renderowania ułatwiają utrzymanie responsywnego UI podczas aktualizacji, ale zwykle sięgasz po bibliotekę server-state dla ciężkich ekranów data-heavy.

Opcje stanu w Vue

Wbudowana reaktywność Vue sprawia, że współdzielony stan wydaje się bardziej „natychmiastowy”:

• Prymitywy reaktywne (ref, reactive) i composable pozwalają zapakować stan + logikę w sposób wielokrotnego użytku.
• Provide/inject może udostępniać wartości przez drzewo komponentów bez prop drillingu.
• Pinia jest domyślnym wyborem do stanu aplikacji; Vuex w dużej mierze stał się przeszłością w projektach Vue 3.

Do fetchowania wiele zespołów Vue standaryzuje wzorce przez Nuxt (np. useFetch/useAsyncData) lub łączy Vue z TanStack Query.

Asynchroniczne dane, cache i optymistyczne aktualizacje

Oba ekosystemy wspierają stany ładowania, deduplikację zapytań, unieważnianie cache i optymistyczne aktualizacje (aktualizacja UI przed potwierdzeniem z serwera). Największa różnica to konwencja: aplikacje React częściej „instalują gotowe rozwiązanie”, podczas gdy aplikacje Vue mogą zacząć od wbudowanej reaktywności i dopiero potem dodać Pinia/query w miarę wzrostu.

Praktyczna wskazówka

Wybierz najprostsze narzędzie pasujące do rozmiaru aplikacji:

• Zacznij od lokalnego stanu + podstawowego fetchowania.
• Dodaj server-state bibliotekę, gdy cache i synchronizacja staną się bolesne.
• Dodaj globalny store tylko wtedy, gdy naprawdę masz współdzielony stan klienta, który nie jest po prostu danymi serwera.

Narzędzia i ekosystem

To, co nazywamy „narzędziami”, często decyduje o tym, jak bardzo framework przypomina zbiór domyślnych praktyk, które przyjmujesz. Oba są produktywne od pierwszego dnia, ale długoterminowe doświadczenie zależy od tego, które konwencje pasują do twojego zespołu.

Narzędzia React: Vite, Next.js, linting, typowanie, testy

Dla lekkiego setupu React, Vite jest popularnym punktem startowym — szybki dev server, prosta konfiguracja i duży ekosystem pluginów. Dla aplikacji produkcyjnych Next.js to domyślna opcja „baterie w zestawie” do routingu, SSR i wzorców fetchowania danych, która często napędza najlepsze praktyki w społeczności React.

Jeśli chodzi o jakość, projekty React zwykle standaryzują ESLint + Prettier oraz TypeScript do sprawdzania typów. Testowanie często wygląda jak Vitest albo Jest dla testów jednostkowych oraz Playwright lub Cypress dla end-to-end. Dobra wiadomość: dużo opcji. Wada: zespoły czasem spędzają czas na ustalaniu „stacka” przed wdrożeniem.

Narzędzia Vue: Vite, Nuxt, Vue Devtools, testowanie

Oficjalne narzędzia Vue często wydają się bardziej zintegrowane. Vite też jest domyślnym narzędziem dev/build, a Nuxt to najbliższy odpowiednik Next.js dla routingu, SSR i struktury aplikacji.

Vue Devtools jest wyróżnikiem: inspekcja stanu komponentów, props i eventów zwykle wydaje się bardziej intuicyjna, co może skrócić czas debugowania — szczególnie dla nowych członków zespołu.

Doświadczenie z TypeScript: ergonomia i typowe problemy

React + TypeScript jest dojrzałe i szeroko udokumentowane, ale zaawansowane wzorce mogą dawać złożone typy (generiki, typowanie „children”, HOC). Composition API w Vue 3 znacząco poprawiło ergonomię TypeScript, choć niektóre zespoły nadal trafiają na trudności przy typowaniu złożonych props/emits albo integracji ze starym Options API.

Biblioteki komponentów i kompatybilność systemów projektowych

React ma najszerszy wybór bibliotek komponentów i narzędzi dla enterprise design-systems. Vue również ma solidne opcje, lecz możesz znaleźć mniej „drop-in” integracji dla niszowych bibliotek skoncentrowanych na React. Jeśli organizacja ma już design system, sprawdź, czy dostarcza bindingi dla React/Vue — albo czy będziecie pakować web components dla obu.

Doświadczenie deweloperskie i tworzenie komponentów

DX to nie tylko „co ładnie wygląda”. Wpływa na to, jak szybko zespół może wdrażać funkcje, jak łatwo przegląda się kod i jak bezpiecznie można refaktoryzować za kilka miesięcy. React 19 i Vue 3 wspierają nowoczesne podejście komponentowe, ale zachęcają do różnych stylów tworzenia.

Czytelność i utrzymanie: JSX vs szablony

Domyślne w React to JSX: UI wyrażone w JavaScript, więc warunki, pętle i małe pomocniki łatwo lokalizować przy markupie. Zaleta to jeden język i jeden zestaw narzędzi; wada to to, że JSX może stać się głośny, gdy komponent rośnie, zwłaszcza z wieloma zagnieżdżonymi warunkami.

SFC w Vue zwykle oddzielają szablon, skrypt i styl. Wiele zespołów uważa, że szablony łatwiej zeskanować, bo wyglądają jak HTML, podczas gdy logika mieści się w skrypcie. Wadą jest to, że istnieją „escape hatches” do pisania czystego JavaScriptu, a także trzeba myśleć w dyrektywach i konwencjach Vue.

Wielokrotne użycie logiki: hooki vs composables

Model hooków w React zachęca do budowania zachowań jako funkcji (custom hooks). To potężne i idiomatyczne, ale wymaga spójnych konwencji (nazewnictwo, reguły dotyczące efektów i zależności).

Composables w Vue (Composition API) są podobne duchem: funkcje zwracające reaktywny stan i pomocniki. Wielu deweloperów lubi, jak composables integrują się z reaktywnością Vue, ale zespoły nadal potrzebują wzorców dotyczących struktury folderów i nazewnictwa, by uniknąć „zupy narzędziowej”.

Opcje stylowania: CSS Modules, podejścia styled, scope CSS w SFC

Projekty React często wybierają między CSS Modules, utility CSS a CSS-in-JS/styled. Ta elastyczność jest świetna, ale może fragmentować bazę kodu, jeśli nie uzgodnicie standardów wcześnie.

SFC Vue oferują scope CSS wprost z pudełka, co zmniejsza kolizje globalnych stylów. To wygodne, choć zespoły dalej powinny definiować wspólne tokeny projektowe i reguły stylowania komponentów.

Przepływy zespołowe: code review, konwencje i spójność

Ekosystem React daje wiele sposobów rozwiązania tego samego problemu, co może komplikować przeglądy, jeśli nie udokumentujesz konwencji (struktura komponentu, miejsce stanu, granice hooków). Vue ma tendencję do sprowadzenia zespołów do bardziej jednolitego układu komponentów dzięki SFC i konwencjom szablonowym, co może ułatwić onboarding i review — pod warunkiem, że zgodzicie się co do wzorców Composition API i nazewnictwa.

Jeśli chcesz, możesz ustandaryzować którykolwiek framework krótką „checklistą komponentu”, którą recenzenci będą stosować konsekwentnie.

Budowanie UI: formularze, dostępność i wzorce UI

Codzienna praca UI to miejsce, gdzie dopasowanie frameworka najbardziej się ujawnia: obsługa formularzy, dostępne komponenty i wzorce interakcji jak modalne, menu i przejścia.

Dostępność: semantyka, fokus i biblioteki UI

Zarówno React 19, jak i Vue 3 pozwalają dostarczać dostępne UI, ale zwykle opierasz się na konwencjach i bibliotekach, a nie na magii frameworka.

W React dostępność często skupia się na wyborze dobrze zaprojektowanych headless bibliotek komponentów (np. Radix UI) i dyscyplinie w zakresie semantyki oraz obsługi klawiatury. Ponieważ React to „zwykły JavaScript”, łatwo przypadkowo pominąć semantyczny HTML przy komponowaniu komponentów.

Składnia szablonów Vue może zachęcać do czytelniejszej struktury markupu, co pomaga zespołom utrzymać semantykę. Zarządzanie fokusem dla dialogów, popoverów i menu zwykle pochodzi z bibliotek (albo starannego kodu własnego) w obu ekosystemach.

Formularze i walidacja

Aplikacje React często używają kontrolowanych inputów plus biblioteki formularzy jak React Hook Form lub Formik, łącząc je z walidacją schematów (Zod, Yup). Kierunek React 19 wokół asynchronicznych akcji i server-first może zredukować część okablowania formularza po stronie klienta w meta-frameworkach typu Next.js, ale większość produkcyjnych formularzy nadal korzysta z wypróbowanych bibliotek.

Vue oferuje dwie ergonomiczne ścieżki: lekkie powiązania v-model dla prostszych formularzy lub dedykowane rozwiązania jak VeeValidate dla złożonej walidacji i komunikatów o błędach. Composition API ułatwia enkapsulację logiki pola.

Animacje i przejścia

Vue zawiera wbudowany komponent <Transition> i klasy przejść, co sprawia, że typowe animacje wejścia/wyjścia są łatwo dostępne.

React zwykle opiera się na bibliotekach (Framer Motion, React Spring) dla animacji komponentów i przejść layoutu. Zaleta to elastyczność; wada to konieczność wyboru i standaryzacji narzędzia.

Internacjonalizacja i podstawy routingu

Routing i i18n zwykle pochodzą z warstwy meta-frameworka:

• React: routing w Next.js; i18n przez next-intl, react-intl lub i18next
• Vue: Vue Router; i18n przez vue-i18n

Jeśli produkt potrzebuje zlokalizowanych tras, wsparcia RTL i dostępnych wzorców nawigacji, wybierz biblioteki wcześnie i udokumentuj „złoty szlak” w systemie projektowym.

Jak wybrać odpowiedni framework dla projektu

Wybór między React 19 a Vue 3 to mniej „który jest najlepszy”, a bardziej „który zmniejsza ryzyko dla twojego zespołu i produktu”.

Kiedy React 19 zwykle lepiej pasuje

React ma przewagę, gdy optymalizujesz pod długoterminową elastyczność i szerokość ekosystemu.

• Zespół myśli już „JavaScript-pierwszy” i woli JSX nad szablonami.
• Potrzebujesz szerokiego wsparcia bibliotek stron trzecich (design systems, wykresy, edytory, integracje enterprise) i chcesz wielu opcji.
• Spodziewasz się złożonych wzorców kompozycji UI (custom hooks, współdzielone prymitywy komponentów) w wielu aplikacjach.
• Rekrutacja i onboarding mają znaczenie: doświadczenie z React jest powszechne na rynku.

Kiedy Vue 3 zwykle lepiej pasuje

Vue często błyszczy, gdy chcesz szybkiej, ustrukturyzowanej ścieżki od pomysłu do UI — szczególnie w zespołach, które lubią rozdział odpowiedzialności.

• Wolisz komponenty napędzane szablonami dla czytelności i wyraźnej struktury HTML.
• Chcesz mocnych konwencji od razu (szczególnie przy użyciu Nuxt dla struktury aplikacji).
• Działasz szybko z małym zespołem i chcesz mniej „wybierz swoją przygodę” w kwestii narzędzi.

Lista kontrolna do skopiowania/wklejenia

• Znajomość zespołu: React ___ / Vue ___
• Istniejąca baza kodu: React ___ / Vue ___
• Potrzeby SSR + wybór frameworka (Next/Nuxt): React ___ / Vue ___
• Złożoność UI (formularze, tabele, uprawnienia): React ___ / Vue ___
• Zależności bibliotek, których nie możesz zmienić: React ___ / Vue ___
• Harmonogram rekrutacji i lokalny rynek talentów: React ___ / Vue ___

Przykładowe scenariusze

Strona marketingowa lub aplikacja content-heavy często faworyzuje Vue + Nuxt ze względu na templating i przepływy SSR, podczas gdy dashboard lub aplikacja SaaS z dużą interaktywnością i współdzielonymi prymitywami UI częściej skłania się ku React + Next ze względu na szerokość ekosystemu. Najlepsza odpowiedź to ta, która pozwala rzetelnie wypuszczać produkt i utrzymywać go z pewnością za rok.

Migracje i ścieżki aktualizacji

Aktualizacja frameworka to mniej „nowa składnia”, a bardziej ograniczanie rotacji: zachowanie stabilności, utrzymanie produktywności zespołu i unikanie długich zamrożeń.

Migracja w React (starszy React do 19): co warto sprawdzić

Większość aplikacji React może iść do przodu inkrementalnie, ale React 19 to dobry moment na audyt wzorców, które narosły w czasie.

Sprawdź najpierw zależności stron trzecich (UI kit, biblioteki formularzy, routing, fetchowanie danych) i potwierdź, że wspierają wersję React, do której chcesz przejść.

Następnie przejrzyj kod komponentów pod kątem:

• Starych wzorców, które „trzymałeś” (starsze użycie context, ręczna logika subskrypcji, własne asynchroniczne wzorce)
• Ostrzeżenia Strict Mode, które wcześniej ignorowałeś (często wskazują na realne edge case'y)
• Założeń dotyczących renderowania po stronie serwera, jeśli używasz SSR — aktualizacje React mogą ujawnić wcześniej ukryte niedopasowania hydracji

Potwierdź też toolchain build (Vite/Webpack, Babel/TypeScript) i setup testów, że są zgodne z nową wersją.

Migracja w Vue (Vue 2 do Vue 3): typowe obszary aktualizacji

Skok z Vue 2 → Vue 3 jest bardziej strukturalny, więc zaplanuj migrację świadomie. Największe obszary aktualizacji to:

• Tworzenie komponentów: przenoszenie kodu ciężko opartego na Options API w kierunku Composition API tam, gdzie poprawia to utrzymanie
• Globalne API i pluginy: sposób konfiguracji aplikacji i rejestracji pluginów na poziomie aplikacji
• Biblioteki UI i dyrektywy: wiele UI kitów z Vue 2 wymaga wymiany lub dużej aktualizacji

Jeśli masz dużą bazę Vue 2, podejście „aktualizuj moduł po module” jest zwykle bezpieczniejsze niż przepisywanie wszystkiego na raz.

Porting między frameworkami: co jest najtrudniejsze

Przejście z React do Vue (lub odwrotnie) rzadko blokuje proste komponenty. Najtrudniejsze zwykle są:

• Konwencje routingu i zagnieżdżone layouty
• Wzorce zarządzania stanem (szczególnie jak obsługiwane są asynchroniczne dane i cache)
• Obsługa formularzy i wzorce walidacji
• Biblioteki komponentów i systemy projektowe (tokeny, theming, oczekiwania accessibility)

Plan redukcji ryzyka

Celuj w mierzalne, odwracalne kroki:

• Przyjęcie inkrementalne: migruj jedną trasę lub funkcję naraz
• Równoległe uruchomienia: trzymaj stare i nowe implementacje równolegle za flagami funkcji
• Testy: zainwestuj w wysokowartościowe testy end-to-end i kilka snapshotów/wizualnych kontroli, by wykryć dryf UI

Dobry plan migracji pozostawia działające oprogramowanie na każdym etapie — nie jest to „big bang” przestawienie.

Podsumowanie i kolejne kroki

Jeśli dotarłeś aż tutaj, zrobiłeś już najtrudniejszą pracę: uczyniłeś kompromisy jawne. React 19 i Vue 3 mogą oba dostarczyć świetne produkty; „właściwy” wybór zwykle zależy od twoich ograniczeń (umiejętności zespołu, harmonogramu, potrzeb SEO i utrzymania) bardziej niż od listy funkcji.

Kluczowe wnioski (co zapamiętać)

• React 19 pasuje do zespołów ceniących szeroki ekosystem i elastyczne wzorce — szczególnie jeśli już inwestujesz w narzędzia i konwencje React.
• Vue 3 błyszczy, gdy chcesz bardziej „baterii w zestawie” i czytelnego modelu tworzenia z Composition API, a jednocześnie łatwości dla mieszanych umiejętności zespołu.
• Wydajność rzadko jest rozstrzygnięta samym frameworkiem. Strategia ładowania danych, granice komponentów i decyzje SSR/hydration zwykle mają większe znaczenie niż mikromierniki.
• Wybory SSR + hydracji to decyzje produktowe. Jeśli SEO i pierwsze wrażenie ładowania są kluczowe, oceniaj stack SSR i strategię cache razem z warstwą UI.
• Zarządzanie stanem powinno odpowiadać kształtowi danych. Dane serwera i stan klienta mają różne potrzeby; wybierz narzędzia ułatwiające ich rozdzielenie.
• Dojrzałość ekosystemu wpływa na rekrutację i tempo. React zwykle wygrywa pod względem szerokości; Vue często wygrywa spójnością i ergonomią.
• Ryzyko migracji to realny koszt. Przy aktualizacji istniejącej aplikacji najłagodniejsza ścieżka bez wielu przepisów może przewyższyć „idealne” techniczne preferencje.

Kolejne kroki: jak zdecydować z pewnością

Wykonaj mały, ograniczony w czasie spike (1–3 dni), który implementuje jeden krytyczny przepływ (lista + strona szczegółów, walidacja formularza, obsługa błędów i stany ładowania) w obu stackach. Trzymaj go wąsko i realistycznie.

Jeśli chcesz przyspieszyć spike, rozważ użycie Koder.ai jako skrótu do prototypowania — szczególnie do baseline'u opartego na React. Koder.ai to platforma vibe-coding, gdzie opisujesz przepływ w czacie, generujesz działającą aplikację webową i możesz eksportować kod źródłowy do przeglądu architektury z zespołem. Funkcje takie jak Planning Mode i snapshoty/rollback też są przydatne, gdy iterujesz szybko i chcesz, żeby zmiany były odwracalne.

Mierz to, co faktycznie wpływa na wynik:

• Rozmiar bundle'a i czas ładowania: porównaj buildy produkcyjne i wydajność początkowej trasy.
• UX pod obciążeniem: wolna sieć, stany puste, stany błędów, długie listy i rewalidacja.
• Doświadczenie deweloperskie: jak szybko nowa osoba może dodać funkcję bez łamania wzorców?
• Zachowanie SSR/hydracji: zweryfikuj trasy ważne dla SEO i potwierdź, jak dane są pobierane i cache'owane.

Jeśli potrzebujesz pomocy w strukturyzacji kryteriów oceny lub wyrównaniu interesariuszy, możesz udostępnić krótki dokument wewnętrzny i odnieść się do zasobów wsparcia jak /docs lub /blog. Jeśli porównujesz koszty wdrożenia, prosta rozmowa o wycenie (np. /pricing) również potrafi osadzić oczekiwania.

Prosty szablon wyboru (kopiuj/wklej)

Użyj tego lekkiego szablonu, żeby utrzymać dyskusję przy ziemi:

• Kontekst projektu: (greenfield vs istniejąca aplikacja, harmonogram, wielkość zespołu)
• Najważniejsze priorytety (ranking): (SEO, time-to-market, rekrutacja, utrzymanie, złożoność UI)
• Nienegocjowalne: (konieczne SSR, poziom dostępności, wspierane przeglądarki/urządzenia)
• Czynniki ryzyka: (wysiłek migracji, rozrost zależności, potrzeby szkoleniowe)
• Wyniki spike'a: (rozmiar bundle'a, Core Web Vitals, czas dewelopera na tę samą funkcję)
• Decyzja: (wybrany framework + dlaczego)
• Działania następcze: (standardy narzędzi, podejście do stanu/danych, konwencje komponentów)

Gdy decyzja jest udokumentowana w ten sposób, łatwiej ją później zweryfikować — i trudniej, żeby „osobiste preferencje” przeważyły nad dowodami.